ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗ 26η ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!!!

1. Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ
2. Άγιοι Κοδράτος, Θεοδόσιος, Μανουήλ και άλλοι Τεσσαράκοντα μάρτυρες από την Ανατολή
3. Άγιοι Είκοσι Έξι Μάρτυρες οι εν Γοτθία μαρτυρήσαντες
4. Όσιος Στέφανος ο Ομολογητής, ηγούμενος Τριγλίας
5. Διήγηση ωφέλιμη Μάλχου μοναχού που αιχμαλωτίστηκε
6. Όσιος Βασίλειος ο Νέος
7. Άγιος Γεώργιος από τη Σόφια της Βουλγαρίας
8. Άγιοι Μοντανός ο Ιερομάρτυρας και Μαξίμη η σύζυγός του
9. Άγιοι Θεόδωρος ο Ιερομάρτυρας, Ειρηναίος ο Διάκονος, Σεραπίων και Αμμώνιος οι αναγνώστες
10. Άγιοι Πέτρος, Μαρκιανός, Ιωάννης, Θέκλα, Κασσιανός οι Μάρτυρες και οι συν αυτών μαρτυρήσαντες
11. Άγιος Ευτύχιος ο Μάρτυρας ο υποδιάκονος
12. Άγιος Πούλιος ο Αναγνώστης
    Β' Χαιρετισμοί
     
     
    Άγιος Γεώργιος από τη Σόφια της Βουλγαρίας
    +++++++++++++++++++++++++++++++

Α­πὸ τὴ Σό­φια τῆς Βουλ­γα­ρί­ας κα­τα­γό­ταν ὁ ἅ­γιος Γε­ώρ­γιος ὁ νε­ο­μάρ­τυς, ποὺ ἑ­ορ­τά­ζου­με στὶς 26 Μαρ­τί­ου. Ἦ­ταν στρα­τι­ώ­της μὲ ἀν­δρεῖ­ο φρό­νη­μα καὶ ἀ­γα­ποῦ­σε πο­λὺ τὸν Θε­ό. Πί­σω ἀ­πὸ τὸ ἀ­θλη­τι­κό του πα­ρά­στη­μα καὶ τὴν εὐ­γε­νι­κή του μορ­φὴ ἔ­κρυ­βε ἕ­ναν ὑ­πέ­ρο­χο ψυ­χι­κὸ κό­σμο. Ἤ­θε­λε νὰ μέ­νει πάν­τα ὁ ἀ­συμ­βί­βα­στος μὲ τὸν πο­νη­ρὸ κό­σμο καὶ πάν­το­τε πι­στὸς ὑ­πή­κο­ος στὰ προ­στάγ­μα­τα τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ καὶ ἀ­τρό­μη­τος ὁ­μο­λο­γη­τής του. Αὐ­τὸ τὸ ἀ­πέ­δει­ξε καὶ στὴν πρά­ξη καὶ μά­λι­στα σὲ κά­ποι­α δύ­σκο­λη ὥ­ρα τῆς ζω­ῆς του. Ἦ­ταν τό­τε πε­ρί­που 30 ἐ­τῶν. Εὑ­ρι­σκό­με­νος στὴν Ἀ­δρι­α­νού­πο­λη τῆς Θρά­κης – πε­ρι­ο­χὴ τουρ­κο­κρα­τού­με­νη – θέ­λη­σε νὰ ἐ­πι­σκευά­σει τὸ τό­ξο του. Ἐ­πι­σκέ­φθη­κε λοι­πὸν τὸ ἐρ­γα­στή­ριο κά­ποι­ου Τούρ­κου το­ξο­ποι­οῦ. Καὶ ξαφ­νι­κά, χω­ρὶς λό­γο, ὁ τε­χνί­της ἐ­κεῖ­νος ἄρ­χι­σε νὰ βρί­ζει μπρο­στά του τὸν Θε­ὸ τῶν Χρι­στια­νῶν. Τό­τε ἡ καρ­διὰ τοῦ γεν­ναί­ου στρα­τι­ώ­τη Γε­ωρ­γί­ου δὲν ἄν­τε­ξε νὰ ἀ­κού­ει τὰ βλά­σφη­μα αὐ­τὰ λό­για. Τόλ­μη­σε καὶ ἄ­νοι­ξε τὸ στό­μα του καὶ μὲ θάρ­ρος ὁ­μο­λό­γη­σε δυ­να­τά: «Ὁ Κύ­ριος Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς εἶ­ναι ἀ­λη­θι­νὸς Θε­ός, ἅ­γιος, δη­μι­ουρ­γὸς τοῦ παν­τός. Ἡ θρη­σκεί­α τοῦ Μω­ά­μεθ ἔ­χει πλά­νη». Πε­ρί­ερ­γοι Τοῦρ­κοι στὴν ἀ­γο­ρὰ ποὺ ἄ­κου­σαν τὸν ἔν­το­νο αὐ­τὸ δι­ά­λο­γο ἔ­τρε­ξαν νὰ δοῦν τί συμ­βαί­νει. Ἄ­κου­σαν ἕ­να χρι­στια­νὸ νὰ ὁ­μο­λο­γεῖ τὴν πί­στη του καὶ νὰ πε­ρι­φρο­νεῖ τὸν Μω­ά­μεθ. Ἀλ­λὰ αὐ­τὸ εἶ­ναι θρά­σος. Καὶ πρέ­πει νὰ τὸν τι­μω­ρή­σουν. Ὅρ­μη­σαν λοι­πὸν στὸν Γε­ώρ­γιο. Τὸν ρά­πι­σαν καὶ μὲ τὴ χορ­δὴ τοῦ τό­ξου του τοῦ ἔ­σφιγ­γαν τὸν λαι­μὸ ἀ­φή­νον­τας στὸν τρά­χη­λο ἔν­το­νες κα­κώ­σεις. Καὶ ἀ­φοῦ τοῦ ἔ­δε­σαν τὰ χέ­ρια, τὸν ἔ­φε­ραν σὲ δί­κη «ὡς πρό­βα­τον ἐ­πὶ σφα­γήν». Καὶ ὁ μάρ­τυ­ρας ἔ­λε­γε: «Μα­κά­ριοι οἱ πο­ρευ­ό­με­νοι ἐν νό­μῳ Κυ­ρί­ου… Σύ, Κύ­ρι­ε, ἀ­κοῦς, βλέ­πεις τὴν ὁ­μο­λο­γί­α μου. Σὲ πα­ρα­κα­λῶ, μὴ μὲ ἐγ­κα­τα­λεί­ψεις». Καὶ ὁ Κύ­ριος δὲν ἐγ­κα­τέ­λει­ψε τὸν δοῦ­λο του Γε­ώρ­γιο, τὸν ἐ­νί­σχυ­σε. Ἐ­κεῖ μπρο­στὰ στὸν ἡ­γε­μό­να ὁ μα­κά­ριος μάρ­τυ­ρας δέ­χθη­κε νέ­ες μα­στι­γώ­σεις. Ἄ­κου­σε ὅ­μως καὶ ὑ­πο­σχέ­σεις πὼς ἐ­ὰν με­τά­νι­ω­νε γιὰ ὅ­σα εἶ­χε πεῖ θὰ ἀ­πο­λάμ­βα­νε με­γά­λες δω­ρε­ές. Ὅ­μως ὁ Γε­ώρ­γιος συ­νέ­χι­σε ἀ­τρό­μη­τος νὰ ὁ­μο­λο­γεῖ: «Ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς εἶ­ναι πλά­στης μου καὶ βα­σι­λεύς μου αἰ­ώ­νιος». Ὁ ἡ­γε­μό­νας τὸν ἀ­πεί­λη­σε μὲ φω­τιά. Ὁ μάρ­τυς τὸν ­νί­κη­σε μὲ πα­ρά­δο­ξη ἀ­πάν­τη­ση: «Ἂν τὸ προ­στά­ξεις αὐ­τὸ γιὰ μέ­να, θὰ σοῦ σφί­ξω μὲ πολ­λὴ ἀ­γά­πη καὶ χα­ρὰ τὸ χέ­ρι»! Ὁ δι­κα­στὴς ὀρ­γι­σμέ­νος δι­α­τά­ζει ἀ­μέ­σως τὴ φυ­λά­κι­σή του μή­πως καὶ με­τα­νι­ώ­σει… Νέ­α τώ­ρα πο­ρεί­α τα­πει­νώ­σε­ων γιὰ τὸν μάρ­τυ­ρα. Κα­θὼς ἀ­νη­φο­ρί­ζει τὸ δρό­μο γιὰ τὶς φυ­λα­κὲς τοῦ φρου­ρί­ου, πλῆ­θος Ἀ­γα­ρη­νῶν τὸν φτύ­νουν, τὸν χλευά­ζουν, τὸν τα­πει­νώ­νουν… Καὶ ὁ Γε­ώρ­γιος πο­ρεύ­ε­ται κα­τὰ τοὺς αὐ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες «ἀν­δρεῖ­ος, μη­δε­νὶ σα­λευ­ό­με­νος». Τὴν ἑ­πό­με­νη ἡ­μέ­ρα ἱ­ε­ρο­δι­δά­σκα­λοι τοῦ κο­ρα­νί­ου ἔ­φθα­σαν στὸν ἄρ­χον­τα μὲ τὴν ἄ­γρια ἀ­παί­τη­ση νὰ θα­να­τώ­σει τὸν Γε­ώρ­γιο ἀ­μέ­σως, «για­τὶ βρί­ζει αὐ­τὸν ποὺ κη­ρύτ­τουν», ἐ­νῶ ἔ­ξω πλή­θη φα­να­τι­σμέ­νων μου­σουλ­μά­νων φώ­να­ζαν: «Κάψ­τε τον! τώ­ρα! ἀ­μέ­σως στὴ φω­τιά». Ἡ ὀρ­γὴ τοῦ ἄ­σπλα­χνου ὄ­χλου ἔ­καμ­ψε τὸν ἄρ­χον­τα. Ἡ δι­α­τα­γὴ δό­θη­κε: «Ὁ Γε­ώρ­γιος θὰ κα­τα­κα­εῖ ζων­τα­νός». Ὁ Γε­ώρ­γιος ὁ­δη­γεῖ­ται στὴν κεν­τρι­κὴ πλα­τεί­α τῆς Ἀ­δρι­α­νου­πό­λε­ως. Ὁ μάρ­τυ­ρας μὲ ὑ­ψω­μέ­νο τὸ βλέμ­μα στὸν οὐ­ρα­νὸ πε­ρί­με­νε τὴν ὥ­ρα γιὰ νὰ πε­τά­ξει στὸν Πλά­στη του. Ἕ­νας ὀρ­γι­σμέ­νος μου­σουλ­μά­νος τὸν τραυ­μά­τι­σε κον­τὰ στὴν καρ­διὰ μὲ μα­χαί­ρι. Τὸ αἷ­μα ἔ­τρε­χε καὶ πό­τι­ζε τὰ ξύ­λα τῆς φω­τιᾶς. Ὁ μάρ­τυς ὅ­μως δὲν ὑ­πο­χώ­ρη­σε. Πα­ρα­δί­δε­ται στὸν Κύ­ριο καὶ Θε­ό του, ποὺ τὸν θέ­λει δι­κό του, νε­ο­μάρ­τυ­ρα δο­ξα­σμέ­νο… Ὁ δή­μιος ἄ­να­ψε τὴ φω­τιά. Οἱ πα­ρευ­ρι­σκό­με­νοι ἐ­χθροὶ ὅρ­μη­σαν στὸν μάρ­τυ­ρα. Κι ἀ­φοῦ τὸν ἔ­βα­λαν σὲ ἕ­να κα­λά­θι, τὸν πέ­τα­ξαν μέ­σα στὶς φλό­γες, ἐ­νῶ ἀ­κου­γό­ταν ἡ προ­σευ­χὴ τοῦ Γε­ωρ­γί­ου: «Γιά Σὲνα πά­σχω, Κύ­ρι­ε, ἐ­πει­δὴ δὲν Σὲ ἀρ­νοῦ­μαι. Ἀ­ξί­ω­σέ με τῆς οὐ­ρα­νί­ου Βα­σι­λεί­ας σου!». Γιὰ νὰ αὐ­ξή­σουν τοὺς πό­νους τοῦ μάρ­τυ­ρος τὸν τρυ­ποῦ­σαν μὲ κλα­διὰ καὶ ἀ­κόν­τια καὶ ἔ­ρι­χναν ρε­τσί­νι γιὰ νὰ δυ­να­μώ­σουν τὶς φλό­γες. Μέ­σα σ’ αὐ­τὲς πα­ρέ­δω­σε ὁ γεν­ναῖ­ος Γε­ώρ­γιος τὴν ἐ­ξα­γνι­σμέ­νη ψυ­χή του στὸν λα­τρευ­τό του Κύ­ριο. Ἦ­ταν Με­γά­λη Τρί­τη, 26 Μαρ­τί­ου τοῦ 1437. Ὁ Γε­ώρ­γιος δὲν πρό­λα­βε νὰ ἑ­ορ­τά­σει Πά­σχα. Τὸ ἑ­όρ­τα­σε μὲ τοὺς ἀγ­γέ­λους. Στὸν τό­πο τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου του τὶς ἑ­πό­με­νες μέ­ρες μιὰ στή­λη φω­τὸς μὲ ὑ­περ­κό­σμια λάμ­ψη – ση­μεῖ­ο τῆς δό­ξας του ἀ­πὸ τὸν Κύ­ριο – πα­ρη­γο­ροῦ­σε τοὺς χρι­στια­νούς. Οἱ βέ­βη­λοι ἐ­χθροὶ σκόρ­πι­σαν τὰ ὑ­πο­λείμ­μα­τα τῆς τέ­φρας τοῦ μάρ­τυ­ρος… Ὁ Γε­ώρ­γιος εἶ­χε προ­στε­θεῖ στὴ χο­ρεί­α τῶν Νε­ο­μαρ­τύ­ρων, εἶ­χε κερ­δί­σει τὸν οὐ­ρα­νό. Εἶ­χε κα­τα­κτή­σει συγ­χρό­νως καὶ τὶς καρ­δι­ὲς τῶν πι­στῶν χρι­στια­νῶν. Εἶ­χε γί­νει γι’ αὐ­τοὺς ἕ­να λαμ­πρὸ πα­ρά­δειγ­μα γεν­ναί­ου ὁ­μο­λο­γη­τοῦ, ἕ­νας ὁ­δο­δεί­κτης τοῦ Οὐ­ρα­νοῦ!…