ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΕΦΡΑΙΜ !!!

 

Αγιος Μεγαλομάρτυς Εφραίμ. Ο βιος του. Ονομαζόταν Κωνσταντίνος Μόρφης. Γεννήθηκε στά Τρίκαλα στίς 14 Σεπτεμβρίου 1384.

Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα μαζί με τα άλλα εφτά αδέλφια του και τη φροντίδα τους ανέλαβε η ευσεβής μητέρα του.

Εκείνον τον καιρό άρχισε η εγκατάσταση Μουσουλμάνων στη Θεσσαλία και το φρικτό παιδομάζωμα.

Μέσα σε αυτό το φοβερό κλίμα, μόνη παρηγοριά για τους Έλληνες ήταν οι εκκλησίες και τα μοναστήρια.

Ο Κωνσταντίνος ήταν 14 ετών και είχε εκδηλώσει κλίση για την εκκλησιαστική ζωή.

Έτσι η μητέρα του, για να τον γλυτώσει από το παιδομάζωμα, τον προέτρεψε να πάει σε κάποιο μοναστήρι.

Κι εκείνος οδηγημένος από τη θεία Χάρη έφτασε στην Αττική και εντάχθηκε στην ξακουστή Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στο όρος των Αμώμων (περιοχή Νέας Μάκρης).

Εκεί εκάρη μοναχός με το όνομα Εφραίμ. Ασκήτεψε με ζήλο και ταπείνωση και έγινε υπόδειγμα μοναχού.

Με την άδεια του Ηγουμένου πολλές φορές έμενε έξω από τη Μονή, σε μια σπηλιά, όπου προσευχόταν με κατάνυξη. Σύντομα έλαβε και την χάρη του μυστηρίου της Ιερωσύνης.

Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Αττική. Το 1424 έφτασαν στο όρος των Αμώμων με άγριες διαθέσεις.

Πίστευαν πως οι ραγιάδες έκρυβαν τους θησαυρούς τους στα μοναστήρια.

Λεηλάτησαν όλα τα ασκητήρια και τα κελλιά, εισέβαλαν βίαια και στη Μονή του Ευαγγελισμού και έσφαξαν όλους τους μοναχούς.

Ο ιερομόναχος Εφραίμ απουσίαζε στη σπηλιά του. Μόλις επέστρεψε, έντρομος αντίκρισε την καταστροφή. Θρήνησε γοερά τον χαμό των αδελφών του και τους ενταφίασε με ευλάβεια. Ο Θεός όμως τον ετοίμαζε για ακόμη μεγαλύτερο μαρτύριο.

Τον επόμενο χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου 1425, οι βάρβαροι επανήλθαν στη Μονή και τον βρήκαν μόνο.

Ήταν τότε ακριβώς στα 41 του χρόνια. Τον συνέλαβαν και άρχισε ένα διαρκές μαρτύριο, που κράτησε οκτώμιση μήνες.

Τον ξυλοκοπούσαν καθημερινά. Τον κρέμασαν ανάποδα σε μια μουριά, που σώζεται ακόμα, τον κάρφωσαν στο δέντρο και τέλος το καταπληγωμένο και μαρτυρικό σώμα του το διαπέρασαν με αναμμένο ξύλο.

Ο Μεγαλομάρτυρας καιγόταν και προσευχόταν. Έτσι παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στον στεφανοδότη Χριστό στις 5 Μαΐου του 1426.

Τρεις βοσκοί βρήκαν το σώμα του και το έθαψαν με ευλάβεια στον χώρο της Μονής.

Ήταν άγνωστος για πάνω από πέντε αιώνες. Κανείς δεν ήξερε πού ήταν θαμμένος, κανένα συναξάρι δεν υπήρχε γι’ αυτόν. Ώσπου ευδόκησε ο φιλάνθρωπος Θεός να μας τον φανερώσει, για να τον έχουμε βοηθό και οδηγό στις δύσκολες μέρες που ζούμε.

Η ευσεβής Ηγουμένη Μακαρία ήταν μια οσιακή μορφή που η Θεία Πρόνοια οδήγησε τα βήματά της στο ερειπωμένο αυτό μοναστήρι, για να το αναστηλώσει.

Καθώς μόναζε στα ερείπια, η ψυχή της ποθούσε να της αποκαλυφθεί κάποιος από τους παλαιούς πατέρες της Μονής.

Σαν απάντηση, στις 3 Ιανουαρίου του 1950, άκουσε μια φωνή μέσα της: «Σκάψε εκεί και θα βρεις αυτό που επιθυμείς».

Βρήκε πράγματι το άγιο λείψανο ολόκληρο, λουσμένο στην ευωδία, με άφθαρτο και κατακάθαρο το ράσο του.

Έπειτα ο Άγιος παρουσιάστηκε ολοζώντανος μπροστά της∙ «Ονομάζομαι Εφραίμ», της είπε και της εξιστόρησε τον τρόπο του μαρτυρίου του.

Έτσι έγινε γνωστός ο βίος του. Από τότε φανερώθηκε και σε άλλους πιστούς, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες του μαρτυρίου του, και είναι εντυπωσιακό ότι οι πληροφορίες ταυτίζονται.

Το 2011 το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως τον κατέταξε επίσημα στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας.

Τον γιορτάζουμε δύο φορές το χρόνο, και στις 3 Ιανουαρίου (εύρεση τῶν λειψάνων του) και στις 5 Μαΐου.

Χιλιάδες πιστοί κατακλύζουν κάθε χρόνο το Μοναστήρι στη Νέα Μάκρη, για να προσκυνήσουν τη λάρνακα με τα άγια λείψανά του που εὐωδιάζουν, να δουν τη γερασμένη μουριά όπου μαρτύρησε, και να προσευχηθούν στον θαυματουργό Άγιο.

Κι ο Άγιος απαντά στα αιτήματα όλων με εξαιρετική ταχύτητα.

Άλλους θεραπεύει από ανίατες ασθένειες, άλλους ενισχύει στην πίστη, άλλους σώζει από πυρκαγιές και κινδύνους ή παρηγορεί στις ποικίλες θλίψεις τους, δείχνοντας πως κι ο ίδιος πέρασε πάμπολλα βάσανα για την αγάπη του Χριστού.

Παιδικό Συναξάρι 

Αγίου Εφραίμ και Οσίας Μακαρίας