Η καρδιά του γέμισε παλμό,τα χείλη του έγιναν πύρινος χείμαρρος. Μίλησε πάνω στόν εβδομηκοστό όγδοο λόγο τού Αντιόχου,του μοναχού εκ Γαλατίας,περί υπομονής.
Θυγατέρες μου,τέκνα Τού Κυρίου...άρχισε νά λέει...διαισθάνομαι τά βλέμματα τών ψυχών σας,τά αντικρύζοντα τήν σιωπηλήν ικεσίαν είς τήν Υπεραγίαν Θεοτόκον. Ο Ορθόδοξος ναός τήν τοποθετεί είς τήν ιδίαν πάντοτε θέσιν.Είς τό μέσον.Μεταξύ ουρανού καί γής.Μεταξύ Τού Παντοκράτορος Κυρίου καί τής στρατευομένης Εκκλησίας Του.Τυγχάνει η παμμεγίστη μεσίτρια,η οποία προσδέχεται όλων τάς παρακλήσεις,όλων τάς ατυχίας,όλων τάς προσδοκίας,διά νά τάς φέρει μέ θάρρος Μητέρας πρός Υιόν,είς τόν Εσταυρωμένον θριαμβευτήν Κύριον, τόν έχοντα εξουσίαν επί ουρανίων,επιγείων καί καταχθονίων.Δέν θά ενδιατρίψω επί τού υψηλού καί ευεργετικού ρόλου της. Κάθε γνήσια χριστιανική καρδία ανιχνεύει καί μανθάνει.Μόνον επί υψηλής αρετής,τήν οποίαν κατείχεν είς τήν επίγειον ζωήν της θά ομιλήσω.Τήν αρετήν τής υπομονής.Αναλογισθείτε θυγατέρες μου, τί υπέμεινε η Θεοτόκος είς τήν κοιλάδα τού κλαυθμώνος,πού ονομάζομεν γήν.Τί υπέμεινεν από νεαρωτάτης έτι ηλικίας ως κορασίς, όταν προσεφώνησεν τό κοσμοσωτήριον εκείνο -Ιδού η δούλη Κυρίου,γένοιτό μοι κατά τό ρήμα σου-,είς τόν κομιστήν μέγαν Αρχάγγελον τού σχεδίου τής τού κόσμου σωτηρίας. Καχυποψίαν,ταλαιπωρίας,πενίαν,θλίψιν,σπαραγμόν,μονωσιν,ώ θά εχρειάζοντω τόμοι ολόκληροι,διά νά περιγράψουν τάς επιγείους ημέρας, τάς ώρας,τάς στιγμάς τής Αειπαρθένου αγίας Μητρός μας. Ηταν,είναι καί θά είναι η μεγαλειώδης αθλήτρια τής υπομονής.Μιάς υπομονής η οποία εξέπληξεν τούς αγγέλους καί κατέκτησεν τούς Αγίους. Η μετάνοια δίχως υπομονήν, θυγατέρες μου,ουδόλως στεφανούται.Καμίαν αρετήν δέν δυνάμεθα νά κατακτήσωμεν,καμίαν, άνευ τής υπομονής.-Καί χρή πάντα πειρασμόν καί θλίψιν μεθ'υπομονής καί ευχαριστίας προσδέξασθαι,ίνα καταλάβωμεν τήν γήν τής επαγγελίας.- Αλλά κι ο γλυκύτατος Κύριός μας,η χαρά καί η ευτυχία μας,ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός λέγει..- Ο υπομείνας είς τέλος ούτος σωθήσεται-.Καί είς τόν μέγιστον ετι απόστολόν Του,τόν θείον Παύλον,όταν Τόν παρεκάλει ίνα τόν θεραπεύσει από τόν σκόλοπα πού τόν εβασάνιζε, τού είπε..-Αρκεί σοι η χάρις μου. Η γάρ δύναμίς μου,εν ασθενεία τελειούται.
Ο Αγιος τού αιώνα μας.(Ο Οσιος Νεκτάριος Κεφαλλάς ). Σώτου Χονδρόπουλου.
){kind=link}
0 Σχόλια