Είναι μεγάλη ευλογία και αρετή να έχεις την αίσθηση ότι κάποιος σε νοιάζεται, ότι σε σκέφτεται, ότι σε αγαπά. Είναι μεγάλη ευλογία να μην φανείς αχάριστος για όλα αυτά. Πολλές φορές δεν εκτιμούμε σωστά όλα αυτά που ο άλλος μας δίνει, όλα αυτά που ο άλλος κάνει για εμάς, όλα αυτά τα οποία θυσιάζει ο άλλος για εμάς. Είτε δεν τα καταλαβαίνουμε, είτε τα θεωρούμε δεδομένα. Και οι δύο περιπτώσεις αποδεικνύουν ότι βλέπουμε τον άλλον αφ’ υψηλού έχοντας μεγάλο εγωισμό.
Εάν μπούμε στην διαδικασία να δούμε τον άλλον, εάν πάψουμε να τον θεωρούμε δεδομένο τότε θα αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε το βάθος της αγάπης του άλλου, όλες αυτές τις θυσίες που έχει κάνει για εμάς ενώ συγχρόνως θα απομακρυνόμαστε από την δαιμονική αχαριστία.
Γι’αυτό και είναι μεγάλη ευλογία να αποκτήσουμε αυτήν την αίσθηση (δηλαδή να καταλαβαίνουμε) ότι ο άλλος δεν είναι εχθρός μας (για να τον μειώνουμε), ούτε έχει κάποια υποχρέωση απέναντί μας, ούτε ότι εμείς είμαστε το “κελεπούρι”. Να είμαστε ευγνώμονες για το ότι ο άλλος παραμένει μαζί μας, μας νοιάζεται, ενδιαφέρεται για εμάς, αγωνιά για εμάς, θυσιάζεται για εμάς.
Πρωτίστως αυτήν την αίσθηση της αγάπης προς το πρόσωπό μας καλούμαστε να την αποκτήσουμε με τον Θεό, ο οποίος μας νοιάζεται και μας αγαπά όσο κανείς. Τότε θα αρχίσουμε να παλεύουμε γι’αυτήν την σχέση μας με τον Θεό, διότι κάθε σχέση περιέχει μία πάλη. Όχι πάλη με τον άλλον αλλά πάλη με τον εαυτό μας που καλείται να κάνει πίσω για χάρη του άλλου. Μία πάλη με τον εαυτό μας που καλείται να δώσει χώρο στον άλλον, να σιωπήσει για χάρη του άλλου, να συγχωρέσει, να γίνει η ανάπαυση του άλλου.
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
0 Σχόλια