Πόσον καλὸς εἶσαι, Κύριε, καὶ πόσον πλησίον ἡμῶν εἶσαι –τόσον πλησίον ὥστε πάντοτε ἠμποροῦμεν νὰ συνομιλοῦμεν μαζί Σου, νὰ παρηγορούμεθα ὑπὸ Σοῦ, νὰ ἀναπνέωμεν διὰ Σοῦ, νὰ φωτιζώμεθα ὑπὸ Σοῦ, νὰ εὑρίσκωμεν εἰρήνη ἐν Σοί, νὰ γινώμεθα πνευματικῶς πλατύτεροι ἐντός Σου. Κύριε, δίδαξόν με ἁπλότητα ἀγάπης πρὸς Σὲ καὶ τὸν πλησίον μου, διὰ νὰ εἶμαι πάντοτε μαζί Σου, νὰ εὑρίσκω πάντοτε εἰρήνην ἐν Σοί. Κύριε, δὸς ὥστε οὔτε ἐπὶ μίαν καὶ μόνον στιγμὴν νὰ μὴ ἔχω κοινωνίαν μὲ τὸν βδελυρώτατον, τὸν πονηρότατον ἐχθρόν, τὸν Διάβολον, μὲ μοχθηρίαν, ὑπερηφάνειαν, φθόνον, φιλαργυρίαν, φιλοκέρδειαν, λαιμαργίαν, ἀκαθάρτους λογισμούς, βλασφημίαν, ἀθυμίαν, ψεῦδος, μὲ ὁτιδήποτε ἁμαρτωλόν. Δὸς ὥστε πάντοτε ὅλος νὰ εἶμαι ἰδικός Σου!
(Προσευχή Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης +1908)
0 Σχόλια