Ο ΓΑΛΗΝΗΦΟΡΟΣ.( ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΡΙΤΗΣ ).

Συντροφιὰ μὲ τὸ Χριστὸ λαχτάρησα νὰ ζήσω, ὣς νὰ φτάσει κι ἡ στερνὴ στιγμή, νὰ ξεψυχήσω. Νἄν’ αὐτὸς γιὰ μένα πιὰ καὶ μάνα καὶ πατέρας, ὅσο νὰ χτυπήσ’ ἡ ἀργὴ καμπάνα τῆς ἑσπέρας.

Ἡ καμπάνα τοῦ βραδιοῦ μὲ τὸν ἀπόκοσμο ἦχο, ποὺ γκρεμίζει τῶν φθαρτῶν καὶ πρόσκαιρων τὸν τοῖχο. Συντροφιὰ μὲ τὸ Χριστὸ λαχτάρησα νὰ ζήσω, τὴν ἀγάπη του, θερμή, στὰ στήθια μου νὰ κλείσω.

Καὶ τὰ στήθια εἶναι στενὰ κι ἀνοίγουν καὶ πλαταίνουν, κι ὅσο πιὸ πολὺ ἀγαποῦν τόσο καὶ δὲ χορταίνουν. Σὰν τριαντάφυλλο ἀνοιχτὸ στὸν ἀνοιξιάτικο ἥλιο, πρόσχαρη ἡ ψυχή μου ἀνθεῖ στῆς χάρης τὸ βασίλειο. Ζῆ κι ἀνθεῖ κι ὁλόβολη μοσκοβολᾷ ἀπ’ τὰ μύρα, καὶ χορεύει σὰν πουλὶ γιὰ τὴ χρυσή της μοίρα.

Γιώργος Βερίτης.