ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΟΥ .

Κάποιο από τά βράδια τού χειμώνα πού σιγοπερνούσε, τσακώθηκαν δύο από τό κατώτερο προσωπικό, ο καθαριστής τής σχολής μέ τόν βοηθό του πού χρησίμευε καί για θεληματάρης καί γιά διάφορες άλλες βαρειές δουλειές.Πιάστηκαν στά χέρια, εξω στό κυπαρίσσι τής από μέσα μεριάς τής αυλής καί άρχισαν νά χτυπιούνται εξ αιτίας τού καθαρισμού τών αποχωρητηρίων.Φαίνεται είχαν μείνει τά αποχωρητήρια από βραδίς τής προηγουμένης ακαθάριστα καί ο επιστάτης πού τό προσεξε, τούς φοβέρισε ότι θά τούς αναφέρει στήν διοίκηση, μέ τό ερώτημα, άν θά'πρεπε νά απολυθούν. Ετυχε νά περπατά δίχως νά κρυώνει, εκεί τριγύρω, κρατώντας τό κομποσχοινάκι του, νά προσεύχεται γιά τά διάφορα προβλήματα,νά συλλογιέται τά μαρτυρολόγια τών Αγίων, ιδιαίτερα τού αγαπημένου του Αγίου Μηνά τού θαυματουργού, πού γεννηθηκε από ειδωλολάτρες γονιούς καί πότε-πότε νά δακρύζει. Περνούσε η σκέψη του από τό ένα θέμα στό άλλο,νοιώθωντας γυμνά τά δένδρα από φύλλα. Οί φωνές καί οι βρισιές καθαριστή καί βοηθού τόν ξάφνιασαν.- Τί συμβαίνει? σιγορώτησε.Αυτοί δέν τό περίμεναν νά σιγοπερπατά εκεί στά σκοτεινά μέ τέτοιο αγιάζι. Χώρισαν σάν αίλουροι, συμμαζώχτηκαν , έκαναν μερικά βήματα πίσω,απόμειναν άλαλοι.Τέλος ο μικρότερος ο θεληματάρης,πού μόλις χρύσιζε τό μουστάκι στά χείλη του, κάτι άρχισε νά τραυλίζει, κάτι σχετικό μέ τήν αιτία τού καυγά.Κατάλαβε. Πολλές φορές είχε σηκωθεί ο ίδιος από τό στρώμα χαράματα καί βρήκε ακαθάριστα τά αποχωρητήρια. Μή θέλοντας νά γεννηθεί ζήτημα καί νά μείνουν φτωχοί βιοπαλαιστές στόν δρόμο, ανασκουμπώθηκε, τά καθάρισε μέ υπομονή καί εντελώς αθόρυβα, χωρίς νά πεί λέξη. Αλλωστε όποια ανεπιθύμητη δουλειά έκανε, ευθύς αμέσως κατόπι τό ξεχνούσε. -Πηγαίνετε, τούς είπε. Ντροπή νά υβρίζεσθε ωσάν τούς μόρτες. Εσύ Μιχάλη έχεις τήν ευθύνη διά τόν καθαρισμόν, μήν τά φορτώνεις είς τόν μικρότερον. Ακολούθησε σιγή.- Τέλος, συνέχισε, εφ'όσον τεμπελιάζετε καί δέν κάνετε τό καθήκον σας,θά αναγκασθώ νά τό αναλάβω κι αυτό, τί νά γίνει? - Πώς? ψιθύρισε μέ ταραχή ο καθαριστής. -Θά...θά μάς διώξετε πάτερ? - Δέν επιτρέπει η συνείδησής μου νά επιβάλλω τοιαύτην τιμωρίαν. Ηρέμησε,μήν ανησυχείς. Απλούστατα θά αναλάβω νά κάνω εγώ τήν εργασίαν αυτήν. - Τί λέτε κύριε σχολάρχα, ψέλλισε ο μικρός καί χτύπησε μέ τίς παλάμες τό κεφάλι του.- Καμία εργασία δέν μειώνει τόν άνθρωπο. Σάς τό έχω κηρύξει δημόσια. Τοιαύτη μάλιστα, φαινομενικώς αηδής απασχόλησης, τόν ανυψεί ενώπιον Τού Θεού. Πηγαίνετε καί συμφιλιωθείτε. Εσύ νεαρε πού τύπτεις ήδη τήν κεφαλήν, ζήτησε πρώτος συγνώμην από τόν μεγαλύτερόν σου. Πηγαίνετε, διότι έρχεται βροχή. Εκαναν στροφή καί χάθηκαν στά δένδρα σκυφτοί, αμίλητοι,ντροπιασμένοι. Γιά ενάμιση περίπου χρόνο πού δούλευε σάν καθαριστής ακόμα ο Μιχάλης, τά αποχωρητήρια έλαμπαν από πάστρα. Απορούσαν οι Ριζαρείτες, δέν μπορούσαν νά καταλάβουν τί μεσολάβησε κι έκανε τούς φυγόπονους ν'αλλάξουν τακτική. Νά γίνουν υποδείγματα, νά γίνουν φίλεργα ρυάκια.

Ο Αγιος του αιώνα μας.Οσιος Νεκτάριος Κεφαλάς. Σώτου Χονδρόπουλου.