ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΥΤΕΣ Ο ΑΡΧΑΡΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΕ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ.

Στήν αρχή τής καλογερικής μου ζωής -διηγείται ο πατήρ Σωφρόνιος- συνεπαρμένος από ασκητικό ενθουσιασμό,επιχειρούσα πολλών ειδών ασκήσεις. Κάποτε εφόρεσα κάτω από τά ρούχα μου σιδερένιες αλυσίδες καί γιά νά ταλαιπωρούμαι στόν ύπνο, τοποθέτησα κάτω από τό στρώμα χαλίκια.Ετσι ενόμιζα ότι ευαρεστώ Τόν Θεό καί ακολουθώ τά ίχνη τών αρχαίων ασκητών.Γιά όλα αυτά βέβαια,δέν είχα αναφέρει τίποτα σέ κανέναν.Κανένας δέν γνώριζε τίς προκοπές μου.Ούτε καί ο Γέροντας.   Κάποια ημέρα δέχθηκα στό κελλί μου τήν επίσκεψη τού Ηγουμένου.  -Ε τί κάνεις εδώ πάτερ Σωφρόνιε;Πώς τά περνάς; -Μέ τήν ευχή σου Γέροντα καλά είμαι.- Μήπως κάνεις παραπανίσιες ασκήσεις;Τό σώμα σου είναι ασθενικό καί δέν αντέχει γιά πολλά. -Εγώ Γέροντα δέν ανήκω στούς προκομένους καλόγηρους. -Γιά νά ιδούμε όμως παιδί μου,τί έχεις βάλει κάτω απ'τό στρώμα σου. Τί βλέπω εδώ;Χαλίκια! Νά τά πάρεις καί νά τά πετάξεις. Εγώ συνεχίζει ο πατήρ Σωφρόνιος, έμεινα έκπληκτος. Σκέφθηκα ότι ανθρωπίνως ήταν αδύνατον νά εγνώριζε ο Γέροντας τήν περίπτωσι. Καί συλλογιζόμουν:- Αραγε νά ξέρει καί γιά τίς αλυσίδες; Δέν πρόλαβα όμως νά τελειώσω τήν σκέψη μου..-Πάτερ Σωφρόνιε, μού λέει, γιά νά ιδώ τί φορείς επάνω στό σώμα σου...τί πράγματα είναι αυτά; Νά τίς βγάλεις αυτές τίς αλυσίδες. Δέν έχουν νά σέ ωφελήσουν σέ τίποτα.  Τίς στιγμές αυτές, ο αρχάριος Γρηγοριάτης μοναχός, εδοκίμασε μέσα του ένα ιερό ρίγος. Αντιλήφθηκε ότι κάτι θαυμαστό συνέβαινε στόν Γέροντά του. Κάτι υπερφυές, πού δέν προερχόταν εκ τού κόσμου τούτου.Μέσα του κατοικούσε ο Παράκλητος καί τού απεκάλυπτε - τά άδηλα καί τά κρύφια-. Καί προηγουμένως τόν αγαπούσε καί τόν εσέβετο,αλλά τώρα, αυξήθηκε υπερβολικά η ευλάβεια πρός τό πρόσωπό του.Μέσα στόν Γέροντά του κατοικούσε, εκινείτο καί ενεργούσε εμφανώς, η χάρις τού Αγίου Πνεύματος.

Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές. Αθανάσιος Γρηγοριάτης.Ι.Μ.Παρακλήτου