ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗ ( ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΕΡΙΤΗΣ ).

 

 Άφθονα κι η Χάρη και το Φως
είχαν στην αγνή ψυχή σου στάξει.
Κι ήσουν έτσι υπέροχος, καθώς
απ’ την γνώση ανέβαινες στην πράξη.
Άφθονος ο λόγος που σκορπάς,
μπαίνει στις ψυχές και τις αγνίζει.
Πλούσιος ο καρπός όπου κι αν πας.
Ρόζιασε το χέρι να θερίζει!
Ούτε σαν αχνός δε σου περνά
στο μυαλό υψηλή και μάταιη σκέψη
ως την ύστερη ώρα ταπεινά
στου Θεού το έργο έχεις δουλέψει.
Νύχτα – μέρα δούλεψες σκληρά,
με τα πέντε τάλαντα που πήρες.
Και σαν ήρθ’ η ώρα σου, ω χαρά!
διάπλατες σου ανοίχτηκαν οι θύρες.
Διάπλατες οι θύρες για να μπείς,
να σταθείς μπροστά στο βασιλιά σου,
τον τρανό το λόγο να του πείς,
που έφερες διπλά τα τάλαντά σου.
Πέρνα τώρα, Γέροντα, στο φως,
ζήσε στη χαρά του Παραδείσου.
Πλούσιος που σε πρόσμενε μισθός!
Όλη τούτη η δόξα ‘ναι δική σου!
Ψάλλε τώρα ολόχαρος μαζί
Με χορούς αγίων, σεμνέ λευίτη.
Άσβηστη στη μνήμη μας θα ζεί,
η μορφή σου, ολόλευκε πρεσβύτη.
Πάντα θα μας μένει στην ψυχή
το μεγάλο χρέος που σου χρωστάμε.
Δος μας μόνο μια θερμή ευχή και
για μας στον Κύριο δέηση κάμε.
Δέηση για τα τόσα σου παιδιά,
που στη μάχη πίσω έχεις αφήσει,
νάχουν τη δική σου την καρδιά
και καθείς με ζήλο να κρατήσει
του έργου τη βαριά κληρονομιά
που έλαχε σ’ αυτούς να συνεχίσουν.
Σκύψε προς τα τόσα σου παιδιά,
Γέροντα και δος μας την ευχή σου!"

Γ. Βερίτης