- Άγιος Νικηφόρος
- Άγιοι Μάρκελλος επίσκοπος Σικελίας, Φιλάγριος επίσκοπος Κύπρου και Παγκράτιος επίσκοπος Ταυρομενίου
- Όσιος Ρωμανός ο Κίλικας ο θαυματουργός
- Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός
- Άγιοι Άμμων και Αλέξανδρος
- Όσιοι Νικηφόρος και Γεννάδιος εν Βολογντά
- Όσιος Παγκράτιος ο Έγκλειστος «εν τω Σπηλαίω»
- Ανακομιδή των Τιμίων Λειψάνων του Αγίου Ιννοκεντίου εκ Ρωσίας
Ανακομιδή των Τιμίων Λειψάνων του Αγίου Ιννοκεντίου εκ Ρωσίας
Ο Άγιος Ιννοκέντιος, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της Επισκοπής του Τσέρνιγκωφ, εκάρη Μοναχός στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, το έτος 1706. Εν συνεχεία, έγινε Καθηγητής στην Εκκλησιαστική Ακαδημία της Μόσχας και κατόπιν Πρωθιερέας του Στόλου και Αναπληρωτής του Ηγουμένου της Λαύρας του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκυ, στην Αγία Πετρούπολη.
Το 1721, χειροτονήθηκε Επίσκοπος και του εμπιστεύθηκαν μία αποστολή στην Κίνα. Εξ αιτίας όμως μιας παρεξηγήσεως, η κινεζική Κυβέρνηση αρνήθηκε να τον δεχθεί και ο Αρχιερέας χρειάσθηκε να εγκατασταθεί προσωρινά πλησίον της λίμνης Βαϊκάλης, περιμένοντας να βρεθεί λύση στην υπόθεσή του.
Στερημένος αυτός και η ακολουθία του σύντομα από κάθε πόρο, πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι για να φιλοξενηθούν και ζούσαν από ελεημοσύνες και κάποιες περιστασιακές χειρωνακτικές εργασίες.
Παρά ταύτα, ο Άγιος Ιννοκέντιος επωφελήθηκε από την εξορία αυτήν, για να μάθει τις γλώσσες των ντόπιων και να ιδρύσει ένα σχολείο για τους Μογγόλους, οδηγώντας πολλούς από αυτούς στην πίστη του Χριστού.
Το 1722, διορίσθηκε Επίσκοπος του Ιρκούτσκ. Η περιοχή αυτή στην ανατολική εσχατιά της Σιβηρίας διέθετε την εποχή εκείνη μόνον τριάντα τρεις Εκκλησίες και τέσσερα Μοναστήρια.
Οι ειδωλολατρικοί πληθυσμοί αγνοούσαν το Ευαγγέλιο και οι Ορθόδοξοι, στερημένοι από οποιαδήποτε πνευματική καθοδήγηση, ήταν βυθισμένοι σε βαθιά ηθική παρακμή.
Ο Άγιος Ιννοκέντιος αγωνίσθηκε με ενεργητικότητα δέκα έτη για την μεταστροφή και την κατήχηση των μογγολικών φυλών (Γιακούτων, Τουνγκούσιων και Βουριατών), στην ίδια τους την γλώσσα και για την αναμόρφωση των ηθών των Ρώσων Ορθοδόξων.
Έκτισε πολλές Εκκλησίες και ίδρυσε Σχολή για την εκπαίδευση Ιερέων. Ο Επίσκοπος διέμενε στη Μονή της Αναλήψεως στο Ιρκούτσκ και ήταν απέναντι στους Μοναχούς του το ίδιο απαιτητικός, όπως και έναντι του εαυτού του.
Του άρεσε να αποσύρεται συχνά στην σπηλιά του Κτήτορα της, Αγίου Γερασίμου, και αφιέρωνε τις νύκτες του στην προσευχή, την μελέτη των έργων των αγίων Πατέρων και την σύνταξη των ομιλιών του στα ρωσικά ή στις ντόπιες διαλέκτους.
Το τραχύ κλίμα της Σιβηρίας υπέσκαψε την υγεία του Αγίου Επισκόπου και μετά από ασθένεια παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό το 1731.
Πολλά θαύματα έγιναν και γίνονται ακόμη στον τάφο του. Οι κάτοικοι της Σιβηρίας τον τιμούν ισαξίως με τον Άγιο Νικόλαο, ως Φωτιστή τους.
0 Σχόλια