Τα χρόνια περνάνε και φεύγουμε από την ζωή.
Λέμε, ότι θα γεράσουμε και θα πεθάνουμε. Μπορεί όμως, να μη γεράσουμε και να φύγουμε νεώτεροι.
Γι’ αυτό χρειάζεται από μέρους μας να είμαστε πάντα προσεκτικοί, να βιαζόμαστε, να καθαριζόμαστε, και έτσι σιγά σιγά να πλησιάζουμε τον Θεό.
Αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε· να προσέχουμε τον εαυτό μας και να λέμε:
«Μήπως δεν θα ξημερώσω;». Ξημέρωσε. «Θα νυχτώσω;
Τουλάχιστον την τελευταία ημέρα ας κάνω κάτι». Μου ήρθε ένας κακός λογισμός; Αμέσως να τον διώξω.
Γιατί να τον αφήσω; Να τον μειώσω. Έρχεται ο λογισμός· «πες αυτόν τον λόγο».
Γιατί να τον πω; Εκεί που θα κάνω πέντε αργολογίες, να πω πέντε ευχές.
«Πας άνθρωπος ψεύστης», λέει η Γραφή. Όχι ότι λέει ψέματα, αλλά ο ίδιος είναι ένα ψέμα.
Ο Θεός θα μας καταδικάσει, και πρώτο εμένα, γιατί τα λέω αυτά και δεν τα εφαρμόζω.
Λοιπόν, εφόσον εμείς ήρθαμε εδώ, για να περάσουμε σ’ αυτόν τον Παράδεισο και σ’ αυτήν την ανάπαυση, εκεί να τείνουμε τώρα. Άνθρωποι είμαστε.
Θα πέσουμε, θα σηκωθούμε. Όχι απελπισία, όχι απόγνωση.
Αυτά είναι του διαβόλου.
Εμείς με ελπίδα κάποια μέρα θα τον φέρουμε «βόλτα» το διάβολο και θα περάσουμε μέσα στην Βασιλεία του Θεού.
Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου, Η τέχνη της σωτηρίας. Έκδ. Ι.Μ. Φιλοθέου, Άγιον Όρος 2005. Ομιλία ΙΑ’. Αντιμετώπισις των πειρασμών, σελ. 181, 187 (αποσπάσματα)
0 Σχόλια