Μέσα στά θεόπνευστα κείμενα τού οσίου Συμεών τού Στουδίτη,ανάμεσα στίς άλλες θαυμάσιες διδαχές του,βρέθηκε γραμμένο καί τούτο:-Αδελφέ,νά μήν κοινωνήσεις ποτέ σου τά άχραντα μυστήρια,χωρίς δάκρυα. Αυτό τό φύλαξε ο ίδιος σ'όλη του τήν ζωή,γι αυτό τό δίδαξε καί σ'εμάς.Αλλά μόλις τό άκουσαν μερικοί,όχι μόνο λαϊκοί αλλά καί μοναχοί ονομαστοί στήν αρετή,παραξενεύτηκαν καί είπαν:-Εμείς λοιπόν πρέπει νά μένουμε σχεδόν πάντα ακοινώνητοι, γιατί είναι αδύνατον νά κοινωνούμε κάθε φορά μέ δάκρυα..-
Ακούγοντάς τους εγώ ο άθλιος, αποτραβήχθηκα κι έκλαψα πικρά. Αλλοίμονο στήν τύφλωση καί τήν αναισθησία τους! Αν φρόντιζαν νά έχουν αδιάλειπτη μετάνοια,δέν θά τό θεωρούσαν αδύνατο.Αν είχαν καρπούς πνευματικούς,δέν θά ήταν αμέτοχοι σ'αυτό τό θείο χάρισμα. Αν αποκτούσαν γνήσιο φόβο Θεού, θά παραδέχονταν πώς μπορεί κανείς νά κλαίει,όχι μόνον όταν κοινωνεί αλλά πάντα.
Κι όμως -λένε εκείνοι-,δέν είναι όλοι οί άνθρωποι ευκολοκατάνυκτοι.Υπάρχουν πολλοί πού έχουν μία φυσική σκληρότητα.Αυτοί δέν κλαίνε,ούτε όταν τούς δέρνουν.Πώς λοιπόν μπορούν νά μεταλαβαίνουν πάντα μέ δάκρυα;
Aλλά ρωτάω κι εγώ,πώς συμβαίνει νά είναι άλλος ευκολοκατάνυκτος κι άλλος δυσκολοκατάνυκτος; Πώς έγινε έτσι ο πρώτος καί αλλιώς ο δεύτερος; Ακούστε:
-Ο δυσκολοκατάνυκτος έγινε τέτοιος από προαίρεση κακή,από λογισμούς πονηρούς καί από έργα αμαρτωλά. Ο ευκολοκατάνυκτος αντίθετα,από προαίρεση καλή,από λογισμούς αγαθούς καί από έργα αρετής. Σκέψου καί θά δείς,ότι πολλοί άνθρωποι πού ήσαν καλοί,έγιναν κακοί διά μέσου αυτών τών τριών:- τής προαιρέσεως,τών λογισμών καί τών έργων. Καί άλλοι πού ήσαν κακοί,έγιναν καλοί πάλι μ'αυτά.. Ο Εωσφόρος από πού έπεσε; Δέν έπεσε από προαίρεση καί λογισμό πονηρό;O Kάϊν από πού έγινε αδελφοκτόνος,άν όχι από κακή προαίρεση καί πονηρούς λογισμούς φθόνου κατά τού Άβελ; Καί ο Σαούλ,από πού παρακινήθηκε νά σκοτώσει τόν Δαβίδ,πού τιμούσε καί αγαπούσε πρωτύτερα; Aπό τήν φύση του ή από τήν κακή του προαίρεση; Ασφαλώς από τήν δεύτερη,γιατί κανένας δέν έγινε από τόν Θεό πονηρός. Αλλά τί νά πούμε καί γιά τούς δύο ληστές,πού σταυρώθηκαν μαζί μέ τόν Χριστό; O ένας,πού είχε αγαθή προαίρεση,πίστεψε καί παρακαλούσε μετανοημένος τόν Κύριο,νά τόν πάρει μαζί Του στήν βασιλεία Του. Ενώ ο άλλος πού είχε πονηρή προαίρεση,απιστούσε καί Τόν ονείδιζε.
Επομένως ο καθένας γίνεται είτε ευκολοκατάνυκτος καί ταπεινός,είτε δυσκολοκατάνυκτος καί υπερήφανος από τήν αυτεξουσιότητα τής προαιρέσεώς του.
Απόσταγμα
Πατερικής Σοφίας.
Ιερά Μονή Παρακλήτου
Ωρωπός Αττικής.
0 Σχόλια