ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ.( ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ ).

Μὲ μιάς ανοίγει ο ουρανός, τὰ σύγνεφα μεριάζουν,
οἱ κόσμοι εμείνανε βουβοί, παράλυτοι κοιτάζουν.
Μία φλόγα αστράφτει... ακούονται ψαλμοὶ καὶ μελωδία...
Πετάει εν᾿ αστρο... σταματά εμπρὸς εις τὴν Μαρία...
-Χαίρε τής λέει αειπάρθενε, ευλογημένη χαίρε!
Ὁ Κύριός μου είναι μὲ σέ. Χαίρε Μαρία, Χαίρε!

Επέρασαν χρόνοι πολλοί... Μία μέρα σὰν εκείνη
αστράφτει πάλι ο ουρανός... Στὴν ερμη της τὴν κλίνη
λησμονημένη, ολόρφανη, χλωμὴ κι απελπισμένη,
μία κόρη πάντα τήκεται, στενάζει αλυσωμένη.
Τὰ σιδερὰ είναι ατάραγα, σκοτάδι ολόγυρά της.
Η καταφρόνια , η δυστυχιὰ σέπουν τὰ κόκαλά της.
Τρέμει μὲ μιάς η φυλακὴ καὶ διάπλατη η θυρίδα
φέγγει κι αφήνει καὶ περνά έν᾿ άστρο, μίαν αχτίδα.
Ο Αγγελος εστάθηκε, διπλώνει τὰ φτερά του...

-Ξύπνα, ταράζου, μὴ φοβού, χαίρε, Παρθένε, χαίρε.
Ο Κύριός μου είναι με σέ, Ελλὰς ανάστα, χαίρε.

Οι τοίχοι ευθὺς σωριάζονται. Η μαύρ᾿ η πεθαμένη
νοιώθει τὰ πόδια φτερωτά. Στὴ μέση της δεμένη
χτυπάει ἡ σπάθα φοβερή. Τὸ κάθε πάτημά της
ανοίγει μνήμ᾿ αχόρταγο. Ρωτά γιὰ τὰ παιδιά της...
Κανεὶς δὲν αποκρένεται... Βγαίνει, πετά στὰ ορη...
Λιώνουν τὰ χιόνια οθε διαβεί, οθε περάσει η Κόρη.

-Ξυπνάτε εσείς ποὺ κοίτεστε, ξυπνατε οσοι κοιμαστε,
τὸ θάνατο οσοι εγεύτητε, τώρα ζωὴ χορτάστε.

Οι χρόνοι φεύγουνε, πετούν καὶ πάντα εκείνη η μέρα
εἶναι γραμμένο εκεί ψηλὰ νὰ λάμπει στὸν αιθέρα
μ᾿ ολα τὰ κάλλη τ᾿ ουρανού. Στολίζεται ολη η φύση
μὲ χίλια μύρια λούλουδα γιὰ νὰ τὴ χαιρετήσει.
Γιορτάστε την, γιορτάστε την. Καθεὶς ας μεταλάβει
απὸ τὴ χάρη τού Θεού. Καὶ σείς καὶ σείς οι σκλάβοι,
οσοι τὴ δάφνη στὴ καρδιὰ νὰ φέρετε φοβάστε,
αφορεσμένοι νά'στε.

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.