- Οταν ήμουν στό Σινά, διηγήθηκε ο Γέροντας,είχα δύο πέρδικες. Περνούσα εκείνην τήν περίοδο,κάτι στενοχώριες,κι έρχονταν τά πουλιά,νά μού κάνουν συντροφιά καί νά μέ παρηγορήσουν.Οπου πήγαινα,μόλις μέ άκουγαν,έρχονταν κοντά μου. Οταν σκάλιζα εικόνες,ανέβαιναν στούς ώμους μου. Μία φορά, αρρώστησα γιά μία εβδομάδα. Οταν έγινα καλά,πήγα στήν κορυφή τού λόφου, όπου συνήθιζα καί φώναξα τά πουλιά,γιά νά τά ταϊσω. Δέν παρουσιάστηκαν. Αφησα τό φαγητό καί έφυγα.Τήν άλλη ημέρα πού πήγα,τά πουλιά μέ προϋπάντησαν στόν δρόμο, φτεροκοπώντας γύρω μου.Δέν είχαν φάει τό φαγητό τους.Μόλις μέ είδαν,έφαγαν. -Τά άγρια ζώα,είναι πολύ φιλότιμα. Συνάντησα φιλότιμο περισσότερο στά άγρια ζώα,παρά σέ πολλούς ανθρώπους. Καλύτερα νά έχουμε φιλία μέ αυτά,παρά μέ τούς κοσμικούς ανθρώπους. Αν θέλεις φίλο αληθινό μετά Τόν Θεό,πιάσε φιλία μέ τούς Αγίους. Αλλιώς,μέ τά άγρια ζώα.
Βίος Γέροντος Παϊσίου Αγιον Ορος.
0 Σχόλια