Μέ είχαν μαζέψει απ τόν δρόμο, κάτι ντόπιοι χωρικοί. Μέ πήραν στό καλύβι τους. Ο άντρας μεσόκοπος, μαυρογένης μουζίκος, μέ εκφραστικά μάτια καί η γυναίκα του μικρόσωμη, αδύνατη, μέ βλέμμα τρομαγμένο,- τό βλέμμα πού έχουν οί περισσότερες Ρωσίδες τού καιρού μας. Στό καλύβι βασίλευε η φτώχεια καί η μιζέρια αλλά μέ φρόντιζαν σάν παιδί τους. Ακόμα καί τίς νύχτες έμεναν ξάγρυπνοι γιά χάρη μου.. Οταν συνήλθα λίγο, πλησίασαν δειλά-δειλά, νά πάρουν τήν ευλογία μου. Μέ κατάπληξη τούς ρώτησα:- Πώς ξέρετε ότι είμαι ιερέας; -Από τό παραλήρημά σου! Επειδή πλησιάζουν οί χειμωνιάτικες παγωνιές, μέ παρακάλεσαν νά μείνω κοντά τους γιά ένα διάστημα. Μία μέρα μού είπαν:-Κάνε μας μία ακολουθία, όποια θέλεις! Χάρισέ μας αυτήν τήν παρηγοριά, μέσα στήν θλίψη πού ζούμε ! Τήν εκκλησία μας τήν έκαναν λέσχη. Θά μαζευτούμε στό ξηραντήριο τού σιταριού. Ολα θά γίνουν κρυφά... Τήν νύχτα μέ οδήγησαν στό σκοτεινό ξηραντήριο. Μύριζε κάπνα. Στό φώς τών κεριών παρατήρησα πώς ήταν συγυρισμένο καί πεντακάθαρο. Πάνω σ'ένα τραπέζι, σκεπασμένο μέ σκούρο τραπεζομάντηλο, είχαν τοποθετηθεί μερικές εικόνες. Μπροστά τους άναβαν τρία καντήλια. Γύρω στά είκοσι άτομα είχαν έλθει. Κάναμε εσπερινό καί όρθρο. Παρατηρούσα τά μάτια τους- πόσο ωραία είναι τά μάτια τού Ορθοδόξου όταν προσεύχεται !!! Μέσα τους βλέπεις τήν άρνηση τού κόσμου καί τή εικόνα Τού Θεού.
Τό οδοιπορικό ραβδί. Β.Νικηφόρωφ - Βόλγιν.( Μετάφραση από τά Ρώσικα ).
0 Σχόλια