ΤΑ ΔΥΟ ΔΑΚΡΥΑ (ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ).

Από τη γη δύο δάκρυα, θερμά μαργαριτάρια,
Ανέβηκαν και στάλαξαν στου Πλάστου τα ποδάρια.
Κι είπε το πρώτο τρέμοντας εμπρός στο θείο θρόνο
«-Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για το δικό της πόνο»
Κι ο Πλάστης αποκρίθηκε: «-Ούτε στιγμή μη χάνεις!
Σύρε να γίνεις βάλσαμο, τον πόνο της να γιάνεις».
Κι είπε και τ' άλλο τρέμοντας εμπρός στο θείο θρόνο:
«-Εμένα μ' έβγαλε η καρδιά για κάποιο ξένο πόνο»!
Κι ο πλάστης αποκρίθηκε: «Εσύ μαζί μου μείνε!
Της ευσπλαχνίας τα δάκρυα, δικά μου δάκρυα είναι».



Ιωάννης Πολέμης