Ημουν 8 ετών, όταν είχα γνωρίσει τόν π.Ιερώνυμο στήν Γκέλβερη.Παρ'όλο πού ήμουν πολύ μικρός, τόν ενθυμούμαι, γιατί μού είχε κάνει εντύπωση καί άκουγα πού μιλούσαν γι αυτόν.Ηταν πολύ ευλαβής. Ολο έφευγε από τό σπίτι του, στήν γειτονιά καί πηγαινε καί έμενε σέ εξωκκλήσια ή σέ μοναστήρια. Ο τόπος τού χωριού μας, έμοιαζε σάν ένα απομακρυσμένο μοναστήρι, Αλλά καί οι άνθρωποι ήσαν ευσεβείς, μέ φόβον Θεού.Πολλοί γινόντουσαν κληρικοί ή μοναχοί. Ο Ελληνισμός μας διατηρήθηκε καί έζησε υπογείως,υπό τήν γήν.Πάνω ήσαν οί Τούρκοι καί κάτω από τήν γή, μέσα στούς βράχους, οί Χριστιανοί.Εβλεπε κανείς μία τρύπα σ'έναν βράχο κι έμπαινε μέσα.Απο εκεί, συναντούσε δωμάτια,εκκλησάκια,ολόκληρη σχεδόν πολιτεία. Από τήν μεγάλη σφαγή, γλύτωσαν όσοι ήσαν κρυμμένοι σ'αυτά τά υπόγεια μοναστήρια,κατοικίες καί ασκητήρια. Η πίστης καί η ευσέβεια εκείνων τών ανθρώπων ήταν κάτι πού μού φαίνεται σάν όνειρο. Δέν τήν ξαναείδα πουθενά, ιδίως σήμερα. Οταν βρέθηκα εδώ στήν Ελλάδα, μετα τό 1924, εργαζόμουν στήν κεντρική αγορά εδώ τών Αθηνών.Είχα ένα μαγαζάκι. Εκεί ενθυμούμαι, ήλθε καί μέ βρήκε ο πατήρ Ιερώνυμος, μαζί μέ έναν άλλο κληρικό, τόν παπα-Κοσμά. Ημουν όπως όλοι μας τότε, λυπημένος σάν χαμένος.Δέν γνώριζα κανέναν.Εκείνος ερχόταν συχνα καί μέ συμβούλευε,μέ τόνωνε.Μέ ρωτούσε πού υπήρχαν άλλοι πατριώτες μας, πήγαινε καί τούς συναντούσε, γιά να τονώσει καί σ'αυτούς τό ηθικό τους.
Μέ τήν εμπειρία τής δικής του προσευχής καί τήν πεποίθηση τής δυνάμεώς της, είπε κάποτε σέ μίαν μοναχή ασκήτρια, η οποία κατά τήν ημέρα τής εορτής τού Αγίου Νεκταρίου, όταν επί πολλές ώρες εταλαιπωρήθη, μέσα σέ μεγάλο πλήθος κόσμου, ώστε νά φθάσει στόν Αγιο. -Γιατί καλογραία, νά πάς σήμερα νά προσκυνήσεις, μέ τόσον κόσμο? Τό ράσο νά τό αγαπάς, νά τό προσέχεις καί νά τό τιμάς.Οχι νά τό περιφέρεις μέσα σέ τόσον κόσμο. -Νά σού ειπώ καί κάτι, τό οποίον δέν ημπορώ νά ειπώ σέ αλλους, διότι δέν θά τό νοιώσουν.- Πολλές φορές, καλώ τόν Αγιο Νεκτάριο καί έρχεται εδώ καί συνομιλούμε. Μπορείς κι εσύ. Προσπάθησε.
Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης.Σ.Δ.Νούση.
.){kind=link}
0 Σχόλια