Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ.( 4 ΕΤΩΝ )

 

Μήτε μὲ τὸ σίδερο,
Μήτε μὲ τὸ χρυσάφι,
Μήτε μὲ τὰ χρώματα
Ποὺ σπέρνουν οἱ ζωγράφοι

Μήτε μὲ τὰ μάρμαρα
Τὰ τεχνοσκαλισμένα·
Τὸ σπιτάκι σου επλασα
Παντοτινὸ γιὰ σένα

Μόνο μὲ του πνεύματος
Τὰ μάγια! Σου τὸ υψώνω
Σ᾿ ενα τόπον αϋλον,
Απείραχτο απ᾿ τὸ χρόνο.

Μ᾿ ολα μου τὰ δάκρυα
Καὶ μὲ τὸ αιμα μου ολο
Του εχτισα τὰ θέμελα,
Του σκέπασα τὸ θόλο

Κι άν φοβάσαι, αγάπη μου,
Νὰ μένεις μοναχό σου,
Κάλεσε καὶ κράτησε
Μέσα στ᾿ αρχοντικό σου

Ὅλα τὰ ερωτόπλαστα
Καθὼς εσὺ βλάσταρια
Π᾿ ανθισαν κι απόσβυσαν,
Μιάς χρυσαυγής καμάρια!

Κωστὴς Παλαμᾶς
Ο ΤΑΦΟΣ