Ενας συγγραφέας έγραψε ότι μοιάζει η ζωή μέ κιθάρα, πού έχει επτά χορδές.Οί έξι παράγουν πένθιμο ήχο καί η μία χαρούμενο.
Πολλές φορές κι εμείς διαμαρτυρόμαστε στόν Θεό,γιά τίς θλίψεις πού έχουμε καί τόν πόνο πού περνάμε. Ο Κύριος όμως,ποτέ δέν μάς δίνει περισσότερο πόνο,από όσο μπορούμε νά σηκώσουμε.Μέσα από τόν πόνο μάς παιδαγωγεί καί πολλές φορές μάς καλεί,διά μέσου τών διαφόρων δοκιμασιών πού επιτρέπει νά μάς βρούν. Ο πόνος τότε καί η θλίψη,γίνεται τό άροτρο πού οργώνει τό χερσωμένο χωράφι τής καρδιάς μας καί τό ετοιμάζει νά δεχθεί, τόν σπόρο τής κλήσεως Τού Θεού. Ανοίγει τά αυτιά τής ψυχής μας, γιά νά ακούσουμε τό Θεϊκό προσκλητήριο.Αλλοτε μάς καλεί μέσα από τίς σελίδες ενός βιβλίου ή ενός περιοδικού. Μερικές λέξεις ή κάποιες φράσεις,γίνονται πολλές φορές,εγερτήριο σάλπισμα. (Ετσι μέ μία φράση,κάλεσε τόν Ιερό Αυγουστίνο).Οφείλουμε νά τό συνειδητοποιήσουμε βαθιά.Είμαστε κλητοί Τού Θεού.Κληθήκαμε νά γίνουμε Αγιοι, μέτοχοι τής ζωής Του. Μέσα από τόν πόνο, βρίσκουμε τόν δρόμο τής προσευχής καί τής ελπίδας,ότι Ο Κύριος θά μάς δώσει τήν ανακούφιση καί τήν παρηγοριά.
Ο Ντοστογιέφσκυ έγραψε:- Στόν πόνο,ψάξε νά βρείς ευτυχία! Ο πόνος είναι τό αλάτι τής ζωής.Η ζωή,δέν θά είχε κανένα νόημα,άν υπήρχε μόνο ευτυχία, διότι θά ερχόταν κορεσμός. Οποιος υποστηρίζει,ότι δέν ταιριάζει στόν δίκαιο άνθρωπο νά έχει θλίψεις,είναι σάν νά υποστηρίζει,ότι δέν ταιριάζει στόν αθλητή,νά έχει αντίπαλο.(Α.Γρηγόριος Θεολόγος). Οί θλίψεις γίνονται αφορμή, νά πετυχαίνουμε μεγαλύτερες πνευματικές επιδόσεις,όταν τίς ξεπερνούμε.
Αν απομακρύνουμε τούς βράχους,θά χάσει τό ποτάμι τό τραγούδι του.Αν απομακρύνουμε τίς δυσκολίες,θά χάσει η ζωή τήν αγωνιστικότητά της. Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι στίς θλίψεις πρέπει νά χαιρόμαστε,διότι όσο περισσότερο θλίβεται καί δυστυχεί ο άνθρωπος,τόσο ενδοξότερη Ανάσταση θά λάβει. Γιατί αποφεύγεις κάθε λογής πειρασμούς καί θλίψεις,αντί νά επιθυμείς νά έλθουν πάνω σου όλες οί τιμωρίες,γιά νά δοκιμασθείς τώρα σ'αυτά καί νά αναστηθείς λαμπρότερος,όπως τό χρυσάφι κατεργάζεται στήν φωτιά; Αν ένας αναμάρτητος Ιησούς,πέρασε τόσα βάσανα γιά νά μπεί στήν δόξα,εσύ αμαρτωλέ άνθρωπε δέν θέλεις νά πάθεις τίποτα;Η πρώτη καί απλούστερη απάντηση είναι,νά κάνουμε υπομονή.Ωρισμένοι νομίζουν ότι η υπομονή είναι αδυναμία.Ετσι υποτιμούν τήν αξία τής αρετής τής υπομονής.Η αληθινή υπομονή,έχει βάθος καί διαστάσεις μεγάλες καί φανερώνει δυναμισμό ψυχής.Η χριστιανική υπομονή μάς κινεί νά αντιμετωπίσουμε μέ ηρεμία τήν κάθε δοκιμασία τής ζωής μας, αλλά καί νά ευχαριστούμε Τόν Θεό,γι αυτή τήν δοκιμασία.Η υπομονή έχει 4 στάδια μέχρι τήν κορυφή της.Εάν κάποιος μάς βλάψει,τό πρώτο στάδιο υπομονής είναι νά υπομείνουμε τόν πειρασμό.Τό δεύτερο στάδιο νά μήν θελήσουμε νά εκδικηθούμε, τό τρίτο στάδιο,νά τόν συγχωρήσουμε καί νά προσευχόμεθα γι' αυτόν καί τό τέταρτο στάδιο τής κορυφής είναι νά λέμε καλά λόγια γι αυτόν καί νά τόν ευεργετούμε μέ κάθε δυνατόν μέσον.
πατήρ Σωτήριος Σαρρής.
0 Σχόλια