ΝΑΙ ΚΥΡΙΕ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΒΓΩ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΥΣΤΥΧΗ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΑΥΣΩ ΠΙΚΡΑ.




Κύριε της Ζωής και της Αγάπης
Κύριε μου,
Γνωρίζω πως μόνο Εσύ
με αγαπάς αληθινά.
Σε ικετεύω, Θεέ μου μην αδιαφορήσεις για μένα.
Ψηλαφώντας μέσα στο έρεβος του είναι μου
προσπαθώ να σε αγγίξω.
Μα η αμαρτία με σέρνει σε μαύρους κήπους,
με γιασεμιά και τριαντάφυλλα που δεν μοσχοβολάνε.
Κύριέ μου, μίλησέ μου στη καρδιά.
Παρόλο που η αμαρτία έχει αλυσοδέσει το είναι μου.
Ξέρω ότι είσαι Αγάπη.
Μα γνωρίζω επίσης πως
την Αγάπη σου για να νιώσω
πρέπει να αφήσω χώρο για σένα στην καρδιά μου.
Αποζητάω την ευτυχία, μα αυτή η ευτυχία
δεν βρίσκεται μέσα μου, και πουθενά αλλού.
Η ευτυχία βρίσκεται σε Σένα.
Σε ικετεύω, μη με αφήσεις άλλο
να βυθιστώ, σε σκέψεις χαοτικές
παράλογες.
Σκέψεις που αφαιρούν το σφρίγος
της νεότητάς μου.
Το ξέρω, πως μόνο
Εσύ με νοιώθεις.
Μόνος πραγματικά είμαι
σε τούτο τον κόσμο τον αλλόκοτο.
Είναι αλήθεια πως μόνο Εσύ,
μονό Εσύ με γεμίζεις,
Εσύ με ζεστένεις μέσα στον παγωμένο
τρόμο το κενού αυτού κόσμου.
Αυτού του κόσμου, που όχι είναι ανήθικος,
αλλά αηθής, χωρίς δηλαδή ήθος,
κι αυτό είναι το χειρότερο σενάριο
που δυστυχώς ήδη παίζει
σε όλους τους κινηματογράφους.
Ιησού μου γλυκύτατε, Ιησού το φως μου,
μονάχα Εσύ με συγκινείς.
Γιατί είσαι ανεξάντλητος.
Πηγή ζωής αληθινής, φωτεινής.
Μα εγώ συνεχίζω σε τεντωμένο
σχοινί να ακροβατώ, και κάτω σκοτάδι και έρεβος
γιατί, γιατί συνεχίζω να ακούω τον εαυτό μου
τις σκέψεις μου, τα θέλω μου.
Στο βάθος όμως βλέπω
τον Γολγοθά Σου.
Γονατιστός πια, μετά από
μια νύκτα, γεμάτη ζάλη,
σάλο δηλαδή και τρικυμία στην βαθιά καρδιά,
Σε ικετεύω μέσα από τον
ατέρμονα αγώνα επιβίωσης
το χέρι Σου να μου δώσεις
και να με αξιώσεις
τη ζωή μου να αλλάξω,
για να μπορέσω να πετάξω
σε τόπο φωτεινό.
Να πάψω να πλανιέμαι
μέσα στις σκέψεις μου,
και τις άνομες πράξεις μου.
Κύριε της Ζωής της Αγάπης
της ατέρμονης Σιωπής,
αξίωσε με να μη λησμονήσω
εκείνο το πικραμένο βλέμμα Σου
προς τον Πέτρο την ώρα της αρνήσεώς του.
Ναι Κύριε, μόνο έτσι
θα θυμηθώ και θα εγκολπωθώ
του Πέτρου την μετάνοια
και θα βγω έξω από τον δυστυχή εαυτό μου
και να κλαύσω πικρώς.

π. Ανδρέας Θεμιστοκλέους
Σχόλιο:
Μονόλογος - προσευχή ενός ανθρώπου πιασμένου στα δίχτυα της αηθούς ζωής.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια