ΠΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΛΗ ΝΑ ΜΕ ΔΕΧΘΕΙ.

 Προχθές γυρίζοντας από έναν Εσπερινό, πέρασα από την πλατεία Ομόνοιας .
Πλήθος νέων ήταν μαζεμένοι γύρω από ένα παιδί.
Στο χέρι του κρατούσε την τελευταία σύριγγα του θανάτου.
Τον πλησίασα και με δακρυσμένα μάτια φώναξε:
– Βοήθεια, βοήθεια πεθαίνω!…
Έτρεξα κοντά του, τον αγκάλιασα.
Με σπασμένη φωνή μου είπε:
– Παππούλη, πεθαίνω, διάβασέ μου μία ευχή…
Γονάτισα, του διάβασα μία ευχή.
Ψέλλισε ίσα-ίσα:
– Πες του Χριστούλη να με δεχτεί…
Και ξεψύχησε, μέσα στην αγκαλιά μου, άγνωστος μεταξύ αγνώστων.
Φεύγοντας, ψιθύρισα μία προσευχή:
”Χριστέ μου, μία λέξη είπε ο ληστής και τον δέχτηκες στην Βασιλεία Σου, δέξου και την ψυχή αυτού του παιδιού Σου”

Από τό βιβλίο ‘Λουλούδια ἀπό τούς κήπους τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας’