Υπάρχουν λαϊκοί που ζουν πολύ πνευματικά, σαν ασκητές, με τις νηστείες τους,
τις ακολουθίες τους, τα κομποσχοίνια τους, τις μετάνοιές τους, και ας έχουν παιδιά και εγγόνια.
Την Κυριακή πηγαίνουν στην εκκλησία, κοινωνούν, και γυρίζουν πάλι στο «κελλί» τους,
όπως οι ερημίτες που πηγαίνουν την Κυριακή στο Κυριακό, και μετά ησυχάζουν στα κελλιά τους.
Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν πολλές τέτοιες ψυχές στον κόσμο.
Συγκεκριμένα, γνωρίζω κάποιον οικογενειάρχη που λέει συνέχεια την ευχή, όπου κι αν βρίσκεται,
και έχει διαρκώς δάκρυα στην προσευχή.
Η προσευχή του έγινε αυτοενέργητη και τα δάκρυά του είναι γλυκά,
είναι δάκρυα Θείας αγαλλιάσεως.
Θυμάμαι και κάποιον εργάτη - Γιάννη τον έλεγαν - εκεί στο Αγιον Όρος,
που δούλευε πολύ σκληρά, έκανε δουλειά για δυο ανθρώπους.
Του είχα πει να λέει την ευχή, όταν εργάζεται,
και σιγά-σιγά την συνήθισε.
Ήρθε μια φορά και μου είπε ότι νιώθει μεγάλη χαρά, όταν λέει την ευχή.
«Αρχισε να γλυκοχαράζει», του είπα.
Μετά από λίγο καιρό έμαθα ότι τον σκότωσαν δυο μεθυσμένοι.
Πόσο είχα λυπηθή! Έπειτα από λίγες μέρες κάποιος μοναχός έψαχνε ένα εργαλείο, αλλά δεν το έβρισκε,
γιατί το είχε τακτοποιήσει κάπου ο Γιάννης. Το βράδυ φανερώθηκε στον ύπνο του ο Γιάννης και του είπε που το είχε βάλει!
Είχε φθάσει σε πνευματική κατάσταση και μπορούσε να βοηθάει από την άλλη ζωή.
Πόσο απλή είναι η πνευματική ζωή!
Αν κανείς αγαπήση τον Θεό, αν αναγνωρίσει την μεγάλη Του θυσία και τις ευεργεσίες Του
και στρυμώξει τον εαυτό του με διάκριση στην μίμηση των Αγίων, γρήγορα αγιάζει..
φθάνει να ταπεινώνεται, να συναισθάνεται την αθλιότητά του και την μεγάλη του αχαριστία προς τον Θεό.
Λόγοι Παϊσίου Αγιορείτου
Οικογενειακή Ζωή τόμος Δ'
τις ακολουθίες τους, τα κομποσχοίνια τους, τις μετάνοιές τους, και ας έχουν παιδιά και εγγόνια.
Την Κυριακή πηγαίνουν στην εκκλησία, κοινωνούν, και γυρίζουν πάλι στο «κελλί» τους,
όπως οι ερημίτες που πηγαίνουν την Κυριακή στο Κυριακό, και μετά ησυχάζουν στα κελλιά τους.
Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν πολλές τέτοιες ψυχές στον κόσμο.
Συγκεκριμένα, γνωρίζω κάποιον οικογενειάρχη που λέει συνέχεια την ευχή, όπου κι αν βρίσκεται,
και έχει διαρκώς δάκρυα στην προσευχή.
Η προσευχή του έγινε αυτοενέργητη και τα δάκρυά του είναι γλυκά,
είναι δάκρυα Θείας αγαλλιάσεως.
Θυμάμαι και κάποιον εργάτη - Γιάννη τον έλεγαν - εκεί στο Αγιον Όρος,
που δούλευε πολύ σκληρά, έκανε δουλειά για δυο ανθρώπους.
Του είχα πει να λέει την ευχή, όταν εργάζεται,
και σιγά-σιγά την συνήθισε.
Ήρθε μια φορά και μου είπε ότι νιώθει μεγάλη χαρά, όταν λέει την ευχή.
«Αρχισε να γλυκοχαράζει», του είπα.
Μετά από λίγο καιρό έμαθα ότι τον σκότωσαν δυο μεθυσμένοι.
Πόσο είχα λυπηθή! Έπειτα από λίγες μέρες κάποιος μοναχός έψαχνε ένα εργαλείο, αλλά δεν το έβρισκε,
γιατί το είχε τακτοποιήσει κάπου ο Γιάννης. Το βράδυ φανερώθηκε στον ύπνο του ο Γιάννης και του είπε που το είχε βάλει!
Είχε φθάσει σε πνευματική κατάσταση και μπορούσε να βοηθάει από την άλλη ζωή.
Πόσο απλή είναι η πνευματική ζωή!
Αν κανείς αγαπήση τον Θεό, αν αναγνωρίσει την μεγάλη Του θυσία και τις ευεργεσίες Του
και στρυμώξει τον εαυτό του με διάκριση στην μίμηση των Αγίων, γρήγορα αγιάζει..
φθάνει να ταπεινώνεται, να συναισθάνεται την αθλιότητά του και την μεγάλη του αχαριστία προς τον Θεό.
Λόγοι Παϊσίου Αγιορείτου
Οικογενειακή Ζωή τόμος Δ'
0 Σχόλια