ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ;

Παναγιά μου… με θυμάσαι; Ναι ναι…! εγώ είμαι,που Σε θυμάμαι μόνο όταν Σε χρειάζομαι... Που έχω μάθει να μετατρέπω την προσευχή μου σε παραγγελία...! Να ζητώ ασταμάτητα υλικά αγαθά, ανούσια κ ασήμαντα,χωρίς ποτέ να σκέφτομαι τι θέλεις Εσύ από εμένα...!! Πιστεύω σε Εσένα,ελπίζω σε Εσένα,πεθαίνω για Σένα... Αχ Παναγιά μου…!! Μπορεί να μεγάλωσα,μα μέσα μου παραμένω ένα μικρό παραπονιάρικο παιδί... Κ σαν παιδί έρχομαι κοντά Σου να βγάλω τον πόνο κ τον καημό... Ποιός άλλος έχει την διάθεση να μ'ακούσει τι θέλω κ τι μου λείπει..! Περίσευσαν τα προβλήματα κ χάθηκε η ανθρωπιά... Δεν ανοίγουν οι αγκαλιές,δεν συγκινούνται οι καρδιές,δεν δακρύζουν τα μάτια...!! Τι θέλω; Τι να θέλω η άμοιρη..;; Ζωή να δώσεις σ'αυτούς που τα βλέπουν όλα μαύρα κ απογοητεύονται... Κάνε τους περήφανους απλούς κ ταπεινούς...! Κάνε οι σκληροί να μαλακώσουν κ να έχουν χέρια απλωμένα...! Κάνε τον άστεγο να βρει κρεβάτι. Κάνε τον πεινασμένο να βρει ψωμί. Κάνε τον χορτάτο να θυμάται τον πεινασμένο κ να του δίνει άρτο ευλογημένο κ όχι ψίχουλα-βλέμματα συμπόνιας. Κάνε οι ισχυροί της ζωής, να γίνουνε επίγειοι άγγελοι,έτοιμοι για αγαθοεργίες κ όχι μίζεροι κ στριφνοί.... Κάνε ο σκοπός της αγάπης να γίνει νότα στο πεντάγραμμο, να τον τραγουδούν κ να ευφραίνονται τα φυλλοκάρδια μας κ όχι τραγούδι του χωρισμού κ του πόνου… Κάνε η αγάπη να είναι αληθινή κ όχι του συμφέροντος… Κάνε να γεννιέται η ελπίδα εκεί που ζει η απογοήτευση... Κάνε ο Ουρανός να μοσχοβολά θυμίαμα κ λιβάνι... Κάνε το δάκρυ να είναι χαράς κ όχι λύπης…..Κάνε…! κάνε…! θαύματα…! Κάνε μας να πιστέψουμε ξανά σε Εσένα...! Δείξε μας,πως στην αγάπη δεν παίρνεις,αλλά δίνεις κ αφανίζεις το εγώ σου μέσα στον άλλον! Σε παρακαλώ!!! Είναι τόσο εύκολο για Εσένα....!!