ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗ 9η ΙΟΥΝΙΟΥ 2022 ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!!!

1. Άγιος Κύριλλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας
2. Αγίες Θέκλα, Μαριάμνη, Μάρθα, Μαρία και Ενναθά οι πέντε κανονικές Παρθένες
3. Άγιος Ανανίας
4. Άγιος Αλέξανδρος επίσκοπος Προύσας
5. Όσιος Κύρος
6. Αγίες Τρεις Παρθενομάρτυρες από τη Χίο
7. Άγιοι Ορέστης, Διομήδης και Ροδίων
8. Όσιος Κύριλλος ο Θαυματουργός ο εν τη Λευκή λίμνη
9. Άγιος Columba φωτιστής της Σκωτίας
10. ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος εκ Ρωσίας

῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος εκ Ρωσίας

++++++++++++++++++++

῾Ο ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος τοῦ Κούστσκϊυ ἐγεννήθηκε τό 1371 στή Ρωσία καί ἐμόνασε στή μονή τοῦ ᾿Αλεξάνδρου ἤ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς πόλεως Κούστα, ὁποία εὑρισκόταν στίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Κούστα, ὄχι μακριά ἀπό τή λίμνη Κοῦμπεν καί περίπου 40 χιλιόμετρα ἀπό τήν πόλη Βολογκντά, τῆς ὁποίας σήμερα σώζονται μονάχα λίγα οἰκοδομήματα. ῾Η μονή ἱδρύθηκε στίς ἀρχές τοῦ 15ου αἰῶνος μ.Χ. ἀπό τόν ῞Οσιο ᾿Αλέξανδρο, ἕνα μοναχό τοῦ διπλανοῦ μοναστηριοῦ Σπασο-Καμέννϊυ. ᾿Από ἐκεῖνα ἀκριβῶς τά μέρη προέρχονται οἱ πιό ἀρχαῖες ἁγιολογικές μαρτυρίες σχετικά μέ τόν ῞Οσιο ᾿Αλέξανδρο· πρόκειται γιά μία σύντομη διήγηση πού διαδόθηκε ἀπό τό μοναχό τῆς μονῆς Παΐσιο Γιαρλάβωφ, μετέπειτα γούμενο στή Λαύρα τῆς ῾Αγίας Τριάδας τοῦ ῾Αγίου Σέργιου. Οἱ πληροφορίες πού παρατέθηκαν ἀπό τόν Παΐσιο διευρύνθηκαν ἀπό σχετικές προφορικές μαρτυρίες τῶν μαθητῶν τοῦ ῾Οσίου ᾿Αλεξάνδρου, συγκεκριμένα τῶν μοναχῶν Συμεών καί Σάββα, καί παρεῖχαν ὑλικό γιά τή σύνθεση τοῦ Βίου τοῦ ῾Οσίου ᾿Αλεξάνδρου, τοῦ ὁποίου συγγραφέας εἶναι, κατά πᾶσα πιθανότητα, ἕνας μοναχός τοῦ ἴδιου μοναστηριοῦ πού ὁ ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος ἵδρυσε. ῾Ο Βίος, πού παραδίδεται ἀπό σπάνια χειρόγραφα τοῦ 17ου-19ου αἰῶνος μ.Χ., εἶναι ἀκόμη καί τώρα ἀνέκδοτος118. Σύμφωνα μέ τίς πηγές, ὁ ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος ἐγεννήθηκε τό 1371 στήν πόλη Βολογκντά καί στό βάπτισμα ἔλαβε τό ὄνομα ᾿Αλέξιος. ῎Οντας ἀκόμη νέος ἐγκατέλειψε τό πατρικό του σπίτι καί, ὡς προσκυνητής, ἔφθασε στό μοναστήρι Σπασο-Καμέννϊυ, πού εὑρισκόταν ἐπάνω σ᾿ ἕνα νησί τῆς λίμνης Κοῦμπεν καί εἶχε ἱδρυθεῖ τό 13ο αἰώνα μ.Χ. ᾿Εκείνη τήν ἐποχή γούμενος τοῦ μοναστηριοῦ ἦταν ὁ Διονύσιος, ἕνας ῞Ελληνας μοναχός, πού ἔζησε γιά ἀρκετό καιρό στό ῞Αγιον ῎Ορος. ῎Ετσι διηγεῖται ὁ Παΐσιος Γιαροσλάβωφ· «Στή συνέχεια, φθάνει στό Καμένσκϊυ, μέ γούμενο τόν Διονύσιο, ἕνας νέος μέ τό ὄνομα ᾿Αλέξιος, προερχόμενος ἀπό τήν πόλη Βολογκντά, ὁ ὁποῖος καί τόν παρακάλεσε νά τόν ἐνδύσει μέ τό μοναχικό σχῆμα. ῾Ο γούμενος ἐξετίμησε τήν ὑπακοή του, τοῦ ἔδωσε τό μοναχικό σχῆμα καί τόν ὀνόμασε ᾿Αλέξανδρο. Τόν ἐμπιστεύθηκε, τοῦ ἐδίδαξε τή μοναχική ζωή καί ἐκεῖνος ἀναδείχθηκε ἀργότερα σέ σεβάσμιο στάρετς, πού ἔζησε πολλά χρόνια μέ ὑπακοή». ῾Ο Βίος δέν παραλείπει νά περιγράψει τίς μοναχικές ἀρετές τοῦ ῾Οσίου ᾿Αλεξάνδρου. ᾿Ακολουθοῦσε αὐστηρή νηστεία, ἀσκητικό κανόνα προσευχῆς καί ἔφερνε μέ ζῆλο εἰς πέρας τά καθήκοντα πού τοῦ ἀνέθεταν. ῎Ετσι γρήγορα ἐκέρδισε τήν ἐκτίμηση καί τήν ἀγάπη τῶν ἀδελφῶν του. Παρ᾿ ὅλα αὐτά ὁ σεβασμός μέ τόν ὁποῖο τόν περιέβαλαν σύντομα ἔγινε βάρος στήν ταπεινή καρδιά τοῦ ᾿Αλεξάνδρου. ῎Ετσι, ἀπεφάσισε νά ἐγκαταλείψει κρυφά τό μοναστήρι καί νά ζήσει σέ συχία. ᾿Αφοῦ περιπλανήθηκε γιά ὁρισμένες μέρες στά δάση, ὁ ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος ἐσταμάτησε σέ μία ἔρημη ὄχθη τοῦ ποταμοῦ Σγιανζέμα κοντά στή λίμνη Κοῦμπεν. ᾿Εν τούτοις φήμη τοῦ ἀσκητικοῦ βίου τοῦ μοναχοῦ διαδόθηκε πολύ γρήγορα καί τό γεγονός ὅτι οἱ κάτοικοι τῶν κοντινῶν χωριῶν συνέτρεχαν σ᾿ αὐτόν, τόν ἀνάγκασε νά ἐγκαταλείψει καί ἐκεῖνον τόν τόπο. Κατέφυγε στήν ἐκβολή τοῦ ποταμοῦ Κούστα, κοντά στήν ὄχθη τῆς λίμνης Κοῦμπεν. ᾿Εδῶ, σ᾿ ἕνα τόπο ἀπομονωμένο, εὑρῆκε ἕνα κελί κατειλημμένο ἀπό ἕνα μοναχό τοῦ μοναστηριοῦ Σπασο-Καμέννϊυ, τόν Εὐθύμιο. Γιά λίγο καιρό οἱ δυό μοναχοί ἔζησαν μαζί. Στή συνέχεια ὁ Εὐθύμιος παρέδωσε τό κελί στό συμμοναστή του καί μεταφέρθηκε στό μέρος πού πρίν ὁ ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος εἶχε ἐγκαταλείψει, ὅπου ἀργότερα ἵδρυσε ἕνα μοναστήρι ἀφιερωμένο στήν ᾿Ανάληψη. ῞Οπως ἀναφέρει ὁ Βίος, ὁ ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος ἐζοῦσε σέ ἀπομόνωση, καλλιεργώντας τή γῆ μέ μία τσάπα καί σπέρνοντας δημητριακά. Στή συνέχεια κοντά του προσῆλθαν ἕνας στάρετς καί τρεῖς ἀδελφοί. Τότε ὁ ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος ἐπῆγε στόν ᾿Αρχιεπίσκοπο τοῦ Ροστώβ, γιά νά ζητήσει τήν εὐλογία του, ὥστε νά μπορέσει νά κτίσει μία ἐκκλησία. ῾Η ἕδρα τοῦ Ροστώβ ἦταν ἐκεῖνο τόν καιρό κατειλημμένη ἀπό τόν Διονύσιο τόν ῞Ελληνα, ἤδη γούμενο τοῦ μοναστηριοῦ Σπασο-Καμέννϊυ, πού, χειροτονούμενος ᾿Αρχιεπίσκοπος τό 1418, ἐποίμανε τήν ἐπισκοπή του μέχρι τό θάνατό του, τό 1425. ῾Ο ᾿Επίσκοπος Διονύσιος, ἀφοῦ τόν ἐγνώριζε, διότι ὁ ῞Οσιος εἶχε μαθητεύσει κοντά του πνευματικά, τόν εὐλόγησε καί τοῦ ἔδωσε ὅ,τι ἦταν ἀπαραίτητο γιά τήν κατασκευή τῆς Σκήτης. ῾Ο ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος, ἀφοῦ ἔλαβε τήν εὐλογία, ἀναχώρησε. ῎Ετσι ξεκίνησε τήν κατασκευή τῆς Σκήτης. Στήν κατασκευή τοῦ μοναστηριοῦ, τοῦ ὁποίου ὁ ναός ἀφιερώθηκε στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου συνέβαλε ἐπίσης ὁ οἰκεῖος πρίγκιπας Δημήτριος Βασίλεβετς Ζαοζέρσκϊυ, ὁ ὁποῖος ἐσκοτώθηκε σέ μία μάχη ἐνάντια στούς Τατάρους, τό 1429. Πιό συγκεκριμένα, τό μοναστήρι ἀπολάμβανε τῆς προστασίας τῆς συζύγου τοῦ Δημητρίου, Μαρίας, ὁποία ἐδώρισε τίς εἰκόνες καί τό Εὐαγγέλιο στή νέα ἐκκλησία καί συχνά ἀπέστελλε ὑλική βοήθεια στήν πτωχή κοινότητα. Στήν πριγκίπισσα Μαρία, ὁποία συχνά ἐπισκεπτόταν τόν ῞Οσιο, ὁ ᾿Αλέξανδρος προέβλεψε τήν μερομηνία τοῦ θανάτου της. ῾Ο Βίος περιγράφει ἐπίσης ὁρισμένα χαρακτηριστικά ἀπό τήν πνευματικότητα καί ἀπό τήν ἄσκηση τοῦ ῾Οσίου. ῾Ως γούμενος δέν μετέβαλε τόν αὐστηρό κανόνα ζωῆς· ἀκολουθοῦσε αὐστηρή νηστεία καί προσευχή, ἔδιδε τά πάντα στούς ἀρρώστους καί τούς πτωχούς. Συγκεκριμένα, μέ τή διήγηση ὁρισμένων θαυμαστῶν γεγονότων, ὅπως τή συνάντηση τοῦ ῾Οσίου ᾿Αλεξάνδρου μέ πέντε Τατάρους καί τό ἐπεισόδιο μέ τό ληστή τοῦ σιταριοῦ, ὁ Βίος ὑπογραμμίζει τήν πραότητα καί τή φιλευσπλαχνία τοῦ ῾Οσίου. ᾿Επίσης, διαπραγματεύεται τά σωματικά χαρακτηριστικά τοῦ ῾Οσίου ᾿Αλεξάνδρου· μετρίου ὕψους, πολύ λεπτός, εἶχε ἕνα πρόσωπο στρογγυλό, μέ μάτια γεμάτα ἠρεμία καί γενειάδα στρογγυλή πού ἔφθανε μέχρι τό στέρνο του, ἐνῶ τά μαλλιά, ἀκόμα σκοῦρα, μόλις εἶχαν ἀρχίσει νά ἀσπρίζουν. Προτοῦ κοιμηθεῖ, ὁ ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος παρέδωσε στούς ἀδελφούς του τήν πνευματική του διαθήκη. ῾Ο Βίος ἀναφέρει τά ἀκόλουθα, πού ὁ ῞Οσιος ἀπηύθυνε στή μοναστική κοινότητά του· «Πλέον μέ ἐγκαταλείπουν οἱ δυνάμεις, ἀδελφοί, ἀλλά ἐσεῖς παραμείνετε σ᾿ αὐτόν τόν τόπο, διατηρεῖστε τήν ταπείνωση καί τήν ἀμοιβαία ἀγάπη, στολισθεῖτε μέ καθαρότητα, μήν ξεχνᾶτε νά εἶσθε φιλόξενοι, μήν ἀποδίδετε ἀξία στά ἀγαθά αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί στή δόξα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Στή θέση τους νά ἀναμένετε ἀπό τόν Θεό τά οὐράνια ἀγαθά». Κατόπιν, παρήγγειλε στούς μαθητές του Συμεών καί Σάββα νά κτίσουν μία ἐκκλησία ἀφιερωμένη στόν ῞Αγιο Νικόλαο. Μετά παρέδωσε τό πνεῦμα του εἰρηνικά καί ἐκοιμήθηκε ὁσίως, τό 1439. ῾Ο ῞Οσιος ᾿Αλέξανδρος ἐνταφιάσθηκε στή νότια πλευρά τῆς ῾Αγίας Τραπέζης τοῦ ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί ἀρκετά γρήγορα ὁ τάφος του ἔγινε ἀντικείμενο εὐλάβειας καί τιμῆς. Στόν εὐλογημένο τόπο τῆς ταφῆς του συνέβησαν πολλές θεραπεῖες σέ ἐκείνους πού ἔρχονταν μέ πίστη καί ἰδιαίτερα σέ ἀνθρώπους πού ἔπασχαν ἀπό δαιμόνιο. ῎Ετσι, ἐκεῖνο τό μέρος ὀνομάσθηκε «Σκήτη τοῦ ᾿Αλεξάνδρου». ῾Η ᾿Εκκλησία τιμᾶ, ἐπίσης, τόν ῞Οσιο ᾿Αλέξανδρο, τήν Τρίτη Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς, ἑορτή τῆς Συνάξεως ὅλων τῶν ῾Αγίων πού ἔζησαν στήν περιοχή τῆς Βολογκντά.