Ηταν ένα πολύ όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα.Φθάσαμε στόν Ωρωπό, μέ έκδηλη όπως πάντα τήν αγωνία,άν θά ήταν εκεί ο Γέρων Πορφύριος,άν δέν θά ήταν άρρωστος,άν θά μάς μιλούσε ,άν δέν θά ήταν ήδη εξαντλημένος ,από τούς πολλούς επισκέπτες τής ημέρας κ.ο.κ. Αυτές τίς ανησυχίες είχαμε,κάθε φορά,πού ξεκινούσαμε νά πάμε κοντά του. Φθάνοντας εκεί,βρεθήκαμε μπροστά σ'ένα απρόσμενο θέαμα. Δόξα τώ Θεώ,ο Γέρων Πορφύριος ήταν εκεί,δέν ήταν κλινήρης,περπατούσε,είχε ευεξία. Πλήν όμως, ήταν μέσα σ'ένα χωράφι,-δίπλα ακριβώς από τό Ησυχαστήριο- ,πού ανήγειρε μετά κι επέβλεπε μερικές δεκάδες ανθρώπων,πού είχαν πάει εκεί,γιά νά προσφέρουν εθελοντική εργασία,προκειμένου νά φυτευθούν διάφορα είδη σ'αυτό τό χωράφι. Η σκηνή ήταν απερίγραπτα γραφική καί βιβλική. Ο -καλός ποιμήν- εν μέσω τών -λογικών προβάτων- .Ο καθοδηγητής τών ψυχών,νά καθοδηγεί καί ώς πρός τό πώς φυτεύεται σωστά μία ντοματιά. Ολα νά γίνουν κατά πώς πρέπει, στήν εντέλεια. Φυσικά,ούτε σκέψη νά τόν πλησιάσουμε ,γιά νά τού ασπασθούμε τό χέρι καί νά πάρουμε τήν ευχή του. Σταθμεύσαμε τό αυτοκίνητο σέ πολύ μέγάλη απόσταση από τόν χώρο τής εργασίας τών δεκάδων εκείνων ανθρώπων,μείναμε μέσα στό αυτοκίνητο καί προσπαθούσαμε νά παρηγορήσουμε ο ένας τόν άλλον κι ο καθένας τόν εαυτόν του ,λέγοντας:- Δέν πειράζει,είναι τόσο ωραία η φύση εδώ καί τόσο όμορφο αυτό τό απόγευμα,πού άς απολαύσουμε τουλάχιστον αυτό. Πέρασε κάπου μισή ώρα κι αισθάνθηκα τήν ανάγκη νά βγώ έξω από τό αυτοκίνητο καί νά περπατήσω λίγο μέσα στό διπλανό δάσος. Ημουν τόσο θλιμμένη πού δέν θά μιλούσα μέ τόν Γέροντα,ώστε ήθελα νά μείνω μόνη μου,ίσως καί νά κλάψω. Επιθυμούσα τόσο πολύ νά τού μιλήσω καί νά πάρω τίς συμβουλές του,γιά τά τεράστια προβλήματα πού αντιμετώπιζα τότε. Αλλωστε στήν Ελλάδα ερχόμουν, μία μέ δύο φορές τόν χρόνο καί ποιός ξέρει μετά από πόσους μήνες θά τόν ξανάβλεπα. Οπως περπατούσα κατά μήκος τού δάσους,έρχονται τρέχοντας πρός τό μέρος μου ,οί φίλοι πού μέ είχαν φέρει εκεί μέ τό αμάξι τους καί μού λένε :- Ελα ,σέ φωνάζει ο Γέροντας. :-Εμένα; ;-Ναί,είπε νά πάς κοντά του καί σέ θέλει.- Μέ κοροϊδεύτε; Αφού εμείς σέ κανέναν δέν είπαμε ότι είμαστε εδώ. Ούτε μιλήσαμε σέ κανέναν από τήν ώρα πού ήρθαμε καί σταθμεύσαμε τό αυτοκίνητο εδώ,ούτε μάς πήρε κανένας είδηση,διότι είναι όλοι τους τόσο απασχολημένοι καί κυρίως διότι είμαστε σέ τόσο μεγάλη απόσταση από εκείνους,πού μόνο μέ τηλεσκόπιο μπορούν νά αναγνωρίσουν τίς φυσιογνωμίες μας. Σχεδόν μέ έσυραν πρός τόν Γέροντα,διότι δέν μπορούσα νά πιστέψω ότι μέ είχε δεί καί τό σπουδαιότερο,ότι είχε δεί τί γινόταν μέσα στήν ψυχή μου, εκείνη τήν ώρα. Τόν πλησίασα,τού φίλησα τό χέρι καί μ'έβαλε νά καθήσω δίπλα του.Μέ κράτησε κοντά του σχεδόν μία ώρα. Μιλούσαμε ,ενώ όλοι οί άλλοι γύρω μας σκάλιζαν τήν γή καί φύτευαν.Σέ σημείο πού νά αισθάνομαι κάπως άβολα,γι αυτή τήν τόσο -προνομιούχα- μεταχείρηση, οί άλλοι νά σκοτώνονται στήν δουλειά κι εγώ νά απολαμβάνω τήν τιμητική θέση δίπλα στόν Γέροντα,χωρίς νά προσφέρω κάποια εργασία. Γνώριζα όμως τότε,πολύ λίγα γιά τόν Χριστό κι ελάχιστα είχα μελετήσει τήν Καινή Διαθήκη. Αργότερα, όταν πλέον ο Γεροντας μού δίδαξε νά τήν μελετώ, καθώς καί τούς Πατέρες τίς Ορθοδοξίας μας,τότε μόνο μπόρεσα νά καταλάβω τήν σημασία τής ενέργειας εκείνης,τήν ημέρα πού μέ κάλεσε δίπλα του- καί τά ίδια πρόβατα καλεί κατ'όνομα καί εξάγει αυτά-(Ιωαν.ι΄,3). Τό κατά Λουκάν Αγιο Ευαγγέλιο μού έδωσε τήν απάντηση,κεφ.ιε΄ στίχοι 1-7. -Ησαν δέ εγγίζοντες Αυτώ πάντες οί τελώναι καί οί αμαρτωλοί ακούειν Αυτού. Καί διεγόγγυζον οί Φαρισαίοι καί οί γραμματείς, λέγοντες ότι ούτος(ο Κύριος) αμαρτωλούς προσδέχεται καί συνεσθίει αυτοίς. Είπε δέ Ο Κύριος πρός αυτούς τήν παραβολήν ταύτην λέγων,- Τίς άνθρωπος εξ υμών έχων εκατόν πρόβατα,καί απολέσας εν εξ αυτών ,ού καταλείπει τά ενενήκοντα εννέα εν τή ερήμω καί πορεύεται επί τό απολωλός έως ού εύρη αυτό; Καί ευρών επιτίθησιν επί τούς ώμους αυτού χαίρων καί ελθών είς τόν οίκον συγκαλεί τούς φίλους καί τούς γείτονας, λέγων αυτοίς;- Συγχάρητέ μοι,ότι εύρον τό πρόβατόν μου τό απολωλός. Λέγω υμίν ότι ούτω χαρά έσται εν τώ ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι ή επί ενενήκοντα εννέα δικαίους ,οίτινες ού χρείαν έχουσι μετανοίας.
Ο Γέρων Πορφύριος.
Μαρτυρίες κι εμπειρίες.
Μαρία Κυπραία.
0 Σχόλια