ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΕ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ. ( ΠΑΤΗΡ ΛΙΒΥΟΣ ).

Κύριε, εκείνο τό παγερό βράδυ δέν βρέθηκε κατάλυμα νά Σέ φιλοξενήσει. Ενας
χώρος νά στεγάσει τήν αγάπη Σου.Μία γωνιά νά ζεστάνει τήν νεαρή μητέρα Σου.Μικρό παιδί μές στήν αθωότητά μου, απορούσα γιατί δέν βρέθηκε κανείς νά Σέ φιλοξενήσει. Βρέφος , μιάς ξένης κοπέλλας, χαμένης μέσα στήν νύχτα, μέ τήν αγωνία στά μάτια. Τώρα πού μεγάλωσα καί η αθωότητα έδωσε τήν θέση της στήν εμπειρία τού κακού,έμαθα τό - γιατί-..Γιατί αυτός ο κόσμος δέν αντέχει Χριστέ μου , τήν ομορφιά τής αγνότητάς Σου. Κόσμος ψεύδους καί υποκρισίας , μίσους καί αδικίας, δέν έχει χώρο γιά Σένα.Είμαι πλέον βέβαιος ότι όσες φορές κι άν ξανάρθεις σέ αυτήν τήν γή, πάλι σέ φάτνη θά γεννηθείς, γιατί δέν Σέ αντέχουν. Δέν μπορούν τήν αγάπη καί τήν ελευθερία Σου.Τούς παιδεύεις Χριστέ μου καί τούς μπερδεύεις.. Αυτοί διψάνε γιά εξουσία καί δύναμη κι Εσύ έρχεσαι, ταπεινός καί αδύναμος..Αυτοί διψάνε γιά απειλές καί τιμωρίες κι Εσύ συγχωρείς καί ανέχεσαι.Αυτοί θέλουν νόμους καί δικαιοσύνη κι Εσύ τούς δίνεις αγκαλιές καί φιλιά. Τήν κόλασι ποθούν κι Εσύ τούς χαρίζεις τόν παράδεισο. Γι αυτό Σού λέω καί σήμερα πάλι νά ερχόσουν, σέ σκοτεινό καί παγερό δρόμο θά Σέ πετούσαν. Πρόσφυγα θά Σέ έκαναν, γυμνό καί ρακένδυτο, τρελό θά Σέ ονόμαζαν, ώς ασεβή καί αιρετικό θά Σέ καταδίκαζαν, έξω από τίς θρησκείες τους θά Σέ πετούσαν ώς επικίνδυνο. Είναι αλήθεια Χριστέ μου ότι ποτέ δέν Σέ κατάλαβαν οι ισχυροί καί δίκαιοι οι ικανοί καί επιτυχημένοι, οί καθώς πρέπει καί τέλειοι. Μονάχα εκείνοι οί ταπεινοί καί τσαλακωμένοι τής ζωής, οί απογοητευμένοι καί πονεμένοι, οί αμαρτωλοί,οι πόρνες καί τελώνες τής ιστορίας. Ολοι εκείνοι πού ποτέ δέν θεώρησαν ότι αξίζουν τήν Βασιλεία Σου. Μονάχα εκείνοι Κύριε Σέ αναγνώρισαν καί Σέ δέχτηκαν, γιατί πρώτα είχαν αποδεχτεί τήν αποτυχία καί τήν αδυναμία τους, τό πυκνό σκοτάδι τής δικής τους παγερής νύχτας.. Είναι Χριστέ μου πού αιώνες τώρα επιμένεις νά αγαπάς τούς κολασμένους πού μυρίζουν παράδεισο. Είναι Κύριε πού αγαπάς εκείνους, πού δέν αγάπησε κανείς.
π.Λίβυος.