ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗ 17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019 ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!!!

Ο Νεοφανής Άγιος των Αθηνών ιατρός Δημήτριος  Λέκκας 

Ο Νεοφανής Δημήτριος Λέκκας ο ιατρός, γεννήθηκε στίς 6 Νοεμβρίου του 1947 στην Αθήνα στην κλινική Αρβανιτάκη στο Κολωνάκι και ήταν υιός του Κωνσταντίνου Λέκκα γιατρού του Ι.Κ.Α. και της μαίας Γεωργίας Γιάνναρη. Η καταγωγή του ήταν απ΄ το Αχλάδι Ευβοίας και συγγενής του Αγίου των Ελληνικών γραμμάτων Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Κατά την ώρα της βαπτισής του στον Ι . Ν. Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών σχηματίστηκε ενας ευδιάκριτος ισοσκελής Σταυρός στην κολυμβήθρα όπου θαύμασαν όλοι..

Μία Μεγάλη Πέμπτη σε ηλικία 3.5 ετών πού η μητέρα του πήγε να τον μεταλάβει στον Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας εκεί ο μικρός Δημήτρης έβλεπε ένα παιδάκι να κάθεται στον ώμο του Ιερέα, του π. Βασιλείου,  καθώς κοινωνούσε το εκκλησίασμα. Έβλεπε ακόμη το "παιδάκι" αυτό να παίρνει από κάποιους την Θεία Κοινωνία και να μεταλαμβάνουν σκέτο «αέρα».

Ο ίδιος σε όλη του την ζωή υπήρξε πολύ ευσεβής νέος, ενάρετος και ελεήμων..Μετά το Λύκειο ενεγράφη στην Ιατρική σχολή της Νάπολης της Ιταλίας και έπειτα μεταγράφηκε στη Σχολή του Πανεπιστημίου της Μπολώνια. Τελείωσε τις σπουδές του το 1977 παίρνοντας το πτυχίο του με άριστα.Την ίδια χρονιά εμφανίζεται το σαράκι της επάρατου νόσου.

Στις 17 Απριλίου του 1979  την νύχτα της Μεγάλης Δευτέρας και συγκεκριμένα στίς 03:00 τα χαράματα ξημερώνοντας Μεγάλη Τρίτη χωρίς να μπορεί ούτε να μιλήσει εκφράζει την επιθυμία του με τα μάτια στην μητέρα του να τον σταυρώσει στο Νοσοκομείο Αρεταίειο όπου και νοσηλευόταν. Εκείνη το κάνει και μετά από αυτό εκοιμήθη εις ηλικία μόλις 32 ετών.

Τον ενταφίασαν την ίδια μέρα με θρήνους και πόνους ψυχής στο Κοιμητήριο της Νέας Φιλαδέλφειας στόν Κόκκινο Μύλο. Απ' τις πρώτες κιόλας μέρες ο τάφος του άρχισε να ευωδιάζει κάτι το οποίο έγινε αντιληπτό από πολλούς.

Τελικά στίς 23 Νοέμβριου του 1984 ημέρα Δευτέρα, πέντε περίπου χρόνια απ΄ την κοίμησή του, το μεσημέρι έγινε η  εκταφή όπου καθώς το σκάψιμο προχωρούσε η ευωδία από το μύρο ξεχύθηκε σε τέτοιο βαθμό όπου άρχισαν όλοι  να κλαίνε και να δοξολογούν τον Θεό. Τα θαύματα του Νεοφανούς Δημητρίου πάρα πολλά...Συνήθως κάνει την παρουσία του με μυροβλυσία των βιβλίων του ή εικόνων Του σε όσους τον επικαλούνται με πίστη.

Τα θαύματα του Δημητρίου όμως είναι  πάρα πολλά, πιο πολλά από αυτά που έχουν γραφτεί καί κανείς δεν θα μπορέσει να τα σταματήσει όσο ο Χριστός τα ευλογεί και τα επιτρέπει  !  Αληθινά, «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού »!

                                         = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

«Το Εσχατολογικό κήρυγμα του Νεοφανούς Αγίου

ιατρού Δημητρίου Λέκκα».

Υπάρχει όμως ένα κεφάλαιο ξεχωριστό στον τομέα διδαχών του Αγίου πού θα μπορούσε να ονομασθεί: «Το εσχατολογικό κήρυγμα του Νεοφανού Αγίου Δημητρίου Λέκκα». Το κήρυγμα αυτό είναι συγκλονιστικό και ο ευσεβής αναγνώστης άς το προσέξει ιδιαίτερα.

«Η Θεολογία των εσχάτων, όπως και όλη η Θεολογία, είναι καρπός της Θεοκοινωνίας.Είναι λυπηρό το γεγονός ότι υπάρχουν Θεολόγοι σήμερα πού αγνοούν, ή και αρνούνται την Πατερική διδασκαλία περί Αντιχρίστου. Κενόδοξοι άνδρες πού ( δυστυχώς) δεν θα διακρίνουν την παρουσία του…Οί Προφήτες και η Καινή Διαθήκη μιλούν πολύ καθαρά για το βδέλυγμα της Ερημώσεως». Συχνά έλεγε στον γέροντά του, π. Αντώνιο Μορφέση:

« Δέν θ΄ αργήσει  ό καιρός πού θά ξεσπάσει ή μπόρα. Πρέπει νά συμμετέχουμε από τώρα τακτικά στήν μυστηριακή ζωή τής Εκκλησίας μας καί νά καθαρίζουμε μέ τήν εξομολόγηση τίς ψυχές μας σέ βάθος, καί όχι επιπόλαια...

Είναι βαθειά ή πεποίθησή μου ότι βρισκόμαστε στά χρόνια τού Αντίχριστου καί στά χρόνια επαληθεύσεως φοβερών γεγονότων τής Αποκάλυψης...

"Τυφλοί καί κωφοί " έλεγε, " δέν βλέπουν καί δέν ακούνε τά σημεία τών καιρών..."

Λυπόταν πολύ γιατί έβλεπε τίς δυνάμεις τού αντιχριστιανισμού νά εισχωρούν καί νά διαβρώνουν τήν Ελλάδα μέ διάφορους τρόπους...

Τόνιζε ότι, " σταδιακά ή Ελλάδα γίνεται ειδωλολατρική χώρα. Μάς χρειάζεται ώς έθνος Ορθόδοξη κατήχηση άν θέλουμε νά σωθούμε. Διαφορετικά θά χαθούμε μέσα στήν θύελλα τού Συγκρητισμού, τού Διεθνισμού, καί τής Πανθρησκείας, πού ταλαντεύει καί σαρώνει τίς συνειδήσεις..."

Προέτρεπε νά διαβάζουμε τήν Αγία Γραφή καί ιδιαίτερα τά εσχατολογικά σημεία, μέ προσευχή καί μέ κατάνυξη γιά νά βρισκόμαστε σέ ετοιμότητα καί εγρήγορση στίς ημέρες αυτές, πού ή αποστασία ήδη ενεργείται...

Έλεγε ακόμη,

"Τό μίσος καί ή σκληρότητα, θά είναι προϋπόθεση τών  ανθρώπων εκείνων πού θά αρνηθούν τελικά τόν Χριστό καί θά ακολουθήσουν τόν Αντίχριστο...

Τό σφράγισμα τού Αντίχριστου θά έλθει στό τέλος, όταν θά έχει συντελεσθεί ήδη καί ή άρνηση τής αγάπης.

Όπως ένα έγγραφο επικυρώνεται μέ μιά σφραγίδα, έτσι κι΄ εκείνο τό σφράγισμα, θά επικυρώσει απλώς τό μίσος καί τήν σκληρότητα πού θά υπάρχουν στίς ψυχές αυτών τών ανθρώπων..."

" Οί Χριστιανοί τών εσχάτων ημερών θά αντιμετωπίζονται μέ περιφρόνηση από αυτούς πού θά διαλέξουν " τόν άλλο δρόμο".

Θά μιλούν τήν γλώσσα τής αγάπης αλλά δέν θά γίνονται κατανοητοί. Ή  έρημος θά είναι ή μόνη επιλογή τών Χριστιανών, προκειμένου νά λατρεύσουν τόν Κύριό τους.

Έρημος, είναι ή απουσία τού κόσμου από τόν χώρο τής καρδιάς πού αγαπά τόν Χριστό. Ή έρημος δέν είναι μία συγκεκριμμένη έκταση γής. Είναι ένας τρόπος αγιοπνευματικής διαβίωσης ακόμη καί μέσα στόν κόσμο..."

Προειδοποιούσε ακόμη, νά μή εντυπωσιασθούμε από τά κηρύγματα "ελευθερίας, δημοκρατίας, αγάπης, καί φιλεσπλαχνίας" πού θά εκστομίζονται από τό Θηρίο τίς μέρες εκείνες.

"Θά μιλά γιά ελευθερία, έλεγε, αλλά θά εννοεί τήν ελευθερία τής ανηθικότητας !...

Οί άνθρωποι πού θά πιστέψουν σ΄αυτόν θά πεινούν καί δέν θά μπορούνε νά φάνε από τίς πληγές στό στόμα τους, θά καίγονται καί δέν θά δροσίζονται, θά κρυώνουν καί δέν θά ζεσταίνονται, θά διψάνε καί δέν θά βρίσκουν νερό νά πιούνε...

Θά πέσουν οί επτά πληγές τού Θεού επάνω τους, ώσπου στό τέλος θά έλθει ή ώρα, πού θά αλληλοσπαραχθούν μεταξύ τους...

Καί συμπλήρωνε,

" Ό δίκαιος καί ενάρετος άνθρωπος θά αφήσει "μνήμην αγαθήν" καί θά μνημονεύεται είς τούς αιώνας τών αιώνων, καί στήν γή καί στόν Ουρανό.

Ό άδικος θά χαθεί μαζί μέ τά έργα του...»

+++++++++++++++++++

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

«Αγαπητή μου κ. Λέκκα ( μητέρα του Δημητρίου ),...Τέτοιες άγιες ψυχές χρειάζονται στη σημερινή κοινωνία, που μαστίζεται από την απιστία, τον υλισμό, τη σκληρότητα και την κάθε είδους κακία.Αποτελούν για όλους μας καθοδηγητικό φως στην πορείαμας. Είναι το "άλας της γης", το ολόδροσο νερό του Ουρα­νού. Ευτυχισμένοι οι γονείς, που φέρνουν τέτοια παιδιά στον κόσμο.

Καλότυχοι οι νέοι, που στολίζουν με τις αρετές των τη ζωή όλων μας.Όπως θέλουμε να σας συγχαρούμε με όλη μας την καρδιάγια την πίστη, την αντοχή και το θάρρος, με τα οποία αντιμε­τωπίσατε όλα τα συμβάντα.Ο Δημητράκης μας, καλή μου κ. Γεωργία, ήταν επί γης άγγε­λος. Ήταν η προσωποποίηση της αρετής, της πίστης, της α­γάπης, του ήθους. Είχε ωριμάσει πια ψυχικά. Τέτοιο στολίδι επιθυμούσε ο Θεός να το έχει στον Παράδεισο. Άλλωστε δι­κό του ήταν.

Σεις πρέπει να είσθε, μέσα στον πόνο σας, υπερήφανη, γιατί στείλατε έναν τέτοιο πρεσβευτή στον Ουρανό. Σας περιμέ­νει εκεί για να ανταμωθείτε μια μέρα για πάντα. Εκεί "ένθα απέδρα, πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός". Στη Βασιλεία του Θεού.Σταθείτε αλύγιστη. Με τα μάτια ψηλά. Η ευωδία των οστών του βεβαιώνει την αγιότητα του.

Μα­κάρι να είχα και εγώ τέλος τόσο άγιο, τόσο Χριστιανικό, ό­πως το παλληκάρι σου, που κανένας Βοριάς δεν το λύγισε, καμιά γοητεία του κόσμου δεν το μάγεψε. Έχω μπροστά μου το βιβλίο του. Το διάβασα με δακρυσμέ­να μάτια.Έσκυψα και φίλησα τη φωτογραφία του στο εξώ­φυλλο. Παρεκάλεσα το Δημήτρη να προσεύχεται και για μέ­να. Τέτοιες ψυχές τις ακούει ο Θεός. Κουράγιο! Είσαι η μη­τέρα ενός συγχρόνου αγίου... Με ευχές και πολύ αγάπη».

Ο Μητροπολίτης

+ Νικαίας Γεώργιος

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ – ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ - ΘΑΥΜΑΤΑ...

«Ήμουνα ετοιμοθάνατος με συνεχή πνευμονικά οιδήματα.

Σώθηκα από τον  Άγιο ! »

Ευλαβέστατη κ. Λέκκα,Ονομάζομαι Τιμόθεος Τζαννής και είμαι Ιερομόναχος, ιδρυτής, Πνευματικός, και εφημέριος του ΙερούΚοινοβιακού Γυναικείου Ησυχαστηρίου "Οι Άγιοι Θεόδω­ροι" Ηρακλείου Κρήτης.
Αισθάνομαι βαθύτατα την υποχρέωση να ευχαριστήσω δια της παρούσης μου αναφοράς τον ευσεβέστατο και Οσιότατο μακαριστό υιό σας Δημήτριο, ιατρό, όπου ο Κύριος και ο Θεός ετίμησε αυτόν με τον στέφανο της αγιότητος και της χάριτος των ιαμάτων, δια το μεγάλο θαύμα το οποίον εποίησε εις εμέ, η εν τοις λειψάνοις αυτού ενοικούσα Θεία χάρις. Τον Σεπτέμβριο τού 1985, όλως αιφνιδίως, υπέστην οξύ καρδιακό πνευμονικό οίδημα, με σοβαρότατο ρόγχο και εκροή αφρώδους αίματος, επί πολλάς ώρας.

Μετεφέρθην εις Καρδιολογική Κλινική Βενιζελείου Νοσοκομείου, όπου οι ιατροί απεφάνθησαν περί "κάμψεως της καρδίας,με οξύ πνευμονικό οίδημα, και οξείας καρδιακής ανεπαρ­κείας".Παρέμεινα επί 12 ημέρας εις το Νοσοκομείο προς νοσηλεία. Έκτοτε αρχίζει το μεγάλο μου δράμα.

Επί διετία υπέφερα από αλλεπάλληλα πνευμονικά οιδήματα ο­ξείας μορφής.Η ζωή μου κατέστη μαρτυρική. Ήτο αδύνα­τος η ανάπαυσις επί της κλίνης. Τις περισσότερες ώρες κα­θόμουν εις την καρέκλα και το οξυγόνο μου έγινε αχώριστος σύντροφος σε όλες τις κρίσεις.

Επεσκέφθην την Αθήνα, εξε­τάσθηκα από λέκτορα Πανεπιστημίου, διακεκριμένο καρδιολόγο, έκανα ηλεκτροκαρδιογραφήματα, υπερηχογραφή­ματα, τεστ κοπώσεως, με την τελική γνωμάτευση: "Στένωση τριών κεντρικών αγγείων της στεφανιαίας". 

Μου συνέ­στησαν να μεταβώ εις Λονδίνο δι' εγχείρηση στη στεφα­νιαία ΒΥ ΡΑSS. Μετέβην εις το Ισραήλ τον Απρίλιο 1986, ε­ξετάσθηκα υπό του πρώτου καθηγητού του Νοσοκομείου Χαντάσσα Μ.F. GΟΤSΜAΝ, ΜD FRCP ( G ) SI RAMBAN ST.JERUSALEM , ο οποίος απεφάνθη ότι έπρεπε να υποβληθώ εις εγ­χείρηση ΒΥ ΡASS, άλλως, μετά λύπης του μας διαβεβαίωσε, ότι θα αντιμετώπιζα σύντομα τον θάνατον.Δεν εδέχθην, ε­πέστρεψα στην Ελλάδα και το μαρτύριό μου συνεχίζετο εις εντονότερο βαθμό.

Παρά τις προσπάθειες των ιατρών και τη χορήγηση των πλέον συγχρόνων φαρμάκων, η κατάστασή μου δεν εβελτιώνετο. Μάλλον εδυσχεραίνετο, λόγω δυ­σανεξίας φαρμάκων. Όλοι οι θεράποντες ιατροί απεφαίνοντο ότι κλινικώς ήμουν νεκρός,αφού δεν μπορούσα να υπο­βληθώ εις εγχείρηση.

Εις τη διετίαν αυτήν απαριθμούνται πλέον των 100 πνευ­μονικά οιδήματα, έως την 12ην Μαΐου 1987, όπου, Θεία Ευ­δοκία, ο αιδεσιμότατος πατήρ Βασίλειος Καλτσίκογλου, ε­φημέριος ιερού Ναού Αγίου Ευγενίου Μεσαμπελιές Ηρα­κλείου, ο οποίος σας είχεν επισκεφθή ως προσκυνητής, με­τέφερε μικρόν τεμάχιον του σεπτού λειψάνου του μακαρι­στού και ευσεβέστατου υιού σας, ιατρού Δημητρίου, το οποίον εσείς κυρία Γεωργία Λέκκα δώσατε εις τον πατέρα Βασίλειο δι' εμέ.

Όταν ο αιδεσιμότατος έφερε το ιερόν λείψανο και οσφράνθηκα την άρρητον ευωδία αυτού, σταυρώθηκα εις το σημείο της καρδιάς και τους πνεύμονας, επικαλούμενος τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό και Θεό, όπως δια των πρε­σβειών της Παναγίας μητρός Του και του ιατρού Δημητρίου Λέκκα, τον οποίον εχαρίτωσε με την ευωδία των λειψάνων και την χάριν των ιαμάτων, να ποίηση έλεος εις εμέ και να δώσει βελτίωση εις την κατάσταση της υγείας μου...

Από την ημέρα εκείνην άρχισε η κατάστασή μου να βελτιώνεται. Τα μεγάλα καρδιοπνευμονικά οιδήματα εξαφανίσθηκαν και α­κολούθησε σταθερά περίοδος αναρρώσεως, με μικρές, κατά αραιά χρονικά διαστήματα, κρίσεις, που παρήρχοντο χωρίςιατρική βοήθεια, χωρίς φάρμακα, χωρίς οξυγόνο.

Από 25 Μαΐου και εντεύθεν, εμφανώς υγιέστερος, εγκα­τέλειψα τελείως τα φάρμακα, την δίαιτα, και επανήλθα τα­κτικώς εις το θυσιαστήριο, εκτελών έκτοτε απρόσκοπτος τα ιερατικά μου καθήκοντα, τα οποία είχα εγκαταλείψει καθ' όλην την διάρκεια της ασθενείας μου.Έχουν παρέλθει από τότε 5 μήνες, και με την χάριν και την πρεσβεία του ευσεβέστατου υιού σας Δημητρίου, τον ο­ποίον καθ' εκάστην επικαλούμαι, αισθάνομαι τρομερά βελ­τίωση, χωρίς σχεδόν κανένα πρόβλημα, και χωρίς να λαμ­βάνω κανένα φάρμακο.Εργάζομαι, ξαναβρήκα τον ρυθμό της ζωής μου, κι όλα αυτά τα οφείλω εις την πρεσβεία και την παρρησία του οσιότατου υιού σας Δημητρίου.

Ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας τον φιλάνθρωπο και μεγαν τρισυπόστατον Θεόν μας, που, εν ταις εσχάταις ταύταις ημέρες, η μεγάλη αγάπη Του ευδόκησεν να χαρίσει εις ημάς ένθερμο προστάτη και άγιον ιαματικόν, τον υιόν σας.

Γεμάτος ευγνωμοσύνη ευχαριστώ τον Άγιον Δημήτριο, που δεν παρείδε την δέησίν μου, αλλά με την θείαν πρεσβείαν του έσπευσε και με εξήγαγε εκ φόβου και σκιάς θανάτου.Διατελώ με τον ύμνον "τις Θεός μέγας, ως ο Θεός ημών" και "θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού 

Μετά σεβασμού και τιμής Αρχιμανδρίτης ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΤΖΑΝΝΗΣ

Ιερόν Ησυχαστήριον "Οι Άγιοι Θεόδωροι" Ηρακλείου Κρήτης

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΤΕΡΩΝ ΑΠΟ ΤΑ 

127  ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ...

11) « Ένοιωσα στό σημείο όπου ευρίσκεται ο νωτιαίος μυελός να μέ τρυπάει κάτι, σαν ακτίνες laser…»

Εδώ και τρία χρόνια, αντιμετώπιζα σοβαρά προβλήματα υγείας. Για τον Αγιο έμαθα από μια φίλη μου. Έκτοτε καθημερινώς διάβαζα την Παράκληση του και τον επικαλούμην προς βοήθεια. Τη νύκτα της 4.9.1992 ένοιωσα να με πλημμυρίζει η ευωδία του, καθώς προσευχόμουν. Όμως εί­χα κάποιες αμφιβολίες ως προς την προέλευση της ευωδίας. Έτσι στίς 6.9.1992, ημέρα Κυριακή και ενώ τα παιδιά καθό­ντουσαν στο καθιστικό, με ρώτησαν; «Μαμά, τί μυρίζει τό­σο όμορφα;»
Εγώ από την κουζίνα, έσπευσα να τους πω ότι κάνουν κάποιο λάθος. Τότε η κουζίνα και όλο το σπίτι γέμι­σε με την ευωδίαεκείνη που ήδη είχα αισθανθεί, πριν δύο ημέρες. Δεν είχα πλέον αμφιβολία. Την Τετάρτη το βράδυ, με τον άνδρα μου, ακούσαμε βήματα στο μπαλκόνι τα οποία έφθασαν μέχρι το δωμάτιο όπου ήμασταν ξαπλωμένοι. Ό­λη τη νύχτα ακούγαμε στο δωμάτιο μικροθορύβους.Το πρωί, ώρα 8.30', ένοιωσα όλο το σώμα μου να το διαπερνά μια ζεστασιά. Επακολούθησε ένα βαθύ αίσθημα γαλήνης.

Κατάλαβα ότι ο άγιος Δημήτριος μας επισκέφθηκε. Προσπάθησα τότε να γυρίσω το κεφάλι μου να κοιτάξω. Ήταν όμως ε­ντελώς αδύνατον, λες και κάποιο χέρι να μού το κρατούσε.

Συγχρόνως ένοιωσα, στό σημείο όπου ευρίσκεται ο νωτιαίος μυελός να μέ τρυπάει κάτι, σαν ακτίνες laser και να κινεί­ται γύρω από το ίδιο σημείο σχηματίζοντας ένα μικρό τετρά­γωνο. Έκτοτε είμαι απολύτως καλά στην υγεία μου. Δοξάζω τον Θεό για την αγάπη Του και ευχαριστώ τον άγιο Δημή­τριο διότι με θεράπευσε από τους πόνους μου…

Μ.Λ.( απόρρητο )--- Νέα Σμύρνη -- 1992

 

15 ) «Έπασχα από πέτρα χολής, μεγέθους ενός καρυδιού…»

Έπασχα από πέτρα χολής μεγέθους ενός καρυδιού. Μπήκα στο Νοσοκομείο «Ασκληπιός», για διάφορες εξετάσεις. Εκεί, κάποιος κύριος, μού έδωσε το βιβλίο του νεοφανούς αγίου Δημητρίου. Διαβάζοντας το, πίστεψα στον άγιο και τον επικαλέσθηκα να με βοηθήσει.

Τη νύχτα, καθώς ήμουν ξαπλωμένη και προσευχόμουν στον άγιο, άκουσα μια φωνή πολύ λεπτή να με ρωτά:--«Με ζήτησες;»Έντρομη απάντησα:--«Ναι!»Τότε ένοιωσα τον άγιο να βάζει το χέρι τον επάνω στο μέρος όπου ευρίσκεται η χολή.

Μετά ακούμπησε το χέρι του στο στέρνο μου. Εντελώς αυθόρμητα έπιασα το ζεστό χέρι του, και το έφερα στον λαιμό μου, διότι με πονούσε εκεί πολύ.Ό­ταν αργότερα έκαμα νέα εξέταση της χολής μου, διαπιστώ­θηκε πως ήταν καθαρή. Έχω υποστεί εγχείριση μαστεκτο­μής και συνηθίζω το βιβλίο του αγίου να το τοποθετώ εκεί για προστασία. Καθώς το κρατούσα, αισθάνθηκα να με πε­ριτυλίγει εσωτερικά κι εξωτερικά ένα φως πολύ δυνατό και να με πλημμυρίζει απέραντη αγαλλίαση. Συχνά η ευωδίατου γίνεται αισθητή στο σπίτι.

Εύχομαι ο νεοφανής άγιος Δημήτριος να προστατεύει και να θεραπεύει όλους τους πά­σχοντες.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΝΤΑΦΛΗ – Σπάρτη 199216)

 

16) « Ήλθε στο Νοσοκομείο ένας γιατρός άγνωστος σε όλους, με πράσινα ρούχα χειρουργείου και μού είπε…».

Ήμουν άρρωστη — εγχείριση μαστεκτομής— και με επεσκέφθη στο Νοσοκομείο ένας γιατρός άγνωστος σε μένα αλλά και στουςάλλους, με πράσινα ρούχα χειρουργείου. Αφού με κοίταξε, μου είπε «να μη στενοχωριέμαι και πως θα γίνω 100% καλά».Μου έβγαλε τον επίδεσμο από το στήθος και με διαβεβαίωσε ότι θα ερχόταν και πάλι.Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, με επεσκέφθη μία γειτόνισσα, που κρατούσε κου­λουράκια και πάνω τους, είχε ακουμπήσει μία φωτογραφία του αγίου Δημητρίου.Μόλις την είδα άρχισα να φωνάζω:«Αυτός είναι ο γιατρός που ήλθε στο Νοσοκομείο και μου εί­πε πως θα γίνω καλά».

Όταν μπήκα για δεύτερη φορά στο Νοσοκομείο, πάλι με επισκέφθηκε. Αυτή την φορά φορούσε μαύρο κοστούμι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την γλυκιά του μορφή και την ουράνια βοήθειά του προς εμένα…

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ -- Αυστραλία 1992

 

17) «Παρακαλούσα τον Άγιο, καί ξαφνικά ήλθε από ψηλά μια λάμψη σαν ανεμοστρόβιλος…»

Τα τελευταία τρία χρόνια υπέφερα πολύ, από διάφορες ασθένειες, όπως έλκος δωδεκαδάκτυλου, δυσπεψία, γαστρί­τιδα. Έπαιρνα διάφορα χάπια αλλά δεν θεραπευόμουν. Επί πλέον δε, μετά από μια αυστηρή δίαιτα, έχασα πολλά υγρά. Αρρώστησα τόσο βαριά ώστε δεν ήξερα τί μου συνέβαινε. Τότε η γυναίκα μου, μου έδωσε το βιβλίο του νεοφανούς Α­γίου Δημητρίου.

Με όσες δυνάμεις μου έμεναν, διάβαζα το βιβλίο και σε κάθε κεφάλαιο βούρκωναν τα μάτια μου με τα θαύ­ματα που στις χαλεπές αυτές ημέρες ο Κύριος έστειλε την χάρη Του και ανέδειξε ανάργυρο ιατρό, τον άγιο Δημήτριο.Παρακα­λούσα όμως θερμά, να έλθει και σε μένα η χάρη του, να με θεραπεύσει.

Ήταν Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 1992. Έπεσα να κοιμηθώ και όπως όλα τα προηγούμενα βράδια όλο το σώμα μου ήταν μουδιασμένο και υπέφερα από δυνατούς πό­νους.

Γύρω στις 11.30', καθώς κοιμόμουν, βλέπω ότι δίπλα στο κρεβάτι μου, ήταν ένα μεγάλο τραπέζι με χαρτιά στη μέση. Δίπλα στο τραπέζι, στεκόντουσαν δύο άνθρωποι, με ιατρική ενδυμασία και κοίταζαν τα χαρτιά. Ξαφνικά έρχεταιαπό ψηλά μια λάμψη σαν ανεμοστρόβιλος, κάθεται στο τρα­πέζι και αμέσως τυλίγει το κεφάλι μου και άρχισε να το κου­νά δυνατά.

Ένοιωσα ένα τρομερό τρεμούλιασμα και ψιθύρισα: «Θεέ μου, Άγιε Δημήτριε»! Μετά ξύπνησα, σηκώθηκα, καιήμουν εντελώς καλά !

Τα μουδιάσματα και οι ανυπόφοροι πόνοι εξαφανίστηκαν. Ευγνωμονώ τον Θεό που έχω θερα­πευτή και προστάτη μου τον νεοφανή Άγιο Δημήτριο.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΜΠΑΠΑΝΝΗΣ – Μελβούρνη 1992

18) « Γιατί Αγιέ μου, να μη σε δω και εγώ;».

Επιθυμώ να γράψω τη θαυμαστή εμπειρία που πρόσφατα είχα, σχετικά με το πρόσωπο του αγίου Δημητρίου. Καθώςδιάβαζα το βιβλίο τον αγίου, σταμάτησα για λίγο και με πα­ράπονο είπα: « Γιατί άγιε μου να μη σε δω και εγώ;». Τότε η φωτογραφία τον αγίου, γέμισε με υγρές σταγόνες. Τον προ­σκυνώ ημέρα και νύκτα, που ήλθε η χάρη του και στο σπιτικό μου.

ΛΙΖΑ ΔΑΦΙΝΗ -- Μελβούρνη 1992

18b ) «Ήλθε στον ύπνο μου ντυ­μένος γιατρός και έπιασε το πόδι μου στο σημείο που πο­νούσε...»

Τον Νεοφανή Άγιο Δημήτριο τον έχουμε αγαπήσει όλοι ε­δώ στά ξένα. Τον επικαλούμεθα για κάθε μας πρόβλημα και πάντα τρέχει πρόθυμος να μας βοηθήσει. Τις πρώτες ημέρες που διάβαζα το βιβλίο του, άκουγα μέσα στο σπίτι μας ανά­λαφρα τα βήματα του. Όπου πονάμε, σταυρωνόμαστε με το λαδάκι τον αγίου και ο πόνος φεύγει αμέσως. Το πόδι μου πάντα με πονούσε γιατί στο παρελθόν το είχα στραμπουλί­ξει.

Πριν από τέσσερεις εβδομάδες ήλθε στον ύπνο μου ντυ­μένος γιατρός και έπιασε το πόδι μου στο σημείο που πο­νούσε. Το κούνησε ελαφρά. Έκτοτε το πόδι μου είναι τε­λείως καλά. Τί να πω για την ευωδία εκείνη, που πολύ συ­χνά γεμίζει τους χώρους του σπιτιού!

Η κόρη μου διακατε­χόταν από διάφορες φοβίες κι είχε ανήσυχο ύπνο.

Από τότε που τοποθέτησα το βιβλίο του αγίου κάτω από το μαξιλάρι της, ο ύπνος της επανήλθε, οι φόβοι της χάθηκαν. Επίσης ο άνδρας μου, που ήταν πολύ άρρωστος με θαύμα του αγίου θεραπεύτηκε. Ο άγγελος αυτός, αγάπησε τόσο πολύ τους συνανθρώπους του, που το έργο του συνεχίζει από τον ουρανό, δίδοντας παρηγοριά και χαρά σ' όσους τον επικαλούνται με πίστη.

ΖΩΗ ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΝΝΗ · Μελβούρνη 1992

19) « Ήλθε σαν μία σκιά δίπλα μου και πλησίασε τον άρρωστο άνδρα μου…»

Είμαι κάτοικος Θεσσαλονίκης και φέτος πήγα στη Γερμα­νία όπου εργάζεται ο σύζυγος μου. Τον βρήκα πολύ αδύνατο, γιατί είχε πρόβλημα με το στομάχι του. Επισκεφθήκαμε τον γιατρό και μετά τις γενικές εξετάσεις περιμέναμε τ' α­ποτελέσματα. Ο σύζυγος μου είχε στο σπίτι το βιβλίο του α­γίου Δημητρίου Λέκκα και άρχισα να το διαβάζω.

Ένα βράδυ και ενώ ο σύζυγος μου κοιμόταν, εγώ διάβαζα το βι­βλίο. Ξαφνικά αισθάνθηκα μέσα από το βιβλίο, να βγαίνει μια ευωδία και στη συνέχεια μία σκιά ήλθε δίπλα μου. Βλέ­πω να πλησιάζει το κρεβάτι του συζύγου μου και να τον κοιτάζει γύρω γύρω στο κεφάλι. Τότε άρχισα να κλαίω με λυγμούς και ξύπνησε ο άνδρας μου που ένιωσε την ευωδιά που πλημμύριζε το δωμάτιο μας. Ο άγιος Δημήτριος βρισκό­ταν κοντά μας.

Μετά από δύο ημέρες πήραμε τ' αποτελέ­σματα. Το στομάχι του άνδρα μου, είχε μεν πληγή αλλ' ήταν στο στάδιο της θεραπείας. Χωρίς φάρμακα !Τώρα ο σύζυγος μου είναι εντελώς καλά. Ευχαριστώ τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό ο οποίος απέστειλε δώρο Ουράνιο τη χάριν του Α­γίου στους πονεμένους. Ελπίζω σύντομα η Εκκλησία μας να τον κατατάξει στις τάξεις των Αγίων της…

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ -- Θεσσαλονίκη 1992

20) «Τρείς μήνες ευωδίαζε το σπίτι μου…»

Όταν έλαβα το βιβλίο με τα θαύματα του Αγίου Δημη­τρίου, η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη. Το πρωί της επομένης ημέρας, αφού προσευχήθηκα προσκύνησα την Εικόνα του Α­γίου. Την στιγμή πού την ασπάστηκα, τα χείλη μου γέμισαν λάδι και από το στόμα μου, έβγαινε μια ευωδία, η οποία μο­σχοβολούσε όπως το άγιο μύρο.

Επί τρεις μήνες συνέ­χεια όπου να ευρισκόμουν, στο σπίτι, στη δουλειά, στον κή­πο, η ευωδία του αγίου ήταν δίπλα μου.Θέλω επίσης να πω, πως η ευλογία του Θεού ήλθε στο σπίτι μου από την ημέρα που με επισκέφθηκε ο Άγιος. Δοξασμένο το όνομα του Θεού.

SURY PLITA -- Μελβούρνη 1992

 

26 ) «Θεραπεία όγκου λεμφαδένων σε παιδάκι 2,5 ετών…»

Τους τελευταίους 4 μήνες του 1992 διέμενα φιλοξενούμενος στην Αθήνα, γιατί η κορούλα μου 2,5 ετών παρουσίασε όγκο στους λεμφαδένες και έπρεπε να χειρουργηθεί με ελάχιστες πιθανότητες σωτηρίας.Πριν υποβληθεί στην εγχείρηση, επισκέφθηκα το σπίτι του αγίου, μαζί με το παιδί μου που ήταν σχεδόν πεθαμένο. Εκεί η μητέρα του Αγίου, σταύρωσε το παιδί κι εγώ προσευ­χήθηκα ώστε και το δικό μου παιδί να θεραπεύσει.

Η εγχεί­ριση έγινε στις 5 Σεπτεμβρίου στο νοσοκομείο "Αγία Σοφία" από τον χειρούργο Ιατρό κ. Σπίνιο. Η εγχείριση διήρκεσε 5 ώρες. Το βράδυ, μετά την εγχείριση, με πόνο ικέ­τευα τον άγιο Δημήτριο να μου δώσει πληροφορία, πως τοπαιδί μου θα γίνει καλά.

Βλέπω, λοιπόν στον ύπνο μου, το ί­διο εκείνο βράδυ το εξής όνειρο:Ένοιωσα κάποιο χέρι να τραβά τα ρούχα στον ώμο μου, σαν να ήθελε να με ξυπνήσει. Ανοίγοντας τα μάτια μου —πάντα σε όνειρο— βλέπω το πα­ράθυρο ανοικτό και τον Άγιο Δημήτριο Λέκκα να στέκεται με σταυρωμένα χέρια στην πόρτα.

Με κοίταζε έχοντας ε­μπρός του τη βαλίτσα του ταξιδιού μας και κάποια πράγμα­τά μας. Όταν ξύπνησα, ήμουν βέβαιος πως το παιδί μου θα γινόταν καλά και γρήγορα θα φεύγαμε για τον τόπο μας.

Πράγματι: Το παιδί μου, παρά τη σοβαρότητα της κατάστα­σης του, έγινε τελείως καλά. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, την ημέρα της εξόδου από το νοσοκομείο, πήγα με τη γυναίκα και το παιδί μου στο προσκύνημα του αγίου Δημητρίου. Εκεί ευχαρίστησα εκ βαθέων τον Άγιο.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΑΛΙΒΕΡΑΚΗΣ – Κρήτη 1992

27 ) «Βοήθεια σε θεραπεία ψύξης…»

Το παιδί μου, 10 χρονών, αρρώστησε από ψύξη στο λαι­μό. Θεώρησα, στην αρχή, ότι ήταν πολύ απλό. Βλέπω εν τω μεταξύ το εξής όνειρο: Ήμουν μέσα σ' ένα αυτοκίνητο. Βρέθηκα στη διαδρομή σ' ένα χιονισμένο βουνό κι έβλεπα μικρά παιδιά να σκάβουν στο χιόνι. Το αυτοκίνητο ο οδη­γός το έτρεχε συνεχώς μέσα σε στενούς δρόμους και φοβι­σμένη του έλεγα, "που με πάς;"

Ξαφνικά βλέπω τη μορφή του Αγίου Δημητρίου να ξεπηδά μέσα από το χιόνι. Φορούσε το μαύρο κοστούμι του και μου είπε:

"Μη φοβάσαι εκεί που θα πας, θα σε οδηγώ εγώ".Μετά από δύο ημέρες, η ψύξη του παιδιού μου παρουσίασε φλεγμονή που συνοδευόταν από υψηλό πυρετό. Με υπόδειξη του γιατρού, το παιδί έπρεπε ε­πειγόντως να χειρουργηθεί. Ξεκινάμε για την Αθήνα.

Ταξι­δεύοντας με μικρό καΐκι και με 8 μποφώρ. Εν τούτοις φθά­σαμε στον προορισμό μας. Την ώρα της εγχείρησης διάβαζατην Παράκληση του αγίου Δημητρίου. Τελειώνοντας η εγχεί­ριση, ο γιατρός μου είπε: "Όλα πήγαν καλά, παρά τη σοβα­ρότητα της καταστάσεως". Το παιδί μου, μετά την εγχείρη­ση, ούτε πονούσε, ούτε υπέφερε. Ευχαριστώ τον Άγιο Δημή­τριο, που με βοήθησε, όπως μου το υποσχέθηκε...

ΕΛΕΝΗ ΒΡΟΝΤΟΥ -- Κάλυμνος 1992

28) « Χειρούργησε τον καρκίνο ο Άγιος λίγο πρίν από τους γιατρούς…»

Οι γιατροί διέγνωσαν πως το παιδί μου, ο Κωνσταντίνος, πάσχει από καρκίνο παχέως εντέρου. Αποφασίστηκε χει­ρουργική επέμβαση. Περιμένοντας την ημέρα της εγχείρη­σης, μία φίλη μου, που γνωρίζει τον άγιο Δημήτριο και πι­στεύει σ' αυτόν, ήλθε και σταύρωσε το πάσχον μέρος με λαδάκι που είχε από το καντήλι του αγίου. Μετά το σταύρωμα, σε λίγες ημέρες, το παιδί μου πήγε να εγχειριστεί. Οι γιατροί —οι ίδιοι — αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ορισμένες εξε­τάσεις πριν από την επέμβαση. Με έκπληξη, όμως, διαπίστω­σαν πως ο καρκίνος δεν υπήρχε και το παχύ έντερο του παι­διού μου ήταν τελείως καθαρό. Ευχαριστούμε και προσκυ­νούμε τη χάρη του Αγίου Δημητρίου.

ΕΛΕΝΗ ΣΟΚΟΡΕΛΗ -- Γαργαλιάνοι 1992

29) «Είμαι ο Δημήτρης Λέκκας…».

Έχουν περάσει περίπου 5 χρόνια που άκουσα για πρώτη φορά ένα συνάδελφο μου να μιλά για τον νεοφανή Άγιο Δημήτριο. Με εντυπωσίασαν τα θαύματα και εν γένει η πνευματική παρουσία του αγίου, όμως δεν ασχολήθηκα έ­κτοτε ιδιαίτερα με το πρόσωπο του. Το έτος 1991 έχασα τη μητέρα μου και το 1992 τον αδελφό μου 51 ετών, τον οποίονυπεραγαπούσα. Τον Απρίλιο του έτους 1992 ανέβηκα στην Αθήνα για διάφορες δουλειές μου.

Καθώς βάδιζα στους δρόμους της Αθήνας, την οδό Γ' Σεπτεμβρίου πονεμένη, θλιμμένη, και ζαλισμένη από το νέφος και την κούραση, ένιωσα να με ακολουθεί κάποιος άνθρωπος. Για μια στιγμή σκέφθη­κα πως ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου. Όμως γύρισα το κεφάλι μου και βεβαιώθηκα ότι πράγματι κάποιος με α­κολουθούσε.

Βλέπω λοιπόν, ένα νέο παλληκάρι με κοστούμι καρό να με κοιτάζει με βλέμμα γαλήνιο και γλυκό και να μου λέει: «Είμαι ο Δημήτρης Λέκκας».Σκέφθηκα πως θα ή­θελε βοήθεια και συνέχισα τον δρόμο μου. Πριν από λίγο καιρό μία φίλη μου, μου έδωσε να διαβάσω το βιβλίο με τα θαύματα του νεοφανούς Αγίου Δημητρίου Λέκκα.

Τότε, προς μεγάλη μου έκπληξη, αναγνώρισα τον ευγενικό εκείνο νέο που με ακολουθούσε στη Γ' Σεπτεμβρίου.Επίσης, θυμή­θηκα τον συνάδελφο μου και τα λόγια του που αναφερόταν στο πρόσωπο του αγίου.

Τώρα πιστεύω ότι θέλησε ο άγιος, να με ενδυναμώσει επειδή έβλεπε πόσο πολύ πονούσα για τον θάνατο των αγαπημένων μου προσώπων. Τώρα, πιστεύω ότι οι νεκροί μας ευρίσκονται "εις χείρας Θεού ζώντος" και ό,τι υπάρχει "η αιώνια ζωή".

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΒΟΥ · Τρίπολη 1992

30) «Με θεράπευσε από σοβαρής μορφής δισκοπάθεια…»

Είμαι κάτοικος Γαλλίας και η καταγωγή μου είναι από τη Λαμία. Έπασχα από σοβαρή μορφή δισκοπάθειας. Η κατά­σταση μου είχε επιδεινωθεί τόσο, ώστε μεταφέρθηκα στη Μασσαλία σε αναπηρική καρέκλα, προκειμένου να χει­ρουργηθώ. Πριν από την εγχείριση διάβαζα συνεχώς την Παράκληση και το βιβλίο του αγίου Δημητρίου, παρακαλώντας τον να με θεραπεύσει. Πράγμα που ο άγιος έκαμε. Με θεράπευσε !

Ο θεράπων Ιατρός, μου είπε ότι: «Έγινε ένα πρωτο­φανές θαύμα». Τώρα χαίρω άκρας υγείας και ευχαριστώ τον Άγιο Δημήτριο Λέκκα.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΕΡΟΥ -- Γαλλία 1992

31) «Γύριζα 10 χρόνια σε γιατρούς από νεύρωση στομάχου…»

Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Θεού, που στις δύσκο­λες ημέρες μας, μας χάρισε ένα νεοφανή Άγιο. Παρεκάλεσα με πίστη τον άγιο κι εκείνος άκουσε τις προσευχές μου και με θεράπευσε. Λόγω μιας μεγάλης στενοχώριας έπαθα νεύ­ρωση του στομάχου. Επί 10 χρόνια γύριζα στους γιατρούς, που μου έδιναν διάφορα χάπια, αλλά δεν υπήρχε θετικό α­ποτέλεσμα. Με τη βοήθεια του Αγίου Δημητρίου έγινα τε­λείως καλά και δεν χρειάστηκα πάλι χάπια.

ΚYΡΙΑΚΗ ΤΖΙΑΝΑΚΗ -- Χανιά 1992

 

32 ) «Θεραπεία μαθήτριας από οξεία λευχαιμία…»

Είμαι δάσκαλος και πατέρας τεσσάρων παιδιών. Η τρίτη μου κόρη, Κωνσταντίνα 15 χρονών, παρουσίασε μία μικρή ζάλη στο σχολείο. Μετά από μία σειρά εξετάσεων μας ανα­κοίνωσαν οι γιατροί ότι η Κωνσταντίνα έπασχε από οξεία λευχαιμία. Ήταν στο τελευταίο στάδιο. Άρχισε ένας μαρα­θώνιος από τους γιατρούς. Η κόρη μου, σιγά σιγά βελτιωνό­ταν. '

Οταν το πρώτο στάδιο της θεραπείας τελείωσε —κρά­τησε 40 ολόκληρες ημέρες— μάθαμε για τον νεοφανή άγιο Δημήτριο Λέκκα. Επισκεφθήκαμε το σπίτι του αγίου, πήρα­με το λαδάκι του και την Εικόνα του.

Η υγεία της κόρης μου βρισκόταν σε διαρκή εξέλιξη. Δυ­στυχώς κάποια ημέρα του Αυγούστου που βρισκόμασταν ό­λοι στο χωριό, η κόρη μου λιποθύμησε. Ο φόβος και η αγω­νία μας ήταν πολύ μεγάλη. Η μεγάλη μου κόρη Αλεξάνδρα, έφερε την εικόνα και το βιβλίο του αγίου Δημητρίου. Μόλις σταυρώσαμε το παιδί, αμέσως συνήλθε. Η ατονία πέρασε.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1992, η κόρη μου παρουσίασε δυνατό πυρετό. Αμέσως φύγαμε από το χωριό και ήρθαμε στο Νοσο­κομείο. Οι γιατροί μας είπαν πως έχει υποτροπή. Ο πυρετός δυνάμωνε, η Κωνσταντίνα μου χανόταν.Οι γιατροί μας είπαν πως η ζωή της, ήταν ελάχιστη.

Μας είπαν ακόμα πως αν καταφέρναμε να ρίξουμε τον πυρετό και να επανέλθουν τα λευκά αιμοσφαίρια στα φυ­σιολογικά πλαίσια, ίσως μπορούσαμε να στείλουμε την Κων­σταντίνα στο εξωτερικό για την τελευταία μας ελπίδα, τη με­ταμόσχευση μυελού.

Το δύσκολο όμως ήταν να βρεθεί μυε­λός ίδιας ομάδας από άτομα πρώτου βαθμού συγγενείας.Στις 5 Ιανουαρίου η Κωνσταντίνα βρισκόταν στα τελευ­ταία της.Οι γιατροί μας είπαν πως η ζωή της τελειώνει. Το βράδυ στον ύπνο της η Κωνσταντίνα, είδε τον Άγιο Δημήτριο Λέκκα, με τη λευκή του στολή να τη σκεπάζει και να της λέει:

«Κωνσταντίνα μου, θα γίνεις καλά. Μη στενοχωριέσαι».

Την σταύρωσε στο μέτωπο και είδε τα ποδαράκια της πρη­σμένα και της είπε ότι μέχρι αύριο θα έχουν ξεπρηστεί.

«Μην ανησυχείς. Ο πυρετός θα περάσει και θα πας στο εξωτερικό για μεταμόσχευση». Όσο για μυελό θα βρείς από την αδελφή σου Γεωργία. Η επέμβαση θα έχη απόλυτη επιτυχία. Την ώρα της επέμβασης θα είμαι κι εγώ δίπλα σου. Μη στενοχωριέσαι. Να έχεις πίστη. Όταν γίνεις καλά, θέλω να έρθεις σπίτι μου…».

Πράγματι, το πρωί η Κωνσταντίνα άρχισε να καλυτερεύει τόσο, ώστε απορούσαν όλοι οι γιατροί. Τα λευκά αιμοσφαί­ρια, χωρίς φάρμακα, έφτασαν αρκετά ψηλά· ο πυρετός έπε­σε· τα νεφρά λειτουργούσαν κανονικά.Υπήρξε αργότερα κάποια δυσκολία γιατί η Κωνσταντίνα έπαθε πνευμονία, αλλά τώρα είμαστε έτοιμοι για τη μεταμόσχευση. Ευχαριστούμε τον Άγιο Δημήτριο και πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά...

ΠΑΝΤΑΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ -- Κάστρο Κυλλήνης 1993

 

33) «Ήμουν άπιστη, πήγαινα σε μέντιουμ, έβριζα τον Χριστό, ώσπου μια νύχτα…»

Εγώ που σας γράφω, πριν από λίγα χρόνια, δεν πίστευα στόν Χριστό και στην Παναγία μας. Ήμουν τόσο άπιστη που ο' ένα προσωπικό πρόβλημα υγείας, αρκετά σοβαρό, δεν έ­στρεψα το βλέμμα μου για βοήθεια στον Θεό... Τόσο άπιστη κι αντίχριστη ήμουν ώστε έβριζα χυδαία το Χριστό και την Παναγία μας, έκλεβα, πήγαινα σε καφετζούδες, σε μέντι­ουμ, σε μάγισσες…

Μέχρι και μάγια πήγα να κάνω...Θεέ μου!

Πώς δεν έριξες κεραυνό να με κάψεις; Αλλά σε ευχαριστώ και σε αγαπώ πολύ, γιατί ως φιλεύσπλαχνος και λυτρωτής, σιγά σιγά μ' έφερες στο δρόμο που οδηγεί προς εσένα.Μία νύχτα είδα στον ύπνο μου τον ανεψιό μου, που τον α­γαπώ πολύ, να είναι τραυματισμένος γεμάτος αίματα.

Τότε εγώ η αμαρτωλή έπεσα στα γόνατα, ύψωσα το βλέμμα μου προς τον Ουρανό, αντίκρισα τον ήλιο τόσο φωτεινό και φώ­ναξα ( εναντίον του Θεού ; ) με φωνή δυνατή  : «Φονιά !» Αμέσως ξύπνησα συγκλονι­σμένη και είπα: «Θεέ μου, συγχώρα με...»Πέρασε καιρός, είχα ένα πρόβλημα υγείας και μου είπαν οι γιατροί να πάω για αξονική τομογραφία. Έκλαψα πολύ.

Παρακάλεσα τον άγιο Δημήτριο. Του είπα: «Άγιε μου βοήθα με, δεν έχω πού αλλού να ζητήσω βοήθεια. Πατέρα δεν έχω. Έλα εσύ και γίνε ο Πατέρας μου και φρόντισε με και βοήθησε με...»

Στη δουλειά, όλο το πρωί, ένιωθα τη θεϊκή ευωδία. Ευ­χαριστούσα τον άγιο και δε φοβόμουν πια. Με τη μητέρα μου πήγαμε στον Κυανό Σταυρό για την αξονική τομογρα­φία. Όταν με φώναξαν στις πληροφορίες, σηκώθηκε και η μητέρα μου μαζί. Εκείνη την ώρα ήταν τόσο έντονη η ευω­δία, ώστε η μητέρα μου έσκυψε και μύρισε τα ψεύτικα λουλούδια που ήταν εκεί. Η μητέρα μου δεν είχε ακούσει ποτέ περί του αγίου.Μετά τις εξετάσεις της μίλησα για το πρό­σωπο του.

'Οταν βγήκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, τα οποία ήσαν αρνητικά, τότε πήγαμε σπίτι του αγίου καιπροσκυνήσαμε...Την εικόνα του αγίου που έχω σπίτι μου, πήγα και την έ­κρυψα στη ραπτομηχανή, γιατί πίστεψα σε κακόπιστους αν­θρώπους ( πού λέγανε διάφορα για τον Άγιο ). Το βράδυ βλέπω στον ύπνο μου, ότι όλες οι εικό­νες του σπιτιού μου ήταν κάτω στο πάτωμα.

Αναρωτιόμουν γιατί οι Εικόνες είναι πεσμένες κάτω, και τότε ξύπνησα.Κατάλαβα πως με αυτόν τον τρόπο έπρεπε να συνειδητο­ποιήσω πως η πράξη μου να κρύψω την εικόνα του ευεργέτη μου Αγίου ήταν πολύ αμαρτωλή.Όμως, σε θερμο-παρακαλώ Άγιε του Θεού μην με εγκαταλείψεις και πρέ­σβευε "δια παντός υπέρ πάντων ημών προς τον Κύριον".

ΜΠΙΡΜΠΑΚΟΥ ΜΑΡΙΑ -- Αθήνα 1992

36) «Βρήκα εργασία από τον Άγιο…»

Ομολογώ ό,τι είδα τον νεοφανή άγιο Δημήτριο μέσα στο λεωφορείο σαν σπουδαστή. Μετά από Παράκληση για εύρε­ση εργασίας, εκπληρώθηκε η επιθυμία μου. Δοξάζω τον Θεό, που στέλνει σε όλες τις εποχές Αγίους να μας βοηθούν στιςδύσκολες στιγμές…

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΤΣΑΜΠΙΡΗ -- Νέα Σμύρνη 1993

 

37) «Θεραπεία τύφλωσης και παραινέσεις του Αγίου για ανάγνωση των βιβλίων του…»

Η μητέρα μου, εντελώς ξαφνικά, έχασε την όραση της, σε ηλικία 45 ετών. Ένα πρωί, καθώς σηκώθηκε, τα μάτια τηςθόλωσαν, είχε ζαλάδες. Όλα τα έβλεπε διπλά και πολύ θαμπά. Ο γιατρός δε διαπίστωσε καμία βλάβη στα μάτια και μάς προέτρεψε να πάμε σε νευρολογική κλινική. Όμως και εκεί, οι γιατροί δεν μπορούσαν να δώσουν καμία εξήγηση. Τέλος, μας υπέδειξαν να εισαχθεί σε ερευνητικό ινστιτούτο νευρολογικής κλινικής.

Οι ημέρες περνούσαν και οι καθη­γητές γιατροί τίποτε το συγκεκριμένο δεν μπορούσαν να ε­ντοπίσουν.Ένα βράδυ ο πατέρας μου είδε το εξής όνειρο: Κάποιος ντυμένος στα άσπρα, σαν γιατρός, στάθηκε μπρο­στά του και του είπε:

«Μην ανησυχείς, η αρρώστια θα φύγει, θα γίνει καλά, αλλά θ' αργήσει λίγο. Τα βιβλία που παίρνετε να τα διαβάζετε, να μη τ' αφήνετε…».

Σκύβοντας κάτω σήκωσε μερικά βιβλία και είπε: «Εγώ είμαι γιατρός στην Αθήνα».

Όταν ο πατέρας μας διηγήθηκε, την επομένη, το όνειρο, όλοι πήραμε θάρρος και καταλάβαμε πως πρόκειται για τονεοφανή Άγιο Δημήτριο Λέκκα, τον Αθηναίο. Είχαμε στο σπίτι το βιβλίο του, αλλά δεν το είχαμε διαβάσει.
Διαβάσα­με με πολύ συγκίνηση το βιβλίο με τα θαύματα. Πιστέψαμε. Ζητήσαμε, με δάκρυα, από τον άγιο να θεραπεύσει τη μητέ­ρα μου. Μετά από ενάμιση μήνα, η μητέρα μου έγινε καλά. Δόξα τω Θεώ.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΠΑΧΟΣ -- Μόναχο, Γερμανία 1993

 

38) «Τώρα παίρνετε μια γεύση του μεγάλου διωγμού που θα υποστούν οι Χριστιανοί τις έσχατες ημέρες…».

Ο Τριαδικός Θεός, η Μάνα Παναγία και ο Άγιος Δημή­τριος να σκορπούν το άπλετο φως της υπομονής και να κα­θοδηγούν τα διαβήματα σας στο θεάρεστο έργο που επιτε­λείτε!Ήταν δύσκολες στιγμές όπου η χάρις του Αγίου Δημη­τρίου με ενδυνάμωσε και με κράτησε.

Όταν ξέσπασε ο διωγμός και η αμφισβήτηση κατά του Αγίου Δημητρίου Λέκκα η θλίψη μου ήταν απέραντη αλλά πάλι ο Άγιος μου είπε:

«Μη πτοείσθε, Αλεξάνδρα, τώρα παίρνετε μια γεύση του μεγάλου διωγμού που θα υποστούν οι Χριστιανοί τις έσχατες ημέρες…».

Όταν ρώτησα με πόνο και συντριβή καρδιάς για τους εχθρούς της Ορθοδοξίας ένιωσα να μου λέει:

«Της Ορθοδοξίας οι εχθροί είναι οι Αιρε­τικοί αλλά και ο Σιωνισμός. Πούλησαν τον Θεό και σταύρω­σαν τον Κύριο, κυνηγούν όμως με μίσος τον Χριστιανισμό δη­λαδή την Ορθόδοξη Εκκλησία. Άνθρωποι όπως ο Χίτλερ, ο Λένιν, ο Στάλιν, Εβραίοι στην καταγωγή εστράφησαν με μα­νία κατά της πίστεως, γι' αυτό προκάλεσαν την οργή του Θεού.

Με κάθε τρόπο τώρα στρέφονται κατά του Ελληνι­σμού και της μεγάλης και σωτήριας αποστολής του. Μήπως είναι τυχαίο που ο Ελληνικός λαός, 400 χρόνια, υποτάχθηκε στον Ισλαμικό ζυγό χωρίς να χάσει την Ορθοδοξία του;

Και οι Παπικοί πολέμησαν κι αυτοί με τρόπο βρωμερό, στης Φε­ράρας τον καιρό, την αληθινή πίστη. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός εί­πε προσέχετε τους Παπικούς και κάθε Αιρετικό. Τίποτα στη γη σχετικά με την ορθή πίστη, δεν είναι τυχαίο...

Αν μελετή­σεις τα πράγματα θα δεις ότι κάθε κακή αίρεση έχει ρίζα Σιωνιστική, είτε Χιλιασμός λέγεται είτε Μασονισμός. Αυτοί κα­ταπατούν τον Σταυρό, τον Τριαδικό Θεό, την αθανασία της ψυχής, την αιώνια ζωή. Πίσω από αυτούς κρύπτεται ο σατα­νάς.Με τις αιρέσεις των καταπιέζουν σωματικά τις ανθρώπι­νες ψυχές και τις καταστρέφουν σύμφωνα με τις σατανικέςδιαταγές. Αυτός που ακολουθεί τον Χριστό και πιστεύει σ' Αυτόν, δεν πολεμά τους Αγίους.

Δές πως όσοι πολεμούν τους Αγίους αποφεύγουν να θίξουν και να αποκαλύψουν τα έργα του Σιωνισμού. Μήπως μπήκαν στις Στοές για να αποκαλύ­ψουν τις τελετές και τα έργα της Μασονίας; Όχι !
Βρήκαν την ανυπεράσπιστη μητέρα μου να την πολεμήσουν. Θα πέ­σουν όμως μόνοι των στον λάκκο που για άλλους άνοιξαν ! »...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ -- Αθήνα 1993

 

40) «Με θεράπευσε από καρδιακή ανεπάρκεια…»

Προ εξαμήνου κοιμήθηκε εν Κυρίω ο πατέρας μου. Ήταν ένας άνθρωπος της εν Χριστώ ζωής. Δύο μήνες πριν φύγειδεχόταν επισκέψεις Αγίων. Κουβέντιαζε συνεχώς μαζί τους. Ανάμεσα στους επισκέπτες του ήταν και ο Δημήτριος με τονπατέρα του Κωνσταντίνο Λέκκα.

Ο πατέρας μου είχε δια­βάσει το βιβλίο του Νεοφανούς Αγίου Δημητρίου.

Εγώ έπα­σχα από καρδιακή ανεπάρκεια. Λέγω λοιπόν μια μέρα στον πατέρα μου: "Πατέρα, αφού σε επισκέπτεται καθημερινά ο άγιος Δημήτριος Λέκκας, που είναι και καρδιολόγος, παρα­κάλεσε τον και για το δικό μου πρόβλημα, να γίνω καλά".

Την άλλη μέρα, όταν πήγα, βράδυ, να τον δω, με περίμενε με μεγάλη συγκίνηση και χαρά: "Έλα παιδάκι μου και τοθαύμα έγινε σήμερα.

Στις 3 ώρα το απόγευμα, ήμουν παρών, ο Άγιος Δημήτριος σου έκαμε εγχείρηση και είσαι τώρα κα­λά. Παιδί μου πίστευε...!".Κάναμε τον σταυρό μας και κλαί­γαμε και οι δύο. Από τότε τελείωσε το μαρτύριο μου και εί­μαι εντελώς καλά.

Τρέχω, κινούμαι, δουλεύω. Ας είναι ευλο­γημένο το έργο και η αποστολή του Δημητρίου τις ημέρες αυτές της αποστασίας

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΕΛΗΝΙΚΟΛΑΣ -- Σάμος 1993

 

42 ) «Βγήκε από τα εικονίσματα ο Άγιος και μού θεράπευσε 2 δίσκους σπασμένους στην μέση μου !»

Τον Μάϊο του έτους 1992 ο σύζυγος μου είχε έντονα προ­βλήματα υγείας.Πιάστηκε από τη μέση και κάτω. Οι εξετάσειςέδειξαν ότι είχε δύο δίσκους σπασμένους. Χρειαζόταν χειρουργική επέμβαση. Επειδή έχω μεγάλη αγάπη στον Άγιο Δημήτριο πήγα στο σπίτι του, τον προσκύνησα, τον παρακάλεσα να θεραπεύσει το σύζυγο μου και πήρα λαδάκι με το οποίο σταύρωσα τον άνδρα μου, στη μέση του.

Πήρα και τη φωτογραφία του Αγίου την οποία τοποθέτησα στα εικονί­σματα μας. Αφού πέρασαν τρεις ημέρες από το σταύρωμα, συνέβη στον άνδρα μου το εξής θαυμαστό γεγονός.

Επί δυο συνεχή βράδια, έβλεπε τη σκιά ενός άνδρα να βγαίνει από τα εικονίσματα.
Προχωρούσε προς το μέρος του και τού έλε­γε: «Σήκω, πάμε ! ».

Πριν περάσει μία εβδομάδα, σηκώθηκε από το κρεβάτι και περπάτησε κανονικά. Οι γιατροί δε μπορούσαν να δώ­σουν εξήγηση, γιατί η κλινική του εικόνα διέφερε πολύ από την ένδειξη των εξετάσεων. Όμως στις 26.2.1993 πήγα με την κόρη μου. Αναστασία, μία λαμπάδα, τάμα στον Άγιο. Προσκύνησα τον άγιο και κάθισα ακριβώς απέναντι από την Εικόνα του. Η μητέρα του Αγίου, μου είπε ότι θα άναβε τη λαμπάδα στο μοναστήρι, όπου ευρίσκονταν τα άγια λεί­ψανα του παιδιού της.

Εν τω μεταξύ ήλθε και μία κυρία από την Αμερική για να προσκυνήσει. Μόλις η κυρία γονάτισε, ε­μπρός στο προσκυνητάρι, βλέπω τη λαμπάδα να κινείται. Μετά βλέπω τη λαμπάδα να σηκώνεται κατακόρυφα, γύρω στα 20 εκατοστά από το πάτωμα, χωρίς να την πειράζει αν­θρώπινο χέρι.

Έπειτα τρεις φορές ανεβοκατέβηκε η λαμπά­δα και κτύπησε με δύναμη στο πάτωμα προκαλώντας σχετι­κό θόρυβο.

Η κυρία από την Αμερική κι η κόρη μου, προ­σπαθούσαν να εντοπίσουν και να ερμηνεύσουν το θόρυβο. Μετά τους εξήγησα. Ας είναι δοξασμένο τ' όνομα του Θεού.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ – Υμηττός, 1993

Η επιστολή τού ειδικού Ιατροδικαστή Εμ. Νόνα γιά τα όσα θαυμαστά σημεία συνέβησαν σ΄ αυτόν και στην σύζυγό του...

43 ) «Έκανα 6 χειρουργεία αδυνατώντας οι γιατροί να εντοπίσουν τον όγκο. Στο 7ο  χειρουργείο είδα τον ίδιο τον Άγιο να δείχνει στους γιατρούς τον όγκο !»

Είχα χειρουργηθεί έξη φορές για όγκο στην κοιλιά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Δεν μπορούσαν να τον εντοπίσουν. Ε­πρόκειτο να χειρουργηθώ και για έβδομη φορά. Άκουσα, εν τω μεταξύ, σ' ένα φιλικό μου σπίτι, να γίνεται λόγος, για τα θαύματα του Νεοφανούς Αγίου Δημητρίου Λέκκα. Μπαί­νοντας για έβδομη φορά στο χειρουργείο τον επικαλέσθηκα με πολύ πίστη.

Εγώ είμαι νοσοκόμα και ως εκ τούτου γνώριζα τούς γιατρούς που θα με χειρουργούσαν. Την ώρα όμως της επέμβασης, βλέπω εκτός από τους γνωστούς μου γιατρούς και ένα νεαρό μελαχρινό γιατρό, με άσπρη μπλούζα, να πα­ραμερίζει τα έντερα και να βγάζει στην επιφάνεια τον όγκο, για να τον δουν οι άλλοι γιατροί.

Όταν ξύπνησα, ρώτησα τον γιατρό μου, ποιος ήταν αυτός ο νεαρός γιατρός που βοήθησε και μου απήντησε πως δεν υπήρχε κανένας νεαρός γιατρός. Τότε ζήτησα, από τους δικούς μου, να ψάξουν και να βρουν το βιβλίο με τα θαύματα του αγίου Δημητρίου Λέκκα γιατί υποψιάστηκα ότι αυτός ήταν ο νεαρός γιατρός. Πράγματι, στην φωτογραφία του Αγίου, αναγνώρισα τον νεαρό γιατρό. Τον ευχαριστώ και πιστεύω πως όποιος ζητήσει με πίστη τη βοήθεια του, δε θα την αρνηθεί.

ΓΙΩΤΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ – Κύπρος, 1993

45 ) « Εμφανίσεις σε χειρουργεία καρκίνου…»

Πριν από τρεις εβδομάδες, χειρουργήθηκε η συμπεθέρα μου, Ιουστίνη, από καρκίνο στομάχου - εντέρων, στην Κύπρο. Συνέβη όμως σ' αυτήν το εξής θαυμαστό γεγονός. Κοιμόταν και βρισκόταν υπό την επήρεια της νάρκωσης, όταν παρουσιάστηκε ο νεοφανής Άγιος Δημήτριος, που της ήταν άγνωστος.

Τα χαρακτηριστικά του όμως και ιδιαίτερα το απαστράπτον πρόσωπο του, της απετυπώθησαν πολύ έντονα. Μία άλλη ασθενής, όταν συνήλθε, της μίλησε για τον Άγιο Δημήτριο Λέκκα και της έδειξε το βιβλίο με τα θαύματα του. Βλέποντας τη φωτογραφία του, ανεφώνησε:

«Αυτός είναι ο ίδιος που είδα στον ύπνο μου».

Εν συνεχεία σας τηλεφώνη­σε και της στείλατε το βιβλίο το οποίο δεν αποχωρίζεται πο­τέ. Σας παρακαλώ εύχεσθε ώστε να έχουμε παρηγοριά από τον Δημήτριο, τον νεοφανή Άγιο, στους δύσκολους αυτούς καιρούς…

ΚΛΑΙΡΗ ΚΟΥΡΣΑΡΗ -- Αραβικά Εμιράτα, 1993

46 ) «Θεραπεία από πέτρα χολής…»

Ο σύζυγος μου παρουσίασε πέτρα στη χολή και ο γιατρός συνέστησε εγχείριση. Ο σύζυγος μου, προτιμούσε να πεθά­νει παρά να κάνει εγχείρηση. Προσευχήθηκα στον Νεοφανή άγιο Δημήτριο να θεραπεύσει τον άνδρα μου τον οποίο σταύρωνα με βαμβάκι περασμένο από τα άγια λείψανα του.

Ο ίδιος ο σύζυγος μου, με πίστη κρατούσε το βιβλίο του Α­γίου στην αγκαλιά του κι έλεγε: "Αυτός θα με θεραπεύσει…".Δύο φορές έκαμε υπερηχογράφημα μετά το σταύρωμα. Την πρώτη φορά η πέτρα είχε μεταφερθεί, ως εκ θαύματος, από τη χολή στο νεφρό.

Μετά από λίγο καιρό και αφού εντεί­ναμε την προσπάθεια μας στην προσευχή προς τον Άγιο, έγι­νε το δεύτερο υπερηχογράφημα.

Η πέτρα είχε εξαφανισθεί και από το νεφρό, σαν να την είχε αφαιρέσει ένα αόρατο χέ­ρι. Τώρα ο σύζυγος μου είναι εντελώς καλά.

ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΗΝΑ -- Κύπρος 1993

48) «Με ακινητοποίησε ο Άγιος πρίν πέσω στο κενό και σκοτωθώ…»

Είμαι Ιεροψάλτης στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Καμαρίο της Καλιφόρνιας. Πιστεύω στον θαυματουργό Άγιο Δημήτριο και δεν αποχωρίζομαι το βιβλίο με τα θαύματά του. Ένα πρωινό, το καλοκαίρι του 1992, ξεκίνησα για τη δουλειά μου, έχοντας μαζί μου το βιβλίο του Αγίου και προσευχόμενος θερμά σ' αυτόν.Όταν έφθασα στη δουλειά μου -- είμαι και οικοδόμος— αρχίσαμε να ρίχνουμε μπετό σ' έναν από τους ορόφους ενός μεγάλου Νοσοκομείου.

Σε κάποια όμως στιγμή, καθώς πήγαινα προς τα πίσω, βρέθηκα λίγο πριν από ένα άνοιγμα που υπήρχε στο δάπεδο και ήταν ασκέπαστο. Θα έπεφτα κατ' ευθείαν εκεί. Όμως μία αόρατη δύναμη έ­νοιωσα να με ακινητοποιεί ώστε να μην πέσω.Όταν κατά­λαβα από τί μεγάλο κίνδυνο γλύτωσα, δόξασα τον Θεό και απέδωσα τη σωτηρία μου στον Άγιο Δημήτριο που μόλις προ ολίγου με πίστη προσευχόμουνα.

Επίσης η κόρη μου, 5 χρονών, παρουσίασε πυρετό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να διαγνώσουν από τί προερχόταν. Πήγαμε λοιπόν το παιδί στο Νοσοκομείο, γιατί ο πυρετός δεν έπεφτε. Μία μέρα σταύρωσα με λαδάκι του Αγίου Δημητρίου το παιδί και έφυγα για τη δουλειά μου. Επιστρέφοντας απ' τη δουλειά μου, προσευχόμουν στον Άγιο να θεραπεύσει το παιδί μου.

Σταμάτησα κάπου το αυτοκίνητο και τηλεφωνώ στο Νοσοκομείο. Μου είπαν πως το παιδί μου πήγε σπίτι, γιατί ήταν καλά.Ευχαριστώ τον Άγιο.

ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΤΕΡΑΣ, Καλιφόρνια 1993

49 ) «Θεραπεία όγκου μαστού λίγο πρίν την εγχείριση…»

Διά της επιστολής μου αυτής, έρχομαι να εκφράσω τα ενδόμυχα συναισθήματα μου και τις άπειρες ευχαριστίες μου προς τον νεοφανή Άγιο και θαυματουργό Ιατρό Δημήτριο Λέκκα. Και επειδή ο Άγιος Δημήτριος είναι κοντά εις τον θρόνο του Θεού, απευθύνω τις ευχαριστίες μου εις την καλοκάγαθο μητέρα του Αγίου μας, κυρία Γεωργία, ώστε να ακούει τα θαύματα του υιού της και να χαίρεται η πονεμέ­νη καρδιά της, καθ' ότι νωρίς ο Κύριος κάλεσε κοντά Του το μονάκριβο παιδί της...Τιμημένο το όνομα του μεγάλου αγίου Δημητρίου και τον παρακαλώ να μου συγχωρέσει όπου τόσο καιρό καθυστέρη­σα να γράψω τις ευχαριστίες μου προς αυτόν, καθ' ότι βοήθησε την κόρη μου Τερέζα ώστε να διαφύγει μέγα κίν­δυνο.

Εις τα μέσα Σεπτεμβρίου 1992 ανακάλυψε, χαμηλά του αριστερού της μαστού, ένα μικρό ογκίδιο. Φοβήθηκε πο­λύ και έτρεξε στον γιατρό.Ο γιατρός τη συμβούλεψε να πάει στο αντικαρκινικό νο­σοκομείο του Αγίου Σάββα στην Αθήνα.

Εγώ, αν και Ιερέας αμαρτωλός, της έδωσα θάρρος. Της είπα με απόλυτη βε­βαιότητα ότι ο Άγιος Δημήτριος θα μετατρέψει τον όγκο σε καλοήθη. Η κόρη μου, πριν εισαχθεί εις το νοσοκομείο, πή­γε στο σπίτι της μάνας του Αγίου, να προσκυνήσει τη Χάρη του.

Καθώς προσκυνούσε, ξεχύθηκε από τα άγια λείψανα του Ουράνια ευωδία. Η κυρία Γεωργία της είπε, τότε ότι όσες φορές ο πολυαγαπημένος της γιος πρόκειται να βοηθήσει κά­ποιον το δείχνει με την παρουσία της ευωδίας του. Με την ελπίδα προς τον Κύριον και τη βοήθεια του Αγίου, πήγε για εξετάσεις στο νοσοκομείο του Αγίου Σάββα.Η Ιατρός, κυρία Μιχαηλίδου, την εξέτασε, είδε τη σοβαρότητα της κατάστασης και έδωσε εντολή να ετοιμάσουν αμέσως κρεβάτι.

Το μι­κρό ογκίδιο, εν τώ μεταξύ, είχε μεγαλώσει και είχε λάβει διαστάσεις καρυδιού, ήταν δε πολύ σκληρό.Η Ιατρός έδωσεεντολή να γίνει μαστογραφία και έκπληκτοι όλοι διαπίστω­σαν ότι ο όγκος είχε μετατραπεί σε κύστη. Με παρακέντησηαφαιρέθηκε το υγρό. Οι μετέπειτα εξετάσεις απέδειξαν ότι η κόρη μου έχαιρε άκρας υγείας.

Ευχαριστούμε όλοι μας τον Θεό και τον Άγιο Δημήτριο που για μια φορά ακόμη μας βοήθησε.

Ιερεύς ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ · Λίμνη Ευβοίας 1993

50) «Απέφυγα κόψιμο δακτύλων ποδιού λόγω θρόμβωσης…»

Έχω χάσει το ένα μου πόδι και στο άλλο, ένεκα κακής κυκλοφορίας του αίματος, τα τρία δάκτυλα έπαθαν θρόμβω­ση. Οι γιατροί απεφάσισαν να μου κόψουν τα δάχτυλα αυτά.

Μία κουμπάρα μου, μου έδωσε το βιβλίο του Αγίου Δημητρίου Λέκκα μαζί με λαδάκι από το κανδήλι του. Διάβασα και το βιβλίο και παρεκάλεσα τον Άγιο να με βοηθήσει.

Σταύρωνα με το λαδάκι του Αγίου τα άρρωστα δάχτυλα. Ο Άγιος έκανε το Θαύμα του! Η βλάβη αποκαταστάθηκε και οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι. Τώρα είμαι τελείως καλά.

Ευχαριστώ τον Άγιο.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – Μασαχουσέτη, USA, 1993

52) «Θεραπεία νευροπάθειας ( δαιμονισμού ; ) τού παιδιού μου…»

Το παιδί μου είχε πάθει μεγάλο κακό. Φώναζε, έβριζε και δεν ήθελε να έλθει στο σπίτι μας. Είχα απογοητευθεί α­πό τη συμπεριφορά του. Όταν έλαβα το δέμα με το βιβλίο, τη φωτογραφία και το λαδάκι του νεοφανούς Αγίου Δημη­τρίου, ένιωσα μεγάλη χαρά. Αλλά και το παιδί μου έγινε άλ­λος άνθρωπος.

Έχει τώρα ηρεμήσει και η γαλήνη του Θεού ήλθε στο σπιτικό μας. Επίσης, το παιδί μου είδε στον ύπνο του τον άγιο Δημήτριο να βγάζει κάτι μέσα από τις φλέβες του.

Η ευγνωμοσύνη μας για τον Άγιο είναι απέραντη.

ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΑΦΕΙΡΗ · Αυστραλία, 1993

56) «Αόρατο χειρουργείο στομάχου – πνευμόνων στην κόρη μου…»

Η κόρη μου Χαρούλα, πού υπέφερε από πολλές σωματικές ασθένειες, είδε στον ύπνο της, την Παναγία, να της λέει:

«Πρέπει να πας στο Νοσοκομείο να πάρεις γνωματεύσεις γιατρών, ώστε να έχεις κάποιο χαρτί, που να επιβεβαιώνει αυτές τίςπαθήσεις σου. Εγώ σου λέω, είσαι σοβαρά ασθενής και έχεις καρκίνο στομάχου, οι πνεύμονες σου είναι χαλασμένοι και οι δύο, γι' αυτό και βγάζεις αίμα. Να πας λοιπόν στους γιατρούς, γιατί κι αυτούς τους φωτίζει ο Υιός μου.

Θα γίνεις καλά μόνον με θαύμα, εάν θέλει ο Υιός μου. Σου χρειάζονται οι γνωματεύσεις των γιατρών, ώστε αν γίνεις καλά μεθαύμα να είναι αποδεδειγμένη η θεραπεία σου. Αν θέλεις πήγαινε στο Αρεταίειο, όπου έχει νοσηλευθεί ο Άγιος Νε­κτάριος για να παρακαλέσει κι εκείνος τον Υιόν μου. Να μην αμελήσεις, όπως κάνεις συνήθως…».

Μετά από οκτώ μήνες, βλέπει στον ύπνο της, ένα νεαρό γιατρό με Ιατρική μπλούζα και ακουστικά να την επισκέπτε­ται λέγοντας της:

---«Ετοιμάσου για εξετάσεις».Τον ρωτά

-- «Ποιός είσαι;»

-- «Εγώ, είμαι ο Δημήτρης Λέκκας» της απαντά.

Της άνοιξε το στομάχι με ιατρικά εργαλεία και της είπε: "Έχεις καρκίνο στομάχου". Μετά της άνοιξε τον θώρακα, με τα ίδια εργαλεία και της είπε: "Έχεις και τους δύο πνεύ­μονες χαλασμένους".

Την σταύρωσε κατόπιν με ένα σταυρό, στο στομάχι και στους πνεύμονες και στη στιγμή ενώθηκαν οι σάρκες. Κατόπιν ακροάσθηκε την καρδιά και της είπε:

"Έχεις πάθηση και στην καρδιά. Όπως σου είπε η Μεγαλό­χαρη, είσαι πολύ σοβαρά και μόνον ο Κύριος σε κρατά στη ζωή. Εγώ δεν μπορώ να σε θεραπεύσω, γιατί δεν έχω την ε­ξουσία. Μόνον η Παναγία μας μπορεί να σε κάνει καλά, ωςμητέρα του Δεσπότη Χριστού, που ποτέ δεν της χαλάει χατήρι.

Αλλά πρέπει να πιστεύετε δυνατά εσύ και η οικογένεια σου και να έλθετε στο σπίτι μου στα Κάτω Πατήσια. Θα σας στείλω άνθρωπο να σας πει πως θα έλθετε. Να έλθεις με την οικογένεια σου και να μην το αμελήσετε…".

Σε προσκυνούμε, σήμερα, Άγιε του Θεού και πιστεύουμε στη βοήθεια σου.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΕΛΗΣ · Αθήναι 1993

57) « Ο Άγιος ζητάει να μοιραστούν στον κόσμο έντυπα για Αντίχριστο ( 666 ) και νέες ταυτότητες…»

Ο κουμπάρος μου, ονόματι Σωτήρης Πατσιάς, μου έδωσε ενημερωτικά έντυπα να μοιράσω στους Χριστιανούς. Ο τίτ­λος τους ήταν «Όχι στις νέες ταυτότητες του Αντίχριστου».
Αφού μοίρασα μερικά έντυπα, τα υπόλοιπα ξέχασα να τα μοιράσω απορροφημένος από τις έννοιες μου.

Ένα βράδυ, ενώ είχαν περάσει δύο εβδομάδες από την παραλαβή των ε­ντύπων, πέρασα τυχαία από το σημείο που είχα τοποθετήσει το υλικό. Εκείνη τη στιγμή η ευωδία του Αγίου με πλημμύρι­σε. Έπεσα να κοιμηθώ χωρίς να εξετάσω το γεγονός.

Όμως στις 3 η ώρα τα ξημερώματα και ενώ ήμουν ξύπνιος άκουσα καθα­ρά τη φωνή του Αγίου να μου λέει: «…Εγώ σου έστειλα την ευω­δία για να μοιράσεις τα έντυπα…».

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΑΚΗΣ · Κρήτη 1993

58 ) «Θεραπεία φοβερών πόνων παχέως εντέρου…»

Υπέφερα χρόνια με μια δυσθεράπευτη αρρώστια στο πα­χύ έντερο. Οι πόνοι με είχαν απελπίσει. Όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Αγίου Δημητρίου, ένιωσα χαρά και ελπίδα.

Το διάβασα και ταυτόχρονα τον παρακαλούσα να με θεραπεύσει. Πράγματι: Ένοιωσα δύο χέρια να με πιέζουν στην κοιλιά. Από τότε είμαι εντελώς καλά. Οι πόνοι έφυγαν.

Επίσης, μια νύχτα, καθώς διάβαζα το βιβλίο, ξεχύθηκε μία ευωδία στο δωμάτιο. Ένιωσα την παρουσία του Αγίου δίπλα μου.

Δεν μπορώ να περιγράψω τι αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή. Εύχομαι σύντομα η Εκκλησία μας να τον κηρύξει Άγιο. Πολύ ποθώ αυτή την ημέρα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΑΤΣΟΥΔΗΣ · Ορεστιάδα 1993

66 ) : «Αυτή είναι η σφραγίδα του Θεού που θα έχει ο κάθε Χριστιανός»...

Βλέπω όνειρο ότι γινόταν κάποιο δικαστήριο για τον Άγιο Δημήτριο. Υπήρχαν πολλοί κατήγοροι να τον δικάσουν. Ό­ταν απήγγειλαν τις διάφορες κατηγορίες σηκώθηκα και φώ­ναζα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου:
«Είναι αθώος, είναι Άγιος».

Εκεί ξύπνησα. Σε λίγο πάλι με πήρε ο ύπνος και βλέπω πλήθος κόσμου. Είμαστε πολλοί μαζεμένοι και πάνω στά κεφάλια μας όρθιος στον αέρα επάνω, σ' ένα λευκό σύννεφο, ο Αγιος.

Τον βλέπαμε όλοι, πολύ καθαρά με σηκω­μένα τα κεφάλια μας. Πλάι του, είχε μια καλόγρια.Τότε ο Άγιος με ένα Σταυρό που κρατούσε στο χέρι του, ξύλινο, τε­τράγωνο, όχι λεπτό, γύρισε προς την καλόγρια. Είχε ο Σταυ­ρός χαραγμένο πάνω του τον Εσταυρωμένο.

Τον ακούμπησε στο μέτω­πο της καλόγριας, πιέζοντας τον τόσο, που όταν τον πήρε, εί­χε χαραχθεί τόσο καθαρά ο Εσταυρωμένος που όλοι τον κοι­τούσαμε έκθαμβοι. Τότε ο Άγιος Δημήτριος μας λέγει: «Αυτή είναι η σφραγίδα του Θεού που θα έχει ο κάθε Χριστιανός»...

Το όνειρο αυτό το είδα καθώς ήμουν στενοχωρημένη για τις άδικες συκοφαντίες κατά του προσώπου του Δημητρίου.

Ήταν όμως και μια πληροφορία ότι οι Χριστιανοί δεν πρέ­πει να δεχτούν την ταυτότητα του Αντίχριστου και το χάραγ­μα του. Άλλωστε πριν πέσω να κοιμηθώ προσευχόμουν στον Άγιο να με πληροφορήσει για τα θέματα αυτά, που α­φορούν τους Χριστιανούς των ημερών μας...

ΣΤΡΑΤΗΓΙΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ – Αθήνα – 1993

 

67) Θεραπεία σπυριών καί  κοιλιακών πόνων ! Θαυμαστές εμπειρίες…

Είχαμε αποφασίσει να προσκυνήσουμε τα λείψανα του Α­γίου στο σπίτι του κυρίουΤριανταφυλλόπουλου.

Την παρα­μονή της επίσκεψης μας, τον είδα στον ύπνο μου ενώ δεν είχα δει μέχρι τότε καμία φωτογραφία του. Ήταν ψηλός, λεπτός, μελαχρινός και υπερβολικά ευγενικός.Μου είπε: " Καλώς ήλ­θατε".

Όταν τον είδα στη φωτογραφία, τον αναγνώρισα...

Ο γιος μου, Νεκτάριος, κατά την επίσκεψη σταυρώθηκε και θεραπεύθηκε από σπυριά της ηλικίας του, που είχαν α­πλώσει επάνω του μέχρι την μέση. Εγώ είχα χρόνιους κοιλιακούς πόνους και θεραπεύτηκα με τη Χάρη του Αγίου. Όταν διαβάζουμε τοβιβλίο του Αγίου έρχεται πλούσια η ευωδία του.

Επίσης το χέρι του, που κρατά τον Σταυρό κινείται συνεχώς. Μια φορά στό βιβλίο του δάκρυσε. Μια εικόνα του, γέμισε γένια. Το μάτι του κινείται συχνά σε σχήμα Σταυρού.Τιμούμε όλοι μας, και ευχαριστούμε, τον Νεοφανή Άγιο Δημήτριο Λέκκα.

ΜΑΝΙΑ ΜΟΥΣΙΟΥ · Αυστραλία 1993

68) Υπέφερα στο κεφάλι από αφόρητες ημικρανίες, νεύρα, άσθμα βαριάς μορφής, έπαιρνα 16 χάπια την ημέρα…

Υπέφερα 17 ολόκληρα χρόνια. Έχω εγχειρισθεί στη μέση. Υπέφερα στο κεφάλι από αφόρητες ημικρανίες, νεύρα, άσθμαβαριάς μορφής. Είχα μεγάλο πρόβλημα με την καρδιά και το στομάχι, κοιλιακές διαταραχές προερχόμενες από πάθηση στο παχύ έντερο. Έπαιρνα 16 χάπια ημερησίως.

Μια μέρα, κάποια φίλη, μου μίλησε για τον Νεοφανή Άγιο Δημήτριο Λέκκα. Επισκέφθηκα τον κ. Βασίλειο Τριανταφυλλόπουλο και προσκύνησα τα λείψανα του Αγίου. Πήρα το βιβλίο του Αγίου το οποίο διαβάσαμε με πίστη. Με δάκρυα στα μάτια, παρεκάλεσα τον Άγιο να με θεραπεύσει.

Ήλθε ο Άγιος στο σπίτι μου, η ευωδία και η παρουσία του... Με θεράπευσε. Είμαι τελείως καλά. Επέταξα όλα τα χάπια μου.

Θά τον τιμώ όσο ζω. Εγώ κι όλη η οικογένεια μου τον αγαπάμε απέραντα. Είναι ο προστάτης μας.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΧΡΙΜΑΝΗ · Αυστραλία 1993

74) Θεραπεία έλλειψης εκ γενετής όσφρησης, και καρκίνου μαστού…

Όπως γνωρίζετε κ. Γεωργία, θεωρώ τον εαυτό μου ταπεινό διάκονο του Αγίου Δημητρίου. Επιθυμώ λοιπόν να σας κάνω γνωστά τα θαύματα που έγιναν εδώ.
Ο Δημήτριος θαυματουργεί εδώ καθημερινά :

α) Σήμερα σταύρωσα πέντε οι­κογένειες με τα λείψανα του Δημητρίου.

Μεταξύ των ασθε­νών ήτο ο κ. Μιχαήλ Μίχαλος ο οποίος εκ γενετής, όπως μας είπε, δεν είχε όσφρηση. Την στιγμή που τον σταύρωνα ένοιωσε την ευωδία του αγίου και άρχισε να φωνάζει: "Ευωδιάζει, ευωδιάζει... !"

β) Με τα λείψανα του Αγίου και με λαδάκι σταύρωσα τήν Γιουγκοσλαβικής καταγωγής Trayanka Taskoyska, η οποία είχε καρκίνο στον αριστερό μαστό. Πονούσε και έκλαιγε. Οι γιατροί εντός των προσεχών ημερών θα της αφαιρούσαν το στήθος.

Οι πόνοι μετά το σταύρωμα σταμάτησαν και ο μαστός ξεπρήστηκε. Το στήθος τώρα είναι απολύτως φυσιολογικό και οι γιατροί εξίστανται και απορούν. Τώρα η κυρία αυτή κρατά το βιβλίο του Αγίου Δημητρίου πάντα στην αγκαλιά της. Τα κλάματα έγιναν χαρά και πνευματική αγαλλίαση...

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ* · Αυστραλία 1993

80 ) Είδα τον πεθαμένο Άγιο ολοζώντανο μέσα στο τραίνο και συνομίλησα μαζί του…

Στις 15 Μαΐου, ημέρα Σάββατο, μπήκα στο τρένο από τον σταθμό αγίου Νικολάου, για να πάω στο Μοναστηράκι.
Το τρένο ήταν γεμάτο από κόσμο και επειδή είμαι ασθενής -πά­σχω από τη νόσο του Μπετόβεν- άρχισα να διαμαρτύρομαι για το στρίμωγμα.

Τότε παρουσιάζεται ένας κύριος περίπου 40 χρόνων, μ' ένα μικρό γκρίζο μούσι, με φωτεινό πρόσωπο, να μου κτυπά ελαφρά την πλάτη και να μου λέει με πολύ γλυκεία φωνή: « Σας έχω θέση» δείχνοντας μου απέναντι ένα κάθισμα, όπου και με πήγε περνώντας με χωρίς δυσκολία μέσα από τον κόσμο. Οι επιβάτες μάλιστα με ρώτησαν: «Α, γνωστός σας είναι;»

Αφού κάθισα, τον ευχαρίστησα βάζοντας τα χέρια μου επάνω στο στήθος μου και εκείνος μου είπε: "Δεν κάνει τίποτα". Όταν το τραίνο έφθασε στο σταθμό Βικτώρια, ξαφνικά χάθηκε, ενώ τον έβλεπα συνέχεια.

Κατά την επιστροφή μου από το Μοναστηράκι, την οποία μάλιστα έκαμα πεζή μέχρι την Ομόνοια, μπαίνοντας μέσα στο τραίνο ήτο και πάλι γεμάτο από κόσμο. Τότε, μόλις μπαίνω μέσα παρουσιάζεται ο ίδιος κύριος, λέγοντας μου τα ίδια ακριβώς λόγια "Σας έχω θέση" και μου προσέφερε θέση. Εγώ, βλέποντας τον, φώναξα έκπληκτη: «Πάλι εσείς; Χίλια ευχαριστώ, δεν έχω λόγους να σας ευχαριστήσω».

Μου έδειξε θέση να καθίσω κι εκείνος στάθηκε απέναντι μου. Εγώ δόξασα τον Κύριο, έκανα τον σταυρό μου λέγοντας: «Δοξασμένο το Άγιο Όνομα Σου, Κύριε». Μετά τον κοίταξα και συμπλήρωσα «διότι μου έστειλε εσάς…».

Αμέσως το πρόσωπο του έλαμψε και ξαφνικά τον έχασα !

Όταν όμως έφθασα στο σπίτι μου βλέποντας σε κάποια στιγμή το βιβλίο του Αγίου Δημητρίου Λέκκα που έχει στο εξώφυλλο τη φωτογραφία του τότε συνειδητοποίησα πως ο κύριος του τραίνου ήταν ο ίδιος, ο Νεοφανής 'Αγιος Δημήτριος.Η συγκίνηση μου ήταν κι εξακολουθεί να είναι απερίγραπτη γιατί είδα ολοζώντανο τον μεγάλο Άγιο των ημερών μας.

ΕΡΑΣΜΙΑ ΜΟΛΦΕΤΑ – Αθήναι, 1993

 

82) Μού παρουσιάστηκε ο Άγιος και μού έδωσε θάρρος…

Σήμερα στις 5.5.1993 ήρθα κλαίγοντας στο σπίτι του Α­γίου Δημητρίου, για να τον προσκυνήσω και να τον ευχαριστή­σω για το θαύμα που έκανε στον γιό μου. Ήταν σε κώμα στο Νοσοκομείο και οι γιατροί είπαν ότι το παιδί μου, 30 ε­τών, δεν έχει ζωή.Όταν άκουσα τη γνώμη αυτή των για­τρών, κλαίγοντας παρακαλούσα τον Άγιο Δημήτριο και έλε­γα: "Εσύ, Άγιε Δημήτριε, θεράπευσε το παιδί μου".

Έφυγα τρέχοντας από το Νοσοκομείο και έφθασα στο σταθμό του τραίνου. Εκεί στο σταθμό βλέπω μια Εικόνα του Αγίου Ελευθερίου, αμέσως γονάτισα και παρακαλούσα.

Την ώρα αυτή με πλησιάζει ένας νέος και μου λέει: «Γιατί κλαίς;» Του είπα: «Για το παιδί μου».Με ρώτησε αν πι­στεύω στους Αγίους κι αφού του είπα «Ναι ! » μου είπε: «Το παι­δί σου θα γίνει καλά, είναι πρησμένο διότι του έχουν δώσει πολλά φάρμακα. Έπρεπε πρώτα οι γιατροί να του κάνουν αποτοξίνω­ση ! ».

Μετά προχωρήσαμε μαζί, μπήκαμε στο τρένο και κάθισε πλάι μου. Μου είπε πάλι: «Θα γίνει καλά το παιδί σου, κι΄ εγώ γιατρός είμαι και πηγαίνω στο Άγιο Ορος, στη Χαλκιδική, όπου εξασκώ την Ιατρική".

Στα χέρια του κρατούσε ένα βιβλίο και στυλό. Μου ζήτησε το τηλέφωνο μου και το έγραψε. Στη στάση με αποχαιρέτησε, κατέβηκε από το τραίνο και χάθηκε.

Όταν έφθασα στο σπίτι μου και είδα το βιβλίο του, τότε συνειδητοποίησα ότι ήταν ο Άγιος Δημήτριος, ο Ιατρός. Το πρωί μου τηλεφώνησαν από το Νοσοκομείο και μου είπαν ότι το παιδί μου συνήλθε, άρχισε να ξεπρήζεται και ζήτησε φαγητό. Δοξάζω τον Θεό, ευχαριστώ τον Άγιο Δημήτριο. Τον ευχαριστώ κλαίγοντας…

ΜΑΡΙΑ ΑΒΑΝΝΙΔΟΥ · Αθήναι 1993

85) Για 25 χρόνια είχα φοβερούς πόνους στην μέση και θεραπεύτηκα από τον Άγιο…

Είχα διαβάσει το βιβλίο που αναφέρεται στη ζωή και τα θαύματα του Νεοφανούς Αγίου Δημητρίου του Ιατρού. Ευρι­σκόμουν στην Ελλάδα με άδεια γιατί κανονικά ζω κι εργά­ζομαι στη Γερμανία. Ξεκίνησα από τους Θρακο - Μακεδόνεςόπου μένω για να πάω να προσκυνήσω τα λείψανα του Α­γίου. Καθώς ξεκινούσα, διέκρινα σε κάποια απόσταση έναν κύριο που περίμενε στη στάση του λεωφορείου.

Πλησίασα και του πρότεινα να τον πάρω μαζί μου στην Αθήνα. Ήρθε μαζί μου και μου είπε ότι θα ακολουθούσα τη διαδρομή που εκείνος θα μου υπεδείκνυε για να κατέβω στην Αθήνα. Μου είπε επίσης πως έχει Φαρμακείο και ότι φτιάχνει σπίτι. Του είπα πως αν χρειασθεί τζάμια ο αδελφός μου έχει τζαμάδικο και να ψωνίσει από αυτόν.

Όταν φθάσαμε στον Άγιο Ελευθέριο Αχαρνών μου ζήτη­σε να σταματήσω. Αυτός κατέβηκε και ρώτησε μια νεαρή γυναίκα που ακριβώς βρίσκεται η οδός Λαμπάκη 13 ( σπίτι του αγίου ).

Μετά με ρώτησε αν κατάλαβα τι είπε η γυναίκα εκείνη, και αμέσως μετά εξαφανίστηκε από μπροστά μου !!.Με βάση τις οδηγίες που έλαβα πήγα στο σπίτι του Αγίου κτύπησα το κουδούνι και τότε δια­πίστωσα ότι ο κύριος που μου έδειξε τον δρόμο και ρώτησε την γυναίκα, ήταν ο ίδιος ο Άγιος Δημήτριος Λέκκας!Πριν προσκυνήσω τα λείψανα του Αγίου, εκεί που πονού­σα πολύ, ήλθε κάτι σαν να με πέρασε ρεύμα και ύστερα μούδιασα.

Επί 25 χρόνια στη σπονδυλική στήλη είχα τρομερούς πόνους από ζάχαρο και άλλες παθήσεις. Τώρα είμαι εντελώς καλά και δέν έχω την παραμικρή ενόχληση.Έχω μοιράσει και σε άλλους που υποφέρουν, βιβλία και λαδάκι του αγίου και πολλοί θεραπεύονται.

Ευχαριστώ τον Άγιο Δημήτριο που με θεράπευσε. Δόξα τω Θεώ.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΗΤΣΕΛΟΣ -- Γερμανία 1993

 

87) Ξαφνικά βλέπω μια λάμψη σαν αστραπή μέσα στο δωμάτιο μου…

Όταν τοποθέτησα το βιβλίο μέσα στο δωμάτιο μου, ήταν μιά θαυμάσια μέρα, ο ουρανός πεντακάθαρος.

Ξαφνικά βλέπω μια λάμψη σαν αστραπή. Έκανα τον σταυρό μου και είπα: «Παναγία μου, από που ήρθε αυτή η λάμψη;»

Όταν ένα βράδυ έπεσα στο κρεβάτι μου για ύπνο, επάνω από το κεφάλι μου πέρασε ο Άγιος σαν Άγγελος με φτερά.

Άλλη μια φορά, στον ύπνο μου είδα τρεις γιατρούς, τον Άγιο Νεκτάριο, Άγιο Παντελεήμονα, και τον Άγιο Δημήτριο με το Ευαγγέλιο στα χέρια. Το ακούμπησαν πάνω στο σώμα μου και με διαβεβαίωσαν πως είμαι καλά. Τότε ζήτησα από τον Αγιο να λιγοστέψω τα χάπια για τους πόνους μου και τον ύπνο και α­πό τότε τα χάπια αυτά δεν τα χρησιμοποίησα.

Ευχαριστώ και δοξάζω το Θεό για τις ευεργεσίες του.

ΓΡΗΓΟΡΙΑ ΛΥΚΟΓΙΑΝΝΗ -- Αδελαϊδα , 1993

88 ) Καρκίνος στον πνεύμονα και στον εγκέφαλο του άνδρα μου…

Μόλις είχε βγει ο άνδρας μου από το Νοσοκομείο και η γνωμάτευση των γιατρών ήταν καρκίνος στον πνεύμονα και στον εγκέφαλο. Θάνατος, και μάλιστα σύντομα. Το βράδυ στο σπίτι, κάποιοι φίλοι είχαν έλθει να δουν τον άνδρα μου. 

Ξαφνικά ένα θεϊ­κό άρωμα απλώθηκε παντού. Σκέφθηκα ότι ίσως είναι κά­ποιος Άγιος. Στις 10 το βράδυ ήρθε μια γνωστή κυρία που μεταξύ των άλλων μου είπε: «Έμαθα για τον άνδρα σου. Πι­στεύεις στον Θεό;». Της είπα ότι αυτός είναι πλέον η μόνη μου ελπίδα. Μετά μου είπε: "Θα σου δώσω το βιβλίο που μι­λά για ένα Νεοφανή Άγιο ο οποίος είναι πολύ θαυματουρ­γός.Να διαβάζεις κάθε βράδυ την Παράκληση του και να βάζεις το βιβλίο του επάνω στο στήθος τού άνδρα σου και στο κεφάλι του».

Πήρα το βιβλίο του και από εκείνη την ημέρα, πολλά άλλα­ξαν στην οικογένειά μου…Ο άνδρας μου δεν έγινε εντελώς καλά αλλά πιστεύω ότι ο Άγιος Δημήτριος θα τον θεραπεύ­σει. Ο καθηγητής που τον παρακολουθεί, δεν πιστεύει στα μάτια του για τη σταθερή βελτίωση της υγείας του.

Είδα τον Άγιο στον ύπνο μου και έβαλε τα τρία δάκτυλα του στο μυα­λό του άνδρα μου. Όταν τα έβγαλε στάζανε αίματα. Ο Άγιος μου είπε: «Έβγαλα τα διαβολάκια ( πιθανόν της απιστίας ; ) από το κεφάλι του, και τώρα σιγά σιγά θα γίνει καλά…».

Ας είναι ευλογημένο το όνο­μα του Κυρίου Ιησού, που μας δίνει, στη βρώμικη εποχή που ζούμε, Αγίους όπως τον Νεοφανή Δημήτριο, τον ανάργυρο Ιατρό των πονεμένων.

ΔΩΡΑ 0ΙΚ0Ν0Μ0Π0ΥΛ0Υ – Σϋδνεϋ, 1993

90) Παρακάλεσα να τον δω, και πριν κοιμηθώ είδα το πρόσωπό του σάν αναλαμπή !

Είμαι 20 ετών. Ένας θείος μου, μου έδωσε το βιβλίο του Αγίου λέγοντας μου ότι είναι θαυματουργός. Το ίδιο βράδυ διάβασα το βιβλίο με το βίο και τα θαύματα του. Μετά τον παρακάλεσα να τον δω, και πριν κοιμηθώ είδα το πρόσωπό του σάν αναλαμπή.Το Πάσχα πήγαινα με την οικογένειά μου στην Κρήτη.

Στο πλοίο συνεχώς δεχόμουν επιθέσεις του πονηρού. Με βαθύ πόνο τον ζήτησα και του παραπονέθηκα ότι με ξέχασε. Αποκοιμήθηκα στην πολυθρόνα με το βιβλίο του στην αγκαλιά μου. Κάποια στιγμή τον είδα θαμπά, να έρχεται μπροστά μου. Έσκυψε προς το μέρος μου σαν να μέ εξέταζε.

Άνοιξα τα μάτια μου και τον είδα, το ίδιο, όπως και μέ κλειστά. Μετά ξανακοιμήθηκα. Μόλις ξύπνησα ένιωσα δυνατός και χαρούμενος λες και ήμουν στον παράδεισο. Φίλησα τη φωτογραφία του κι αυτή μύριζε μύρο. Την ίδια στιγμή θεραπεύτηκα και από τη γρίπη του είχα.

Επίσης θα σας διηγηθώ ένα όνειρο που με συγκλόνισε. Ευρισκόμουν στον Άγιο Γεώργιο, την Εκκλησία μας. Απένα­ντι μου καθόταν μια σεβάσμια και Ιεροπρεπής γριούλα.

Από την άλλη μεριά καθόταν μια απαίσια μάγισσα. ( Να σημειώ­σω εδώ ότι έχουν κάνει μάγια σ' όλη την οικογένεια μας καιέπιασαν κι εμένα λόγω της άσωτης ζωής που έκανα). Έβλε­πα τη μάγισσα να μου διαβάζει μαγείες. Καθώς κοίταξα την μητέρα τού Αγίου, την άκουσα να λέει: «Τι λές του παιδιού;».

Μετά από λίγο βλέπω τον Άγιο, φωτεινό σαν λαμπάδα φωτός, να περνά από τον κεντρικό διάδρομο της Εκκλησίας. Όπωςπερνούσε, γύρω του ήταν Ιεροπρεπείς άνδρες με αγγελικό σχήμα.

Στη διάρκεια του ονείρου το στόμα μου γέμισε γλυκό σαν σιρόπι που μύριζε ουράνια ευωδία. Ήταν τόσο πολύ που νόμιζα πως θα πνιγόμουν. Το παράξενο είναι ότι τη γεύση την ένοιωσα και στον λάρυγγα. Εκεί που εγώ, μα και ο κάθε ένας δεν δύναται λόγω του νόμου της φύσεως του ανθρώπου να νιώσει.

Δοξασμένο το όνομα του Χριστού που μας έστειλε θαυ­ματουργό Άγιο και μυροβλήτη, στη δύσκολη τούτη εποχή που χρειάζεται πολύ αγώνα για να πας κόντρα στο κύμα και α­ντίθετα στο ρεύμα…

Κωνσταντίνος καμαριτησ -· Πειραιάς, 1993

91) Με έσωσε από νευρολογικό πρόβλημα πού θα πέθαινα…

Είναι βέβαιο ότι ο Θεός δεν μας ξεχνά όσο αμαρτωλά κι αν ζούμε. Πάντοτε χτυπά την πόρτα της ψυχής μας για να του ανοίξουμε και να συγκατοικήσει μαζί μας. Ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας, για να δούμε πόσους φωστήρες έχει στείλει ο Θεός που μας καλούν κοντά Του. Ένας από αυ­τούς είναι ο νέος Άγιος Δημήτριος Λέκκας, ο Μυροβλύτης και θαυματουργός. Τρέχει κοντά στην κάθε πονεμένη ψυχή σε κάθε μέρος της γης, προκειμένου να θεραπεύσει και να παρηγορήσει.

Τον Σεπτέμβριο του 1992 προσκυνήσαμε στο σπίτι του Αγίου Δημητρίου τα τίμια λείψανα του και σταυρωθήκαμε με αυτά.Ήταν πνευματική χαρά για μένα και την πρεσβυτέρα μου. Όταν κατεβήκαμε να πάμε στο αυτοκίνητο μας, όλα ήταναρωματισμένα με την ευωδία του αγίου μέσα στο αμάξι. Όλο το βράδυ, όπου και αν πηγαίναμε, η ευωδία παρέμενε μαζί μας.

Το έτος 1990, ευρισκόμενος στην Ελλάδα, ξύπνησα ένα πρωϊ και διαπίστωσα ότι είχα παραλύσει από τη μέση και κάτω.Φοβήθηκα μήπως μείνω για πάντα καθισμένος σε αναπηρική καρέκλα. Τότε δε γνώριζα τον Άγιο Δημήτριο. Μετά από επίσκεψη στην Αγία Ειρήνη τη Χρυσοβαλάντου άρχισα να νιώθω καλύτερα. Όμως όταν επέστρεψα στη Γερμανία είχα χάσει 18 κιλά. Είχα γίνει "σκελετός."
Όλοι οι γιατροί που επισκέφθηκα μού δήλωσαν καθαρά ότι δεν μπορούν να με βοηθήσουν.

Η αρρώστια, μού λέγανε, ήταν νευρολογικής φύσης και οδηγεί κατ' ευθείαν στο θάνατο. Όμως δεν έπαψα ούτε στιγμή να εκζητώ τη βοήθεια όλων των αγίων και τού Αγίου Δημητρίου.

Τελικώς οι Άγιοι με θεράπευσαν πρός έκπληξη των γιατρών.Ο Άγιος Δημήτριος με πληροφόρησε ως εξής για το θαύμα της θεραπείας μου.

Τον είδα στον ύπνο μου, να είναι μισό μέτρο πάνω από μας. Φορούσε την άσπρη ιατρική μπλούζα και είχε τα ακουστικά στα αυτιά του.Ξύπνησα και ανοίγοντας τα μάτια μου, βλέπω πραγματικά να λάμπει το δωμάτιο μας.
Επάνω από εμάς, έλαμπε ολόκληρος ο Άγιος Δημήτριος και ύστερα χάθηκε και βυθίστηκε όλο το δωμάτιο πάλι στο σκοτάδι...

Όμως το πλέον συγκλονιστικό ήταν η ζωντανή παρουσία του Αγίου, την Κυριακή της Τυρινής, στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.

Ευρισκόμουν στο ψαλτήρι και λειτουργός ή­ταν ο εφημέριος του Ναού π. Κωνσταντίνος. Είχε τελειώσει η Θεία Λειτουργία και ο Ιερεύς, στην ωραία πύλη διάβαζε τον σαραντισμό ενός βρέφους. Ο διάκος έκανε κατάλυση της Αγίας Κοινωνίας. Εγώ έβλεπα προς το Ιερό και μάλιστα πίσω από την Αγία Τράπεζα, όπου είναι ο Εσταυρωμένος.

Ξαφνικά συνειδητο­ποιώ ότι εκεί βρισκόταν ένας νεαρός ωραίος, ψηλός, ταπει­νά ντυμένος.Κατέβηκε τη σολέα και ήλθε με χαμόγελο εκεί μπροστά μου στο ψαλτήρι. Μου έδωσε το χέρι του και μου είπε:

---«Γεια σου, τί κάνεις, είσαι καλά;».

Στάθηκε δίπλα μου κάμποση ώ­ρα — στην ώρα αυτή πιάστηκε ο νους μου— και μετά μου ξαναλέει:

---«Ε, εγώ πρέπει να φύγω τώρα». Ύστερα μου έδωσε το χέρι του, με αποχαιρέτησε και του είπα:

---«Στο καλό να πας».

Ανέβηκε τόν σολέα, έφθασε στον Εσταυρωμένο πίσω από την Αγία Τράπεζα και μετά χάθηκε.

Είσαστε πονεμένη μητέρα. Ο Θεός να σας ευλογεί για το μεγάλο δώρο που προσφέρατε στον Εσταυρωμένο, το ίδιο το παιδίσας. Μακάρι κι άλλες μητέρες να βρεθούν σαν κι εσάς για να δοξάζεται ο Θεός. Αμήν.

Ιερεύς ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ – Γερμανία, 1993

92 ) Με βοήθησε να ξεπεράσω καρδιακή ανεπάρκεια…

Ονομάζομαι Δημήτριος Δελληνικόλας κι όπως σας έχω γράψει σε μαρτυρία μου, ο Άγιος Δημήτριος με βοήθησε να ξεπεράσω μια μεγάλη αρρώστια, καρδιακή ανεπάρκεια, που οι γιατροί αδυνατούσαν να θεραπεύσουν.

Προς τιμή του φτιάξαμε σ' ένα φιλικό σπίτι, ένα προσκυνητάρι, κι εκεί ακρι­βώς συνέβη ένα συγκλονιστικό φαινόμενο. Κατεβαίνει θαρρείς απ' τον ουρανό αχτίδα μύρου. Είναι τόσο εμφανής κι έντονη η ευωδία, ώστε ελάχιστα μόνο άτομα δεν την νιώθουν...

Μέγα σημείο ότι ο Άγιος είναι δίπλα μας και μας προστατεύει, μας δίνει ελπίδα και κουράγιο να συνεχίσουμε ένα Ιερό αγώνα.Είναι τόσο δύσκολο να ακολουθήσεις στη ζωή τον δρόμο τής αρετής.

Ο Άγιος Δημήτριος μας δίνει σημεία της παρουσίας του για να μας ενισχύει στον αγώνα μας. Ευχαριστούμε τον Άγιο για τα Θεία σημάδια που καθημερινά μας δείχνει.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΕΛΛΗΝΙΚΟΛΑΣ – Σάμος, 1993

94) Ήλθε ο άγιος σπίτι μου με τις ιατρικές αναλύσεις στο χέρι του…

Ο γιος μου που ονομάζεται Σάββας Γεωργίου ήταν στην Αμερική όπου σπούδαζε. Τού παρουσιάστηκαν πολλά σπυ­ράκια και πληγές.

Οι γιατροί τού είπαν πως πιθανόν να εί­ναι AIDS και ότι πρέπει να κάνει σχετικές εξετάσεις και α­ναλύσεις. Εγώ διάβασα το βιβλίο του Αγίου Δημητρίου και παρεκάλεσα τον Άγιο για την υγεία του παιδιού μου.

Το βράδυ στον ύπνο μου άκουσα έναν κτύπο στην πόρτα και εί­πα στον άνδρα μου να ανοίξει την πόρτα, γιατί ίσως να ήταν ο γιατρός. Ο άνδρας μου, μου είπε ότι τέτοια ώρα αποκλείε­ται να είναι ο γιατρός.

Τότε ξύπνησα !

Είδα να μπαίνει στο δωμάτιο και να έρχε­ται μπροστά μου ο Άγιος Δημήτριος. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε τις αναλύσεις και στο δεξί τον Σταυρό. Μου είπε: « Γιατί ανησυχείς; Αφού ο γιος σου δεν έχει απολύτως τίπο­τε».

Πράγματι, οι ιατρικές εξετάσεις που έγιναν μετά, επιβε­βαίωσαν τη γνωμάτευση. Μάλιστα σε λίγες ημέρες τα σπυ­ριά και οι πληγές εξαφανίσθηκαν και το παιδί μου σήμερα χαίρει άκρας υγείας.
Ευχαριστώ τον Άγιο.

ΕΛΛΗ ΝΕΟΦΥΤΟΥ · Κύπρος 1993

96) Γυναικολογικά προβλήματα…

Η κουνιάδα μου πριν ένα χρόνο είχε γυναικολογικό πρό­βλημα και της έλεγαν οι γιατροί ότι υπάρχει ενδεχόμενο να μετατραπεί σε όγκο και να χρειαστεί ακτίνες LASER. Αυτή όμως παρακαλούσε θερμά τον Άγιο Δημήτριο να τη θεραπεύσει. Ενώ καθόταν στα σκαλάκια του σπιτιού της μια ευωδία άρ­χισε να απλώνεται σε όλο το σπίτι. Πάλι, προσευχήθηκε με δάκρυα στα μάτια.

Το βράδυ είδε στον ύπνο της μια Εικόνα του Αγίου που είχε την επιγραφή: « Να πιστεύεις στα Θεία ». Το πρόβλημα υγείας που είχε λύθηκε και έγινε τελείως καλά. Επίσης μια μέρα ο γιος της, της είπε: "Μαμά, κάποιος είναι μέσα και ψάλλει". Πράγματι ακούστηκαν ψαλμωδίες μέσα στο σπίτι τους...

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΝΤΟΥΛΗ –Astoria, 1993

100 ) Σαν φωτιά πέρασε πάνω από το πόδι μου, και μου πήρε τον πόνο…

Πρίν από 3 χρόνια μου παρουσιάσθηκε πρήξιμο στον αστράγαλο και δυνατός πόνος. Ο γιατρός μου συνέστησε ναβγάλω ακτίνες. Εγώ όμως το αμέλησα και ο πόνος με λύγιζε όταν περπατούσα.

Τόν Φεβρουάριο του 1993, ευρισκόμενος στην Αίγυπτο, έμαθα από τον γιό μου για τον Νεοφανή Άγιο Δημήτριο. Όταν όμως ο γιος μου, μου μίλησε για τον Άγιο εγώ αντέδρα­σα και τον ειρωνεύθηκα…

Όταν έφυγα πάλι για την Αμερική, ένα βράδυ, δεν άντε­χα άλλο τους πόνους ζήτησα το βιβλίο του Αγίου Δημητρίου και το διάβασα. Στην απόγνωσή μου παρακάλεσα τον Άγιο να με θεραπεύσει και ταυτόχρονα σταύρωσα το σημείο πουπονούσα με το βιβλίο. Καί, ώ του Θαύματος!...

Σαν φωτιά πέρασε πάνω από το πόδι μου και μου πήρε τον πόνο. Έχουν περάσει τέσσερεις μήνες από τότε και δεν ξανάνιωσα πόνο.

Διαβάζω κάθε βράδυ την Παράκληση του Αγίου.
Ο Νεοφανής Άγιος Δημήτριος υπήρξε η αιτία να Εξομολογηθώ και να Κοινωνήσω των Αχράντων μυστηρίων. Μετά από 25 χρόνια, όπου είχα να κοινωνήσω, επέστρεψα πάλι εις τον οίκον του Πατρός.
Ευχαριστώ τον Άγιο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΘΑΚΟΣ – Αμερική, 1993