ΔΕΥΤΕ ΙΔΩΜΕΝ ΠΙΣΤΟΙ ( ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΡΙΤΗΣ ).

 

Στα μαύρα και βαθιά μεσάνυχτα,
η νύχτα – ιδές ! γλυκοχαράζει!
Γιορτάζουν οι ουρανοί της Βηθλεέμ,
βρέχοντας θείο φωτοχαλάζι.
Κι η γη πίνει, πίνει λαίμαργα,
γιατί από φως έχει διψάσει.
Πόσες χιλιάδες χρόνια επρόσμενε
την Αγια αυτή στιγμή να φτάσει!
Πόσες χιλιάδες χρόνια επρόσμενε
την άρρητην ανατολή Σου,
μεσ’ στ’ αξημέρωτα σκοτάδια της
φωτός ποτάμια να κυλήσουν!
Με το γλυκό Σου όραμα σφάλησαν,
Λόγε, οι Πρωτόπλαστοι τα μάτια,
κι οι Δούλοι Σου όλοι κι οι Προφήτες Σου,
απ’ τις σκηνές ως τα παλάτια.
Ω Συ, μεγάλε Αναμενόμενε
του δύστυχου πεσμένου ανθρώπου!
Για Σε ψαλμοί κι ωδές και σίβυλλες,
για Σένα οι θρύλοι κάθε τόπου.
Για Σε ο Δαβίδ τη λύρα ανάκρουσε,
κι ο μεγαλόπνοος Ησαïας,
που διασκελίζοντας τα σύνορα
της Ιουδαίας και της Ασίας,
στης γης τα πέρατα το κήρυξε,
πως θείο Παιδί για μας εδόθη,
π’ όλοι θα βρούν σ’ Αυτό την πλήρωση
οι πανανθρώπινοί μας πόθοι.
Τον ερχομό Σου, ω! πως τον προσμένε
του βράχου ο τραγικός Δεσμώτης,
όσο τα σπλάγχνα τ’ όρνιο εσπάραζε
της αδαπάνητής του νιότης!
Κι ήρθες! Δεν ήρθες μ’ αστροπέλεκα
και με βροντές και καταιγίδα.
Ήρθες σαν αύρα, σαν πνοή, σαν φως,
σαν ορθρινή δροσοσταλίδα.
Ήρθες! μπροστά Σου γονατίζουμε
Μάγοι φτασμένοι από τα ξένα,
και ταπεινά σε χαιρετίζουμε
τον Λατρευτό μας και τον Ένα."

Γ. Βερίτης (Αλέξανδρος Γκιάλας ). Δεύτε Ίδωμεν Πιστοί'