Ποῦ καταντήσαμε! Ποιοί φταῖνε για τὴν κατάντια τῶν παιδιῶν καὶ τῶν νέων; Φταίει ἡ μάνα, ὁ πατέρας, ὁ δάσκαλος, ὁ παπᾶς, ὁ δεσπότης, φταῖμε ὅλοι οἱ μεγαλύτεροι, ποὺ δὲ δίνουμε καλὰ παραδείγματα στὰ παιδιά μας. Φταίει προπαντὸς τὸ κράτος, γιατὶ μποροῦσε πολλὰ νὰ κάνει, ὅπως γίνεται ἀλλοῦ. Ἐδῶ; Ἕνα μασονικὸ – ἄθεο κράτος ἔχει ἀφήσει τὰ παιδιὰ νὰ διαφθαροῦν καὶ νὰ καταστραφοῦν. Στὰ ἑκατὸ παιδιὰ ζήτημα ἂν παρουσιαστεί ἕνα ποὺ νὰ μένει ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν δαιμονίων.
Ὁ μόνος, ἀδελφοί μου, ποὺ ἀγαπάει εἰλικρινὰ τὸ παιδί, ὁ ἀληθινὸς φίλος του, εἶναι ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος τὸ πῆρε στὴν ἀγκαλιά του καὶ τὸ εὐλόγησε. Ἐκεῖνος εἶπε ὅτι ὅποιος σκανδαλίσῃ ἕνα μικρὸ παιδί, εἶνε προτιμότερο νὰ δέσει στὸ λαιμό του ἕνα λιθάρι καὶ νὰ πάει νὰ φουντάρει – νὰ πνιγεί στὴ θάλασσα (βλ. Ματθ. 18,6). Ἔδωσε μεγάλη σημασία στὸ παιδί.
Χαιρόμεθα ὅταν βλέπουμε παιδιά. Εὐχόμεθα ὁ Θεὸς νὰ προστατεύει τὴ νεολαία μας μὲ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους. Καὶ παρακαλοῦμε, νὰ φωτίσει τοὺς κρατοῦντας νὰ λάβουν αὐστηρὰ μέτρα γιὰ τὸ παιδὶ καὶ τὴν παιδεία.
Ἔχουμε καλὸ λαό, καλὴ πάστα. Ἀλλ᾽ αὐτοὶ ποὺ μᾶς κυβερνοῦν δυστυχῶς ―τὸ λέω μὲ παρρησία― Θεὸ δὲν ἔχουν! Ψηφίζουν νόμους ποὺ διαλύουν τὴν οἰκογένεια κι ἀφήνουν τὰ παιδιὰ στὸ σκοτάδι. Καὶ ὁ λαός; Φαίνεται νὰ κοιμᾶται. Ἀλλὰ θά ᾽ρθει ὥρα ποὺ θὰ ξυπνήσει καὶ θὰ ζητήσει κυβερνήτας Χριστιανούς, νὰ πιστεύουν στὸ Εὐαγγέλιο. Τότε καὶ τὰ παιδιὰ θὰ προστατευθοῦν καὶ καλύτερες ἡμέρες θὰ δοῦμε.
Δὲν ἀνήκω σὲ κόμματα. Πενήντα χρόνια δουλεύω στὸ ἔθνος. Δύο πράγματα ἀγαπῶ· τὴν Ἑλλάδα, καὶ παραπάνω ἀπ᾽ τὴν Ἑλλάδα τὸ Χριστό. Καὶ θέλω τὴν πατρίδα μου νὰ εἶναι ἄστρο φωτεινό, νὰ λάμπει, νὰ εἶναι ὑπόδειγμα, καὶ ὄχι σκύβαλο καὶ καταπάτημα τῶν ἐθνῶν…
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
(Απόσπασμα ὁμιλίας του 1979)
){kind=link}
0 Σχόλια