Όταν ο Όσιος Σισώης (εορτάζει 6 Ιουλίου) ήταν στα τελευταία του, μαζεύτηκαν στην καλύβα του οι μοναχοί να πάρουν την ευχή του. Οι μοναχοί τον αγαπούσαν πολύ και τον έλεγαν ''διαμάντι της ερήμου''. Πράγματι όλη η ζωή του Αββά ήταν ένας μακροχρόνιος αγώνας. Όταν είδε ο Αββάς δίπλα του, τους συνασκητές του, τους αδερφούς του, τους συντρόφους του, κάτι θέλησε να πει...
Οι μοναχοί όλοι τους δακρυσμένοι από βαθιά συγκίνηση, περίμεναν να ακούσουν τα τελευταία λόγια ενός μεγάλου Αγίου. Μα ο Αββάς είχε μεταρσιωθεί και έβλεπε μόνο τα Ουράνια και κάτι σιγοψιθύρισε.
- Με ποιόν συνομιλείς πάτερ; τον ρώτησαν.
- Οι Άγιοι Άγγελοι θέλουν να με πάρουν και τους παρακαλάω να με αφήσουν λίγο ακόμα, για να μετανοήσω...
Και δύο δάκρυα κύλησαν από τα βλέφαρά του...
- Δεν έχεις πια ανάγκη από μετάνοια μακάριε Σισώη. Εσύ μετανοούσες σε όλη σου τη ζωή, του αποκρίθηκαν οι πατέρες και θαυμάζοντας την ταπεινοφροσύνη του.
- Δεν ξέρω αδερφοί μου, να έχω βάλει ακόμα αρχή μετανοίας!!!...
Καθώς έλεγε αυτά, άστραψε ξαφνικά το πρόσωπό του λες και έβλεπες σε αυτόν τον ίδιο τον ήλιο. Οι γύρω έμειναν εκστατικοί από θαυμασμό μαζί και φόβο.
- Ο Κύριός μου και ο Θεός μου δόξα σοι!!! ήταν τα τελευταία λόγια του Αββά Σισώη.
Με αυτά πέταξε η ψυχή του στα Ουράνια. Είχε δει η ψυχή του τον Ιησού που λάτρευε από τα βάθη της καρδιάς του. Τον είχε δει; Κανείς δεν μπορούσε να το πει.
Μα όλα το βεβαίωναν! Το παράδοξο φως που έβλεπαν στην μορφή του, η υπερκόσμια γαλήνη που είχε χυθεί στην ταπεινή καλύβα του και η άρρητη ευωδία!
Όλα αυτά μαρτυρούσαν, την επίγεια επίσκεψη του Βασιλέως στον εκλεκτό φίλο του...
Αγαπητοί, ποιά θα είναι τα δικά μας τέλη;
Αντιλαμβανόμαστε, ότι εμείς φτιάχνουμε τα τελευταία μας; Ότι σπείρουμε, αυτό θα θερίσουμε...
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ
){kind=link}
0 Σχόλια