Ο Οσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης, ο επονομαζόμενος-αγγελόφωνος- γιά τήν όντως αγγελική του φωνή, γεννήθηκε στό Δυρράχιο τό 1270, στά χρόνια τής βασιλείας τών Κομνηνών. Γιά τήν εξαίρετη φωνή του,τόν προσέλαβαν σέ βασιλικό σχολείο μουσικής.Ηταν εξαίρετος καί στό ήθος,γι αυτό ο βασιλιάς τόν αγαπούσε υπερβολικά,καθώς καί όλοι οί άρχοντες. Ο ίδιος όμως,από φόβο μήπως η πρόσκαιρη δόξα τού στερήσει τήν ουράνια αγαλλίαση,σχεδίαζε ν'αναχωρήσει από τόν κόσμο. Κάποτε ο ηγούμενος τής Λαύρας τού Αθω,επισκέφθηκε τόν βασιλιά γιά αναγκαία υπόθεση.Η θέα τού ηγουμένου καί η κοσμιότητά του,φούντωσαν στήν καρδιά τού νέου,τόν πόθο γιά τήν αγγελική πολιτεία.Αδιαφορεί λοιπόν γιά τήν βασιλική εύνοια,αλλάζει τά μεταξωτά του ρούχα σέ τρίχινα,παίρνει ένα ραβδί καί ξεκινά γιά τήν Λαύρα. Ο θυρωρός τής μονής τόν ρώτησε:- Τί ζητάς καί ποιά τέχνη γνωρίζεις; Εκείνος κρύβοντας τήν πραγματική του τέχνη γιά νά μήν τόν ανακαλύψει ο βασιλιάς,τού απάντησε:- Βοσκός είμαι καί ποθώ νά γίνω μοναχός. Ο ηγούμενος τόν δέχθηκε,τόν δοκίμασε γιά λίγο καιρό κι αφού τόν έκειρε μοναχό, τόν έστειλε στό βουνό, νά βόσκει τράγους. Ετσι ο όσιος,πραγματοποίησε τόν πόθο του καί εκτελώντας τήν διακονία του,προσευχόταν συγχρόνως απερίσπαστος, μέσα στήν αγαπημένη του ησυχία. Μία μέρα έβοσκε τούς τράγους σ'ένα ακρωτήριο. Κοίταξε δεξιά κι αριστερά,βεβαιώθηκε πώς δέν υπάρχει κανένας,κι άρχισε νά ψάλλει έναν ύμνο, μέ περισσή τέχνη καί κατάνυξη. Κάποιος ασκητής εκεί κοντά,άκουσε τήν ουράνια μελωδία καί βγήκε απορημένος από τήν σπηλιά του.Είδε τότε ένα εξαίσιο θέαμα.Οί τράγοι είχαν σταματήσει τήν βοσκή καί παρακολουθούσαν τόν εξαίρετο ψάλτη. Τό γεγονός αυτό,δέν άργησε νά τό μάθει ο ηγούμενος. Από τότε ο όσιος αξιοποίησε τό σπάνιο χάρισμά του,ψάλλοντας στόν δεξιό χορό τού καθολικού τής Λαύρας. Ηταν Σάββατο τού Ακαθίστου καί ο Κουκουζέλης,αφού έψαλλε μέ επιμέλεια τά ιδιόμελα καί τόν κανόνα τής Θεοτόκου,αποκοιμήθηκε γιά λίγο από τήν κούραση,όρθιος στό στασίδι του. Είδε τότε μπροστά του, τήν Υπεραγία Θεοτόκο καί άκουσε τήν γλυκειά φωνή της.:-Χαίρε Ιωάννη παιδί μου. Ψάλλε μου καί δέν θά σ'εγκαταλείψω. Καί λέγοντας αυτά,τού έδωσε ένα χρυσό νόμισμα.Ξύπνησε αμέσως ο όσιος καί είδε γεμάτος χαρά,στό δεξί του χέρι τό φλουρί. Ευχαρίστησε τήν Θεοτόκο γιά τήν εύνοιά της καί τό παρέδωσε στήν εκκλησία.Τό νόμισμα αυτό,είχε θαυματουργική δύναμη καί τελούσε μεγάλα θαύματα. Από τότε ο όσιος Ιωάννης δέν έλειπε ποτέ από τόν δεξιό χορό,ψάλλοντας μέ προθυμία καί δοξολογώντας Τόν Κύριο καί τήν Μητέρα Του. Από τόν πολύ κόπο καί τήν ορθοστασία,σάπισε τό πόδι του καί έβγαζε μία δύσοσμη ύλη. Η Παναγία όμως δέν τόν εγκατέλειψε.Εμφανίστηκε πάλι καί τού είπε:-Από τώρα θά είσαι υγιής. Αμέσως ο όσιος θεραπεύθηκε καί παρέμεινε υγιής, μέχρι τό τέλος τής ζωής του.Προείδε μάλιστα καί τόν θάνατό του,ζήτησε συγχώρεση απ'όλους τούς αδελφούς κι εκοιμήθη οσιακά τήν 1η Οκτωβρίου.
Εμφανίσεις καί θαύματα τής Παναγίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου.
0 Σχόλια