σκιρτούν στο φως βουνά και κάμποι.
Μάγοι περνάνε βιαστικοί,
στην άγια γη τη βιβλική.
Τ’ άστρο τους φέρνει προς τον Ήλιο
που λάμπει μ’ άρρητη λαμπή,
οι ήλιοι μπρος του όλοι θαμποί
στης Χάρης τ’ άφθαρτο βασίλειο.
Άστρο λαμπρό τους οδηγεί
με μια γλυκιά μαρμαρυγή.
Μέσα η καρδιά χτυπά να σπάση
κι απ’ την λαχτάρα κι απ’ τη βιάση!
Μα να η ενσάρκωση του πόθου
και να η ελπίδα ζωντανή.
Όση χαρά οι ψυχές τους νιώθουν,
ποια θα την έλεγε φωνή;
Αγγέλων ύμνοι αντιλαλούνε κι
από βοσκούς δοξαστικά.
Κάποιες φτωχές ψυχές τ’ ακούνε
και προσκυνάνε μυστικά.
Κάποιες ψυχές που σ’ αγαπήσαν
-κι είν’ οι ψυχές μας, Λυτρωτή! –
Ω , τι δρολάπια μας χτυπήσαν
ως νάρθουμε στη Φάτνη αυτή!
Γύρω μας κύκλωναν οι λύκοι κι
άγρια μας δέρναν τα στοιχειά,
της αμαρτίας η προστυχιά,
του αίματος η άχνα, τ’ Άδη η φρίκη.
Μα στο σκοτάδι, στο χαλάζι,
στη συμφορά και την οργή,
ξάφνου η γλυκιά Σου αυγή χαράζει
και πλέει στο φως της όλ’ η γη.
Και μείς στο φως τις στρατολάτες,
και με τους Μάγους συντροφιά,
μ’ ελπίδα τις καρδιές γεμάτες
που τρύπησαν σκληρά καρφιά.
Τ'άγια σου σπάργανα φιλούμε
μπροστά σου εδώ γονατισμένοι,
και ταπεινά παρακαλούμε,
σε Σένα ολόψυχα δοσμένοι.
Δώσε γαλήνη, Βασιλιά μας, παντού
και μέσα στην καρδιά μας.
Στείλε γλυκιά παρηγοριά
σε πολιτείες και χωριά.
Δέξου, Χριστέ, την προσευχή μας,
κι ας γίνη Φάτνη σου η ψυχή μας.
Κάνε ν’ ανθίσουν άσπροι κρίνοι,
όπου περίσσεψαν οι θρήνοι.
Μεσ’ στις ψυχές να φέξη η Πίστις,
πεντάκτινο άστρο της αυγής,
κι ας πουν το δόξα εν υψίστοις
γλώσσες, λαοί, φυλές της γης.
Γ. Βεριτης
0 Σχόλια