ΚΑΘΕ ΚΟΠΟΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΙΝ ΟΥΡΑΝΟ.

 

Οσα βήματα κάνει κανεὶς γιὰ τὸν Θεὸ καὶ οσο εργάζεται γιὰ τὸν Θεό, τόσο Εκείνος τὸν ανταμείβει.
Μία αδελφὴ ποὺ αδιαφορεί καὶ λέει ας τὸ κάνει η άλλη, οταν θάρθεί η ώρα της ουτε αποσκευὲς θά'χει ουτε τίποτα.
Οτι κανεὶς εργάζεται, θὰ τὸ παρουσιάσει στὸν Θεό.
Οτι δίνουμε, όλα τὰ δέχεται, τίποτε δὲν πάει χαμένο.
Ολα τὰ δέχεται, όπως μάς έλεγε καὶ τής αδελφής Ευπραξίας η νονά.
Είχε δεί μία οπτασία.
Είδε ότι πέθανε καὶ ένας Αγγελος τής έδειχνε διάφορα πράγματα ποὺ είχε δώσει.
Εκείνη κάποτε είχε δώσει ενα κουβαράκι κλωστή σὲ ένα παιδάκι, γιὰ νὰ τού φτιάξει η μητέρα του τὶς φτέρνες στὶς κάλτσες του ποὺ ηταν τρύπιες.
Οταν πήγε στὸν ουρανό, Αγγελος Κυρίου τὴν πήρε καὶ τής εἶπε:
-Ελα ’δώ, πήγε τίποτε χαμένο απὸ ότι έδωσες; Ολα, νά ’τα!.
Κοίταζε αυτή, νὰ τὰ σπίρτα, νὰ τὸ κρεμμύδι, νὰ τὸ ψωμί, νὰ τὸ αλλο, νὰ τὰ παπλώματα, νὰ τὰ στρώματα, ηταν ενας σωρὸς εκεί.
-Αυτὰ δικά σου δὲν είναι;. -Δικά μου.
-Πήγε τίποτε χαμένο;-Οχι.
Μετὰ τής ξαναείπε:
-Ελα νὰ δείς τὰ εκκλησάκια ποὺ τὰ καθάριζες καὶ τὰ βόλευες καὶ αναβες τὰ καντηλάκια, έλα νὰ τὰ δείς, αναμμένα σὲ περιμένουν. Οπως τὰ έφτιαχνε, ετσι τὰ είδε όλα στὸν ουρανό.
Οι φτωχές ψυχούλες ποὺ τοὺς έδινε ψωμάκι, ποὺ τοὺς τάϊζε κουρκουτίτσα στὴν πείνα, παρουσιαστήκανε μὲ τὶς λαμπαδούλες αναμμένες καὶ τὴν υποδέχονταν.
-Νά, αυτοὶ είναι ποὺ τοὺς έδινες νὰ φάνε.
Δὲν πάει χαμένο τίποτα, γιὰ ενα νεράκι ψυχρὸ ποὺ θὰ δώσουμε σὲ ενα ἄνθρωπο, εκατονταπλάσια θὰ λάβουμε.
Αν διαβάζουμε τὸ Ευαγγέλιο καὶ τὸ μελετούμε, τὸ τηρούμε καὶ τὸ εφαρμόζουμε, θὰ πετάμε όταν θὰ βλέπουμε ενα ανθρωπο νὰ έρχεται, γιὰ νὰ τού δώσουμε ένα νεράκι, νὰ τὸν κεράσουμε, νὰ τὸν περιποιηθούμε, πόση χαρὰ θὰ μάς δίνει..
Οτι δίνει κανείς μὲ τὸ χέρι του, ότι κάνει μὲ ευλογία, οτιδήποτε κάνει καὶ αγωνίζεται, μετάνοιες θὰ κάνει γιὰ τὸν αλλο, κομποσχοινάκια, όλα θὰ τὰ βρεί στὸν ουρανό, ιδίως οταν κάνουμε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, αλλὰ καὶ γιὰ όλους.
Οι νεκροὶ περιμένουν καὶ ο κόσμος έχει τόση ανάγκη γιὰ προσ­ευχὴ ποὺ δὲν λέγεται!
Νὰ ξέραμε τί τρέξιμο κάνουν μέρα- νύχτα οι Αγιοι, γιὰ νὰ μάς βοηθήσουν!
Εμείς πάμε νὰ διαβάσουμε ένα όνομα, νὰ προσευχηθούμε γιὰ ενα ανθρωπο, πάμε νὰ ενωθού­με μὲ Τὸν Θεό, νὰ βοηθήσουμε τίς ψυχούλες; Πόσοι κεκοιμημένοι είναι μέσα στὴν κόλασι, πόσοι είναι μέσα στὴν φωτιὰ καὶ τὰ σκοτάδια...
Κάποτε ο Αγιος Ευμένιος, οταν ηταν στὸ Λοιμωδών, υπηρετούσε τοὺς φιλοξενούμενους, προσφέροντας διάφορα αναψυκτικά, γλυκά, διάφορα κεράσματα.
Τού είπαν παπούλη κάθησε νὰ ξεκουρασθείς, αυτὸ θὰ τὸ κάνουμε εμείς.
Καὶ απάντησε:
-Γράφουν οι Αγγελοι, παιδί μου, γράφουν.
Τί σημαίνει αυτό, ότι κάθε κόπος γράφεται στὸν ουρανό.!

Πατερικά κείμενα
Από τον Ορθόδοξο Τύπο