Είπαν, πώς ο καλύτερος άμβωνας τού κόσμου, είναι η αγκαλιά τής μητέρας γιά τό παιδί της. Καί σωστά τό είπαν. Ετσι είναι. Τρυφερό σωματάκι,αθώα καί άπλαστη ψυχούλα τό παιδάκι της.Τό παίρνει στήν ζεστή μητρική της αγκάλη. Στόν τρυφερό μητρικό της κόρφο.Εκεί πού, σάν ήταν βρέφος,τού'δινε τό αίμα της,τήν ζωή της,σάν γάλα ζεστό,γλυκόπιοτο καί θρεπτικό καί γέμιζε η κοιλίτσα.Ετσι πάχαιναν τά χεράκια καί τά ποδαράκια καί λευκορόδιζε τό προσωπάκι.Κι ήταν κοράλλινα τά χειλάκια κι άστραφταν τά ματάκια. Κι έπαιρνε λίγο αργότερα τήν στρουμπουλή παλαμίτσα του. - Ετσι τά δαχτυλάκια άγγελέ μου, Τρία τής Αγίας Τριάδος. Καί τά'πιανε τρυφερά καί τά'φερνε στό λευκό μετωπάκι, χαμηλά στό στήθος,ψηλότερα δεξιά καί αριστερά, λέγοντας ολοκάρδια ξεχειλισμένη αγάπη κι ευχές γιά τό παιδί της.- Είς τό όνομα τού Πατρός καί τού Υιού καί τού Αγίου Πνεύματος. Αμήν.Τό παιδάκι μου νά μεγαλώνει, νά ομορφαίνει,νά'χει τήν χάρη Τού Θεού στήν ψυχούλα του. Νά'ναι δυνατό καί καλό, σάν αγγελος Κυρίου. - Μεγαλώνει τό παιδάκι μου, είπε. Θά αρχίσει νά μαθαίνει γράμματα τώρα. Καλά θά κάνεις παιδί μου, έτσι πρέπει. Μά πάνω απ'τά ανθρώπινα γράμματα,είναι Τού Θεού τά πράγματα.Αυτά κάνουν τόν άνθρωπο, αληθινό άνθρωπο, αγαθό, ευεργετικό, χαριτωμένο. Ναί αγόρι μου?  - Ναί μανούλα, είπε ο μικρός μέ τά χείλη καί μέ τό κεφάλι του καί τήν κοίταξε στά μάτια.Κοίταξε κι εκείνη τό παιδί της κι απ'τό φωτεινό γεφύρι τών ματιών τους, μπήκαν μές στήν ψυχή. Καί βολεύτηκε τό αγόρι στήν αγκαλιά τής μάνας. Στήν θέρμη τής ψυχής της.Καί τό'σφιξε επάνω της εκείνη- τόν ατίμητο θησαυρό της.Εφερε τό πηγούνι της πάνω στά μεταξένια μοσχομύριστα μαλλάκια του καί οσμήστηκε τρυφεράδα,αθωότητα,σπλάχνο, ψυχούλα τής ψυχής της καί αναγάλλιασε.Η πιό τρανή η πιό αληθινή ευτυχία τήν πλημμύρισε.Δοξολόγησε Τόν Κύριο γιά τούτο τό ανεκτίμητο δώρο Του. Δοξα Σοι Κύριε Δόξα Σοι.

Τό διαμάντι τής ερήμου.-Αγιος Σεραπίων ο Σινδόνιος-. Ιωσήφ Δ.Αγαπητού.