Στά Κατουνάκια είχε καί Θεϊκές εμπειρίες :-Κάποτε,-διηγήθηκε-,ενώ έλεγα τήν προσευχή τήν νύχτα,ήρθε μέσα μου μία χαρά μεγάλη.Συνέχισα νά λέω τήν ευχή,
ώσπου ξαφνικά τό κελλί μου πλημμύρισε από φώς. Ηταν λευκό μέ μία μικρή απόχρωση πρός τό γαλάζιο.Ηκαρδιά μου χτυπούσε γλυκά.Συνέχισα νά κάνω κομποσχοίνι,μέχρι πού βγήκε ο ήλιος.Τό φώς όμως ήταν πολύ δυνατό,πιό δυνατό από τό φώς τού ήλιου. Ο ήλιος έχανε τήν λάμψη του,μπροστά του.Εβλεπα τόν ήλιο καί μού φαινόταν τό ηλιακό φώς,ωχρό,όπως είναι τό φώς τής σελήνης,κατά τήν πανσέληνο.Αυτό τό ουράνιο φώς,τό έβλεπα γιά πολύ.Μετά όταν έλειψε καί η χάρις μειώθηκε κι εγώ δέν εύρισκα καμία παρηγοριά καί χαρά. Επειδή είχα μεταπέσει από μία κατάσταση σέ άλλη κατώτερη, έβλεπα τόν εαυτό μου,σάν ένα ζώο.Πήγαινα νά φάω,νά πιώ νερό,νά κάνω εργόχειρο κι αισθανόμουν σάν ζώο. Τό γεγονός αυτό,τό είχα ξεχάσει τελείως καί τό θυμήθηκα προχθές,όταν ένας ευλαβής δικηγόρος πού ασκούσε τήν νοερά προσευχή,μού τό θύμισε,επειδή ζούσε μία κατάσταση......-
Ο Γέροντας,δέν ονόμασε ρητώς-άκτιστο- τό φώς πού είδε,αλλά δέν υπάρχει αμφιβολία ότι περί αυτού επρόκειτο. Περισσότερο δέν τό περιέγραψε,μόνο πρόσθεσε:-... καί μέ κλειστά τά μάτια,τό βλέπει κανείς,αλλά καί μέ ανοιχτά, νύχτα μέ σκοτάδι καί ημέρα μέ ήλιο. -...
Μέ τέτοιες παρακλήσεις πνευματικές,η θεία χάρις παρηγορούσε τόν εκουσίως πτωχεύσαντα καί μέ αυταπάρνηση ασκούμενο στήν απαράκλητη έρημο τών Κατουνακίων, ασκητή (Αγιο) Παϊσιο.
Βίος
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου.
Αγιον Ορος.
0 Σχόλια