Μαρτυρία Αεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού κ.κ.Αθανασίου:-Επισκέφθηκα ώς διάκος γιά πρώτη φορά τόν π.Παϊσιο τό 1976 μαζί μέ άλλον γνωστό μου διάκο. Τότε ήταν στόν -Τίμιο Σταυρό-. Χτυπήσαμε καί περιμέναμε μέ αγωνία.Είχα ακούσει διάφορα πράγματα γιά τόν Γέροντα καί ήθελα πολύ νά τόν γνωρίσω. Ηρθε καί μάς άνοιξε. Ηταν αδύνατος, τυλιγμένος μέ μία κουβέρτα. Ηταν χειμώνας. Στήν συνομιλία μας ήταν πολύ ευδιάθετος καί μάς έλεγε διάφορα αστεία.Νά πώ τήν αλήθεια απογοητεύθηκα, διότι είπα μέσα μου:-Αυτός είναι ο μεγάλος Αγιος,ο θαυματουργός πού λένε? Μέσα μου είχα διαφορετική εικόνα περί τών Αγίων. Τίποτα δέν μάς είπε,μόνο αστεία μάς έλεγε καί μάς τάϊζε λουκούμια καί άλλα κεράσματα. Φεύγοντας εκεί στό συρματόπλεγμα, πρίν τόν αποχαιρετίσουμε τού λέμε:-Γέροντα πέστε μας κάτι πνευματικό καί μάς απαντά:-Νά κάνετα πολλές μετάνοιες. Ρωτάμε..-Πόσες μετάνοιες νά κάνουμε? Δέν απάντησε,αλλά άλλαξε η όψη του καί φάνηκε διαφορετικός. Εκείνη τήν ώρα ευωδίασε όλος ο τόπος,πάρα πολύ έντονα. Τόση πολλή ευωδία. Ολα ευωδίαζαν. Ο αέρας,οί πέτρες,τά δένδρα,τά πάντα...- Ο Γέροντας μάς είπε βιαστικά:-Γρήγορα,γρήγορα,άντε πάτε,πάτε. Τόν χαιρετίσαμε καί χωρίς νά πούμε τίποτα αισθανθήκαμε μία μεγάλη χαρά μέσα μας κι αρχίσαμε νά τρέχουμε.Δέν ξέρω τί πάθαμε. Ευωδία καί μεγάλη χαρά. Προχωρούσαμε έτσι τρέχοντας καί γελώντας καί η ευωδία μάς ακολουθούσε μέχρι πού περάσαμε τό Μπουραζέρι. Ενώ πρίν από λίγο τά δικά μου συναισθήματα ήταν ακριβώς αντίθετα, μετά από αυτό τό γεγονός, αισθάνθηκα μεγάλη ευλάβεια πρός τόν Γέροντα.
.){kind=link}
0 Σχόλια