Κάποτε ό πατήρ Ιλαρίων,διηγήθηκε ένα περιστατικό,τό οποίο σίγουρα,είχε ζήσει ο ίδιος,αλλά τό παρουσίασε,σάν νά επρόκειτο γιά άλλον:- Ενας έγκλειστος μοναχός βγαίνοντας μία φορά από τό καταφύγιό του,είδε τόν δαίμονα σάν μοναχό,νά κάθεται καί νά θρηνεί πολύ γοερά.Χωρίς νά αντιληφθεί τήν δαιμονική ενέδρα,τού συμπεριφέρθηκε μέ πολλή συμπόνια καί τόν ρώτησε ποιά ήταν η αιτία τού μεγάλου θρήνου.Τό πονηρό πνεύμα απήντησε ότι, τριάντα ολόκληρα χρόνια ικέτευε Τόν Κύριο νά τού συγχωρέσει μία αμαρτία,αλλά Εκείνος δέν τήν συγχωρούσε. Συνέχισε λοιπόν νά οδύρεται,ο δέ ασκητής, παρηγόρησε όπως μπορούσε τόν δήθεν μοναχό. Επιστρέφοντας στήν εγκλείστρα του,ό ίδιος ο δαίμων τού επετέθη,κεντρίζοντάς τον μέ τόν εξής λογισμό. - Νά, αυτός ο άνθρωπος, γιά μία μόνο αμαρτία κλαίει τόσα χρόνια καί δέν μπορεί νά κάμψει Τόν Κύριο γιά νά τόν σπλαχνισθεί,ενώ εσύ πού αμάρτησες από τήν νεότητά σου,τί περιμένεις αφού τόσο παρώργισες Τόν Κύριο; Δέν υπάρχει πλέον συγχώρησης. Τί κάνεις εδώ ; Τόν καιρό σου χάνεις..-Ο ελεήμων όμως Κύριος,δέν άφησε τόν δούλο Του νά πέσει στά δαιμονικά δίχτυα. Τήν ίδια στιγμή ο έγκλειστος μοναχός,άκουσε φωνή νά τού λέγει:- Μήν πιστεύεις τόν δαίμονα πού σέ πειράζει. Πήγαινε καί πές του ότι- όχι μόνο τά τριάντα χρόνια μπορούν νά καθαρίσουν τόν άνθρωπο από μία αμαρτία, αλλά καί τρείς ώρες, πραγματικής μετανοίας είναι αρκετές ,γιά νά τόν απαλλάξουν από όλες τίς αμαρτίες τού κόσμου.Καί σένα σατανά, Ο Κύριος θά σέ δεχόταν,άν μετανοούσες.Βγήκε ο μοναχός,τά είπε στόν δαίμονα,κι εκείνος γελώντας σαρκαστικα....- Αι γέρο, μέ ανεγνώρισες ! είπε καί ευθύς έγινε άφαντος.
Βίοι Αθωνιτών τού ΙΘ΄αιώνος.
Ι.Μετόχι Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου. Ορμύλια.
0 Σχόλια