Με ρώταγε το παιδί μου, πόσους φίλους μπορεί να έχει. Θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει και του είπα: Γνωστούς θα έχεις πάρα πολλούς, φίλος όμως είναι εκείνος που σε βοηθά να γίνεις Θεάρεστος και σε θέλει πρώτον μέσα στον Παράδεισο κοντά στον Χριστό και μετά και αυτός, και η φιλία σας είναι τέτοια, που τσακώνεστε, ποιος θα μπει δεύτερος, και αυτό δεν σταματά, ούτε όταν ο ένας φύγει από την γη, ο άλλος πίσω προσεύχεται στον Χριστό, για την ψυχή του φίλου. Υπάρχουν πολλοί φίλοι και ίσως δεν τους γνωρίζουμε. Τέτοιοι είναι οι Μοναχοί, οι Ιερείς μας, άνθρωποι απλοί που προσεύχονται για μας. Άνθρωποι γνωστοί και άγνωστοι, συγγενείς ή ξένοι. Και Πρώτος ο Χριστός μας, που θυσιάστηκε για όλους μας και κάθε Κυριακή στο Ιερό της Εκκλησίας μας και μας καλεί να Τον κοινωνήσουμε. Η προσευχή στον Χριστό μας και η θεάρεστη ζωή μας και μετάνοια, μας κάνει φίλους μαζί Του, και φίλους αυτών των φίλων, και στην γη και στον ουρανό. Την αθάνατη φιλία ο Χριστός την δίνει, και σε μας για τους άλλους, και στους άλλους για μας. Εσύ να θυμάσαι, όταν βλέπεις τον ουρανό, πως τα αστέρια λάμπουν από το φως του ήλιου. Έτσι και ο γνήσιος φίλος, έχει τον Χριστό μέσα του και σε αγαπάει, θέλει να σε δει και εσένα να λάμπεις από Χαρά, και να πετάς, να μετανοείς, και να Ζεις Χριστό και Αθάνατα Όμορφα Πράγματα.
0 Σχόλια