ΜΠΡΟΣΤΑ Σ'ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΓΟΝΑΤΙΣΑ..........( ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ).

Ασπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, Αγνὴ Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα...
-Νὰ σάς πώ κάτι ωραίο.
Τό ’χω ξαναπεί ότι μού άρεσε πολὺ τὸ δάσος. Είχα συνηθίσει στὴ μοναξιὰ κι ήθελα νὰ είμαι μόνος. Ηθελα νὰ ζώ έξω, καὶ πιὸ πολὺ τὴ νύκτα.
Γι’ αυτὸ τὸ λόγο ανέβαινα πάνω σ’ έναν πρίνο, ψηλά, πάνω από δυόμισι μέτρα.
Εφτιαξα εκεί ένα κρεββάτι μὲ σχίνους. Εκοψα σχίνα καὶ τὰ έπλεξα μὲ τὰ κλαδιὰ τού πρίνου.Εβαλα απὸ πάνω μία κουβέρτα καὶ τυλιγόμουνα.
Ηταν πολὺ ωραίο. Ανέβαινα μὲ μία σκάλα, ποὺ τὴν είχα φτιάξει μόνος μου, κι όταν έφθανα πάνω, τὴν τραβούσα καὶ κανείς δὲν μ’ ενοχλούσε. Τὸ κρεββάτι τὸ είχε ζώσει μία αγράμπελη, ποὺ ευωδίαζαν πολὺ ωραία τ’ άφθονα άνθη της. Κάτω απὸ τὸν πρίνο ήταν ένας πλούσιος σχίνος.
Απείχε απ’ τὸν πρίνο, απ’ τὴν ρίζα τού πρίνου, κάνα δυὸ μέτρα μὲ τρία. Ανέβαινα στὸ κρεββάτι σκαρφαλώνοντας.
Εκεί ήμουν όλο προσευχή. Ημουν Αγιορείτης. Ηθελα μοναξιὰ καὶ Ψαλτήρι.
Αλλὰ καὶ τὸ -Κύριε Ἰησού Χριστέ…. Προσευχόμουν ώρες εκεί στὸν πρίνο, μὲς στὰ λουλούδια τής αγράμπελης, πάνω στὸ σχινένιο κρεββάτι μου.
Ενα βράδυ ποὺ σκαρφάλωσα στὸ κρεββάτι αυτό, τὸ γεμάτο λουλούδια, εκανα τὴν προσευχή μου. Ηταν νύκτα, μὲς στὴν ερημιά. Τὸ φεγγάρι έλουζε τὴν πλάση.
Μὲ συνόδευαν τ’ αηδόνια, ποὺ μόλις είχαν ξυπνήσει καὶ κελαηδούσαν.
Είπα πολλὰ απ’ τὸ Ψαλτήρι καὶ κυρίως τὸ -Κύριε Ἰησού Χριστέ, ελέησόν με.
Σὲ μιὰ στιγμὴ σηκώθηκα όρθιος κι είπα νοερώς τὸ απόδειπνο.
Τὴν ώρα ποὺ άρχισα νὰ λέω τὴν ευχὴ τής Παναγίας, έφιαξα μία εικόνα νοερὴ τής Παναγίας: Πάνω σὲ έναν ωραίο, θείο καὶ υψηλὸ θρόνο η Υπεραγία Θεοτόκος καὶ γύρω γύρω τὰ τάγματα τών αγγέλων, αρχαγγέλων, χερουβείμ, σεραφείμ, τών μαρτύρων, τών Αγίων, τών προφητών.
Μπροστὰ σ’ αυτὸ τὸ μεγαλείο γονάτισα σὰν ανάξιος κι αρχισα νὰ λέω δυνατά:
-Ασπιλε, αμόλυντε, αφθορε, αχραντε, αγνὴ Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα...
Δέος, τρόμος μὲ κατέλαβε, οταν μία ακτίνα φωτεινή, ποὺ ερχόταν απ’ τὴν Παναγία μας, χτυπούσε τὸ κεφάλι μου, που είχα σκύψει ταπεινὰ ταπεινὰ γιὰ τὴ μεγάλη μου αναξιότητα..

Αγιος Πορφύριος.