Μάνα, ποὺ μὲ γέννησες καὶ μ’ ἔχεις ἀναθρέψει μέσ’ στὴν πίστη τοῦ
Χριστοῦ ποὔχες κι ἐσὺ λατρέψει, Μάνα μου, τὴν Πίστη σου κι ἐγὼ θὰ τὴν κρατήσω, μέσ’ στὸ φῶς ποὺ σ’ ἔθρεψε θέλω κι ἐγὼ νὰ ζήσω.
Μέσ’ στὸ φῶς ποὺ σ’ ἔθρεψε καὶ σ’ ἔχει μεγαλώσει καὶ σὲ πλούτισε, ἄσοφη, μὲ θεία σοφία καὶ γνώση. Μέσ’ στὸ φῶς ποὺ σ’ ἔθρεψε ποθῶ κι ἐγὼ νὰ μείνω, κι ἄστρο σ’ ἄλλους Οὐρανοὺς ἀντάμα σου νὰ γίνω.
Δός μου μόνο μιὰν εὐχὴ βγαλμένη ἀπ’ τὴν καρδιά σου, τὰ πλοκάμια τοῦ κακοῦ ποτὲ νὰ μὴ μὲ πιάσουν. Μιὰ κορώνα μοῦ φορεῖς μὲ χίλια - δυὸ πετράδια, κι εἶν’ τὸ φῶς τους γαληνὸ σὰν τὰ γλυκά σου χάδια. Κι εἶν’ αὐτὸ τὸ πιὸ λαμπρὸ καὶ δοξασμένο στέμμα. Καὶ στὶς φλέβες μου κυλᾷ τὸ εὐγενικότερο Αἷμα.
Μέσ’ στὸ φῶς ποὺ σ’ ἔθρεψε καὶ σ’ ἔχει μεγαλώσει καὶ σὲ πλούτισε, ἄσοφη, μὲ θεία σοφία καὶ γνώση. Μέσ’ στὸ φῶς ποὺ σ’ ἔθρεψε ποθῶ κι ἐγὼ νὰ μείνω, κι ἄστρο σ’ ἄλλους Οὐρανοὺς ἀντάμα σου νὰ γίνω.
Δός μου μόνο μιὰν εὐχὴ βγαλμένη ἀπ’ τὴν καρδιά σου, τὰ πλοκάμια τοῦ κακοῦ ποτὲ νὰ μὴ μὲ πιάσουν. Μιὰ κορώνα μοῦ φορεῖς μὲ χίλια - δυὸ πετράδια, κι εἶν’ τὸ φῶς τους γαληνὸ σὰν τὰ γλυκά σου χάδια. Κι εἶν’ αὐτὸ τὸ πιὸ λαμπρὸ καὶ δοξασμένο στέμμα. Καὶ στὶς φλέβες μου κυλᾷ τὸ εὐγενικότερο Αἷμα.
Γιώργος Βερίτης.
.){kind=link}
0 Σχόλια