ΑΦΕΤΕ ΜΕ ΜΕΤΑ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΜΗΔΕΙΣ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ ΚΡΟΥΣΕΙ ΜΗΔΕΙΣ ΦΩΝΗΝ ΑΦΗΣΕΙ.

Κάθε μοναχός, υποχρεούται νά κάνει καθημερινώς μέ τό κομποσχοίνι του ωρισμένο αριθμό προσευχών καί γονυκλισιών.Πρόκειται γιά τόν λεγόμενο κανόνα. Ο π.Αθανάσιος, πού τόσο πολύ είχε παραδοθεί στήν προσευχή,είχε ξεπεράσει καί στό σημείο αυτό τά συνηθισμένα όρια. Εκτός από τόν καθωρισμένο κανόνα, είχε κάνει επί πλέον γιά άλλα τρία χρόνια. -Μπορεί νά πέσω αργότερα στό κρεββάτι.Γιατί νά μήν κάνω λίγο περισσότερο κανόνα, τώρα πού μπορώ; έλεγε. Η αγάπη του καί η λατρευτική εκτίμησις στό πρόσωπο τής Κυρίας Θεοτόκου, ήταν απεριόριστες. Αντηχούσε καθημερινώς τό κελλί του, από τό -Χαίρε- τού Ακαθίστου ύμνου.Η εικόνα της πού στόλιζε τό φτωχικό του κελλί, δεχόταν συνεχώς τά προσκυνήματα καί τούς ασπασμούς του.Τόν μικρό Ιησού τόν ασπαζόταν στό πόδι καί τήν Παναγία στό χέρι.. Σήμερα όποιος επισκεφθεί τό κελλί τού πατρός Αθανασίου, διακρίνει στήν εικόνα αυτή αδρά τά ίχνη τών ασπασμών του. Σ'ένα του σημειωματάριο είχε χαράξει τίς επόμενες σειρές:- Είς τό ηγαπημένον μας Μοναστήρι, είς τό τέμπλον, παραμερίζω είς τάς ακολουθίας, απέναντι τής γλυκείας εικόνος τής Θεοτόκου, πού είναι σάν ζωντανή, μόνον η ομιλία τής λείπει, οπου τό γλυκύ, αλλά καί σοβαρόν βλέμμα της, από παντού σέ παρακολουθεί. Ω! πόσον αρέσκομαι είς τήν θεωρίαν τής αγίας εικόνος! Θαρρώ ότι έχω εμπρός μου τήν ίδιαν τήν Θεοτόκον. Η σημασία πού έδινε στούς- Χαιρετισμούς- ήταν τόση, ώστε δέν έκειρε μοναχό πού δέν τούς ήξερε από στήθους. Στά χειρόγραφά του αντέγραφε από πνευματικά βιβλία, περικοπές πού εξυμνούσαν τό μεγαλείο τού Ακαθίστου ύμνου. Παραθέτουμε μερικά: Συνηθίσατε νά διαβάζετε μέ άκραν ευλάβειαν τούς Χαιρετισμούς της καί θέλετε ιδή μέ τόν καιρόν, πόσην χάριν λαμβάνετε, πράγμα σάς λέγω,όπου ποτέ ίσως δέν εγεύθητε.Αλλά - γεύσασθε καί ίδετε Μή θελήσετε από τήν αρχήν νά ιδήτε τούτο, διότι καί τό κλήμα εις τήν αρχήν πού θά φυτευθεί, δέν κάμνει ευθύς καί τό σταφύλι του.Μέ τόν καιρόν θέλετε τρυγά τόν βότρυν, ώριμον καί γλυκύτατον.- Κρούε συνεχώς τήν πύλην τής μητρικής ευσπλαχνίας καί φιλανθρωπίας Αυτής, μέ τούς παντοτινούς κτύπους τών -Χαιρετισμών-Της καί τών λοιπών  εγκωμιαστικών ύμνων Της....καί θέλεις εύρει αντίληψιν  καί προστασίαν, όχι μόνον είς τήν ζωήν ταύτην τήν πρόσκαιρον, αλλά καί είς τήν ώραν τού θανάτου σου.Πράγματι τό κελλί του είχε γίνει παράδεισος. Οταν κτυπούσαν τήν πόρτα οί Πατέρες, άν υπήρχε κάποια ανάγκη, μόλις τούς άνοιγε,αντίκρυζαν τό πρόσωπό του νά είναι δακρυσμένο καί νά λάμπει από Θεία χαρά.Αν τόν ειδοποιούσαν πώς θέλουν νά τόν δούν επισκέπται, προσπαθούσε νά αποφύγει μία τέτοια συνάντησι.Η αφάνεια καί η ησυχαστική ζωή τού κελλιού τού ήταν πιό προσφιλή. Θά μπορούσε μάλιστα νά πεί, εκείνο πού αναφέρει ο Αγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος- Υμνους Θείων ερώτων- :- Εάσατε τή κέλλη με μόνον εγκεκλεισμένον. Αφετε με μετά Θεού τού μόνου φιλανθρώπου... Μηδείς τήν θύραν κρούσει, μηδείς φωνήν αφήσει...

Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές. Αθανάσιος Γρηγοριάτης. Ι.Μ.Παρακλήτου.