Ο ΥΠΟΜΕΙΝΑΣ ΕΙΣ ΤΕΛΟΣ ΟΥΤΟΣ ΣΩΘΗΣΕΤΑΙ.( ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ.)

Το 1962 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος στο Σαν Φρανσίσκο, (Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς) εκεί όπου υπέμεινε αγόγγυστα πολλές δοκιμασίες και κατηγορίες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν γεμάτα από την πίκρα της συκοφαντίας και των διωγμών. Μερικές φορές ο Άγιος Ιωάννης προκαλούσε φθόνο, δυσμενείς κριτικές ή δυσφορία στους ανθρώπους, όταν τους φερόταν αυστηρά, εμμένοντας στους εκκλησιαστικούς κανόνες. Εκείνη την εποχή κάποιος ρώτησε ποιος ήταν ο υπεύθυνος για τη διαίρεση στην Εκκλησία. Ο Άγιος απάντησε απλά: -ο διάβολος-. Γεύτηκε τον φθόνο και την συκοφαντία. Ο άγιος με πίστη στο Θεό και υπομονή αντιμετώπισε όλη την κακότητα χωρὶς να κρίνει κανέναν.
Και παλαιότερα στην Σαγγάη υπέμεινε την απόπειρα δυό φορές να τον δηλητηριάσουν. Μία ρίχνοντας δηλητήριο στο φαγητό του και άλλη ρίχνοντας δηλητήριο στον οίνο της αγίας προθέσεως! Την δεύτερη δηλητηρίαση την επιχείρησε ο συλλειτουργός του ιερέας… Είχε ρίξει αρσενικό (δηλητήριο) στο άγιο Ποτήριο, ώστε κάνοντας κατάλυση ο άγιος μετά, να πεθάνει αμέσως, αλλά ο άγιος Ιωάννης έζησε κάνοντας απλώς έναν έμετο, μετά την αδιαθεσία που αισθάνθηκε. Ο ίδιος αργότερα στο Σαν Φρανσίσκο έγραφε συνεχώς άρθρα εναντίον του. Όταν αργότερα πέθαινε από καρκίνο, ο άγιος όντως Ιωάννης, πήγε και τον βρήκε για να τον ελευθερώσει από τις αμαρτίες του και πέτυχε να μετανοήσει.
Πολλοί πιστοί, ευσυνείδητοι κληρικοί και σεβαστοί από όλο τον κόσμο ιεράρχες απέρριπταν ή και μισούσαν ακόμη τον Άγιο Ιωάννη ενόσω ζούσε.
Τον έβριζαν ανοιχτά μόλις έμπαινε στην Εκκλησία, του φώναζαν πως ήταν αλαζόνας και πλανεμένος και τον παρομοίαζαν με τον άσχημο χαρακτήρα του πατρός Φέραποντ από τους Αδελφούς Καραμαζώφ του Ντοστογιέφσκι.
Ανεξικακία μέσα από την σιωπή
-Θυμάμαι ένα αξιοσημείωτο περιστατικό ή μάλλον ακόμη μια περιπέτεια της ζωής του αγίου Ιωάννου, στην οποία ήμουν κι εγώ προσωπικά παρών. Ήταν μια καθημερινή μέρα και η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό από έναν από τους ιερείς της Σαγκάης. Ο άγιος Ιωάννης στεκόταν στη συνηθισμένη θέση του κι εγώ υπηρετούσα μέσα στο ιερό. Αλλά θυμάμαι πολύ καλά πως, όταν εκείνος ο ιερέας έκανε κήρυγμα, μάλωνε με θρασύτητα τον αρχιεπίσκοπο, δείχνοντας τον μάλιστα με το δάχτυλο και κατέληξε να τον αποκαλεί -φίδι!… σκορπιέ!… υποκριτή!….ο άγιος παρέμεινε στη θέση του, δίχως καμία αντίδραση κατά την παράλογη επίθεση του (υφισταμένου του) ιερέα, αντίθετα, άρχιζε να διαβάζει από ένα βιβλίο που βρισκόταν μπροστά του στο αναλόγιο. Αργότερα, ο πατέρας μου μου είπε πως αυτός και πολλοί άλλοι δεν ανέχονταν μια τέτοια απαράδεκτη συμπεριφορά εκ μέρους ενός ιερέως εναντίον του επισκόπου και ότι ζήτησαν την τιμωρία αυτού του ανθρώπου. Αλλά ο επίσκοπος Ιωάννης δεν έλαβε κανένα μέτρο τιμωρίας, λέγοντας πως το -ζήτημα είναι προσωπικό. Αξιοθαύμαστη, πραγματικά, ανεξικακία! Και, γενικά, κανένας δεν άκουσε ποτέ, έστω και μια απλή μόνο λέξη κατηγορίας εναντίον οποιουδήποτε, να βγαίνει από τα χείλη του αγίου Ιωάννου…

Αυτούσια μαρτυρία του πατρός Γεωργίου Λάριν.