Την πρώτη Κυριακή επήγα να λειτουργήσω με πολλή χαρά.Οι πόθοι μου να εργασθώ σε ίδρυμα θα εκπληρώνονταν.Μου το έδωσε ο Θεός αυτό το δώρο.Αλλά τι έπαθα!Την ώρα που πήγα να αρχίσω, έξω απ' τον Άγιο Γεράσιμο ακούω διαπασών ένα γραμμόφωνο με τραγούδια ερωτικά:-Σ'αγαπώ, σ' άγαπώ...κ.λ.π.
Προχωρώ...τίποτα, τα ίδια.Εγώ τις ευχές, την Θεία λειτουργία.Έξω τα τραγούδια.Μέσα η εκκλησία γεμάτη κόσμο.Έβγαινα στην Ωραία Πύλη κι έλεγα, -Ειρήνη πάσι, αλλά η λειτουργία ηταν πολύ ταραγμένη.Οταν τελείωσα απελπισμένος, κατέλυσα τα άχραντα μυστήρια, πήρα τα ιερά μου, τα δίπλωσα κι αμέσως βγήκα έξω.Απέναντι απο την εκκλησία υπήρχε ένα κατάστημα, που διαφήμιζε γραμμόφωνα και πλάκες γραμμοφώνου.Πήγα με ευγένεια στον καταστηματάρχη, στον κύριο Κουρέτα- ετσι ονομαζόταν- και τον παρακάλεσα, αν είναι δυνατόν, τουλάχιστον τις ώρες της Θείας λειτουργίας να σταματάει το γραμμόφωνο.
Μου λέει:
-Εγώ θέλω να βγάζω το ψωμί μου.Δεν γίνεται αυτό που λέεις.Έχω παιδιά, πληρώνω ενοίκιο.
-Σε παρακαλώ, του λέγω, στεναχωρούμαι, είναι αμαρτία αυτό που γίνεται.
-Παπά, εσύ τη δουλειά σου!μου λέει.
Εγώ τώρα τι να κάνω; Σκέφθηκα να φύγω απ' τη εκκλησία, να αναζητήσω άλλη.Νά, όμως, που είχα υποχρεωθεί και μου έδωσαν αυτή τη θέση, ενώ δεν είχα τα τυπικά προσόντα, δηλαδή δεν είχα απολυτήριο δημοτικού ή έστω ενδεικτικό κάποιας τάξεως.Τι να πώ στον Μακαριότατο, που έδωσε συγκατάθεση και με έβαλε εκεί απο αγάπη;Κι έπεσα ετσι σε στεναχώρια μεγάλη.Κάθισα στο ιερό και σκεπτόμουνα.Τι να κάνω;Έλεγα πως πρέπει να φύγω, δεν μπορουσα να μείνω πια.Πως να ζήσω εγώ εκεί μέσα, πως να λειτουργήσω; Και μάλιστα ένας άνθρωπος που ήλθε απο την έρημο, μέσα απο μια απόλυτη ησυχία, σε ένα θόρυβο ετσι σατανικό; Περνούσαν απ' έξω όλα τα λεωφορεία απο τη Νίκαια, απο το Περιστέρι, απο τον Πειραιά.
Έξω απο την πόρτα της εκκλησίας περνούσανε.Κι άκουγες εκεί τα κλάξον που πηγαίνανε κι ερχόντουσαν.Και σκέφθηκα να φύγω.Όμως πως να το έλεγα; Εγύρισα στο σπίτι λυπημένος, δεν ήξερα τι να κάνω...
Έμενα τότε στο Λυκαβητό, στην οδό Δοξαπατρή.Εγύρισα εκεί και σκεπτόμουνα, σκεπτόμουνα...δεν ήθελα ούτε να φάω.Είχα στεναχωρηθεί.Τι θα κάνω; Κι είχα χαρεί που πήγα σε νοσοκομείο και θα έβλεπα ασθενείς εκεί, να τους περιποιούμαι, να τους μιλάω, να τους εξομολογώ, να τους μεταλαμβάνω...
Τώρα τι θα κάνω; Μονο ο Θεός θα μπορούσε να με βγάλει απο την δύσκολη θέση.Κι είπα μέσα μου σε αυτό το φοβερό πρόβλημα που με ήυρε οτι πεί ο Θεός. Λέω:- Θεέ μου, δεν θέλω να μου μιλήσεις.Δεν Θέλω να μου δείξεις σημείο.Ετσι, με την δική Σου την αγάπη, φανέρωσε κάτι απλό, που να καταλάβω οτι πρέπει να φύγω ή οτι πρέπει να καθίσω. Πολύ απλό.Δεν ζητώ κάποιο θαύμα. Ντρέπομαι.Κι αποφασίζω να νηστέψω τρείς μέρες χωρίς να βάλω ούτε νερό στο στόμα μου και να ζήσω τρείς μέρες με τέλεια σιωπή και προσευχή, περιμένοντας απάντηση απ' τον Θεό.
Κι η απάντηση ήλθε.Ενώ βρισκόμουν στον Άγιο Γεράσιμο, ερχόντουσαν διάφοροι προσκυνητές κι άναβαν το κεράκι τους.Σε μια στιγμή μπαίνει μια γυναίκα με το παιδί της.Το παιδί κρατούσε στο χέρι του σχολικά βιβλία.Ένα απο αυτά ηταν το βιβλίο της φυσικής.Του το ζήτησα να ρίξω μια ματιά, ετσι απο φιλομάθεια.Κάτι που το συνήθιζα.Καθώς ξεφύλλιζα το βιβλίο, ανοίγω σε μια σελίδα που έδειχνε κάποιο πείραμα. Το εξής:-αν σε μία ήρεμη λίμνη ρίξω μια μικρή πετρούλα, βλέπω το νερό να χάνει την ηρεμία του και να κάνει -ρυτίδες- σε μια μικρή επέκταση, αν στην συνέχεια ρίξω μεγαλύτερη οι -ρυτίδες- σχηματίζονται πιο μεγάλες και σε μεγαλύτερη έκταση, ώστε να υπέρφαλαγγίσουν τις πρώτες.
Εκείνη τη στιγμή ήλθε μέσα μου η απάντηση στο δίλημμα μου.Ηταν φώτιση απο τον Θεό.Σκέφθηκα το εξής:
-Οι μικρές -ρυτίδες- των τραγουδιών έξω απ' την εκκλησία μπορούν να υπέρφαλαγγισθούν απο τις μεγαλύτερες σε πνευματική ένταση ευχές που θα λέγονται μέσα στην εκκλησια. Την ίδια στιγμή μου ήλθε αμέσως στο νού έντονα, πολύ έντονα:-Κι αν εσύ λειτουργείς εδώ κι έχεις το νού σου στον Θεό, ποιός μπορεί να σε βλάψει;
Ετοιμάσθηκα, λοιπόν, ετσι να το κάνω.Στην λειτουργία μου να δοθώ πολύ στην αγάπη του Χριστού, να εκτελέσω με μεγάλο ζήλο και με μεγάλη πνευματική ένταση το δράμα της Θείας Λειτουργίας, το δράμα το φρικτό του Γολγοθά.
Η χαρά μου ηταν πολύ μεγάλη.Πίστεψα οτι ο Θεός μου βρήκε την λύση.Πράγματι, την Κυριακή το πρωί έφθασα στην εκκλησία έβαλα -Ευλογητός..."Ο νούς μου ήταν συγκεντρωμένος στην θεία λατρεία και μόνο.Αισθανόμουν οτι είμαι στον ουρανό και κάτω και κοντά σε εμένα το εκκλησίασμα, τα λογικά πρόβατα του Θεού.Ένιωθα μές στην θεία χάρι όλους μας.Έξω μανιακώς έπαιζε το γραμμόφωνο.Δεν άκουγα τίποτα.Πρώτη φορά έζησα τέτοια Θεία Λειτουργία.Ηταν η ωραιότερη της ζωής μου.Κι απο τότε όλες οι Θείες Λειτουργίες ήταν ίδιες.
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
.){kind=link}
0 Σχόλια