Λοιπὸν Χριστέ μου καλώς μάς ηρθες, καλώς κόπιασες στὴν γή μας, στὴν εξορία μας. Ηρθες νὰ ιδείς τὰ χάλια μας καὶ τὴν κατάντια τής παρακοής καὶ τής αποστασίας μας. Ας είναι ευλογημένη η είσοδος Σου, η Γέννησή Σου καὶ η εξοδός Σου, η Ανάστασή Σου. Ηρθες, εκκένωσες εαυτόν, σὲ ανυμνούμε μὲ όλη μας τὴν ψυχή, τὰ δάκρυα τρέχουν, κυλούν μόνα τους. Ἡ χαρὰ παίρνει καὶ δίνει. Τὰ θεία νοήματα τής θείας κενώσεως είναι ανυπόφορα απὸ τὴν χαρμονή τους.
Θεέ μου! Τί Θεὸς είσαι; Τί γίνεται μὲ αυτὴ τὴν μεγαλοσύνη Σου; Μένω σὰν κεραυνόπληκτος απὸ θαυμασμὸ σὲ θαυμασμό! Τί μέλλει γενέσθαι στὸν επουράνιο κόσμο; Κάλλη, κάλλη θὰ βλέπει ο φτηνὸς ανθρωπος καὶ θὰ εξίσταται στὰ Τού Θεού θαυμάσια.
Ω! Θείο βρέφος! πόσο απλά, ταπεινὰ καὶ αθόρυβα ηρθες κοντά μας! Η Γέννησή σου η αθόρυβος ομοιάζει σὰν τὴν απαλὴ δροσούλα καὶ σὰν τὸ χιονάκι ποὺ πέφτει τὴ νύχτα ησυχα-ησυχα καὶ δίνει τόση λευκότητα στὴ φύση καὶ πάρα πολλὴ χαρὰ καὶ αγαλλίαση στὸν ανθρωπο.
Γέροντος Εφραίμ Αριζόνας
.){kind=link}
0 Σχόλια