ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ.....( ΠΑΤΗΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ )

Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος σιωπά.
Όχι γιατί δεν έχει τι να πει,
αλλά γιατί η ψυχή του γονατίζει.
Μπροστά σε ένα θαύμα που περιμένει,
σε έναν πόνο που τον ξεπερνά,
σε μια ελπίδα που κρατιέται μόνο από τον Ουρανό.
Και τότε, στρέφεται στην Παναγία.
Όχι με εγωισμό, ούτε με απαίτηση·
μα με την ταπείνωση του παιδιού
που απλώνει τα χέρια του στη Μάνα του.
Ένα κερί ανάβει, ένα τάμα γεννιέται.
Όχι ως συναλλαγή,
αλλά ως πράξη πίστης.
Ως δέσιμο ψυχής και ουρανού.
-Παναγιά μου, αν Εσύ θελήσεις… αν Εσύ ακούσεις… εγώ θα…
Κι εκεί, στη μυστική αυτή υπόσχεση,
ανθίζει μια σχέση βαθιά –
όχι απλώς θρησκευτική, αλλά προσωπική.
Γιατί το τάμα δεν είναι μόνο λόγια.
Είναι δάκρυ, είναι αγωνία, είναι λαχτάρα για ζωή,
για λύτρωση, για ελπίδα.
Είναι το μονοπάτι που διανύει η ψυχή μέχρι να φτάσει στα πόδια Της,
εκεί που κάθε βάρος γίνεται ανάσα,
κάθε φόβος, προσευχή,
και κάθε προσευχή, εμπιστοσύνη.
Το τάμα είναι και ευγνωμοσύνη.
Όταν έρθει η ώρα της λύτρωσης,
ο άνθρωπος επιστρέφει όχι πια με δάκρυα πόνου,
αλλά με δάκρυα συγκίνησης,
κρατώντας στα χέρια του ό,τι κάποτε μόνο παρακαλούσε.
Και η Παναγία τον δέχεται πάλι –
όπως κάθε φορά,
όχι για να μετρήσει το αντίδωρο,
αλλά για να σφίξει ξανά στην αγκαλιά Της ένα παιδί που πίστεψε.
Γιατί Εκείνη δεν ξεχνά.
Ούτε όταν Την φωνάζεις, ούτε όταν επιστρέφεις.
Και το τάμα γίνεται μια γέφυρα μεταξύ καρδιάς και Ουρανού,
ανάμεσα σε σένα – που δεν μπορείς –
και σε Εκείνη – που μπορεί για όλα.
Μπορεί να είναι μια λαμπάδα, ένα ύφασμα, ένα όνομα σε εικόνισμα,
αλλά το τάμα στην Παναγία είναι πάνω απ’ όλα ένα άγγιγμα πίστης.
Ένα ψίθυρο ελπίδας μέσα στην καταιγίδα.
Και η απάντηση…
έρχεται πάντα μυστικά – σαν χάδι.

Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού Πατήρ Αθανάσιος Μπουζέτος