ΑΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ....( ΤΙΤΟ ΚΟΛΛΙΑΝΤΕΡ )

 

Αν διώξουμε τόν εαυτό μας από μέσα μας,ποιόν θά συναντήσουμε? Ρωτάει ο επίσκοπος Θεοφάνης καί δίνει αμέσως τήν απάντηση:-Τότε θά συναντήσουμε Τόν Θεό καί τόν πλησίον μας.Αυτό σημαίνει πώς όλες οί φροντίδες καί τό ενδιαφέρον μας,όλη η αγάπη πού αφαιρούμε από τόν εαυτό μας,μεταφέρεται κατά φυσική αναγκαιότητα καί χωρίς καλά-καλα νά τό καταλάβουμε,στόν Θεό καί στόν συνάνθρωπό μας.Μόνο έτσι δέν γνωρίζει τό αριστερό χέρι, τί κάνει τό δεξί καί γίνεται η ελεημοσύνη σου εν τώ κρυπτώ. ( Ματθ.στ΄3-4 ).

Προτού νά γίνει αυτό,δέν μπορούμε καθόλου- έκαστος ημών-νά αρέσει - τω πλησίον είς τό αγαθόν πρός οικοδομήν-(Ρωμ.στ΄2) κατά έναν τρόπο αληθινό καί μή υλικό.Οί προσπάθειές μας στήν κατεύθυνση αυτή,μπορεί νά πάνε χαμένες,γιατί είναι προσπάθειες πού κατά βάθος αποβλέπουν στήν εγωϊστική ικανοποίησή μας. Αυτό είναι ανάγκη νά τό αποσαφηνίσουμε μέσα μας,γιατί διαφορετικά μπορεί εύκολα νά λοξοδρομήσουμε καί νά κάνουμε φαινομενικά καλές πράξεις,πού νά έχουν κατάληξη τήν αυτοϊκανοποίηση καί τήν εγωϊστική μας ευχαρίστηση.

Γιά νά μπορέσουμε νά ξεφύγουμε από τόν κίνδυνο αυτό,είναι ανάγκη νά αποφύγουμε τήν απασχόλησή μας μέ πολλά.Η πολυπραγμοσύνη είναι κατά κανόνα ένα δηλητήριο.Κοίταξε τόν εαυτό σου. Εξέτασέ τον μέ επιμέλεια. Θά δείς τότε ότι πολλές πράξεις σου πού φαίνονται ότι γίνονται μέ διάθεση αφοσίωσης καί προσφοράς,γίνονται στήν πραγματικότητα γιά νά κλείσουν τό στόμα τής συνείδησης. Κι αυτό δέν σημαίνει τίποτε άλλο παρά τήν ακατανίκητη συνήθειά σου,νά ικανοποιείς τόν εαυτό σου καί νά-αρέσκεις εαυτώ- (Ρωμ.ιε΄1).

Γνώριζέ το καλά. Ο Θεός τής αγάπης,τής ειρήνης καί τής θυσίας,δέν μένει ευχαρίστως εκεί πού υπάρχει βιασύνη,ούτε εκεί πού υπάρχει σπουδή νά κάνει κανείς τό θέλημά Του,έστω κι άν αυτό εμφανίζεται μέ οποιοδήποτε πρόσχημα.

Υπάρχει ένα μέσον γιά νά δοκιμάσεις τήν γνησιότητα τής διάθεσής σου. Αν χάνεις τήν γαληνη σου,άν θεωρείς ότι ο εαυτός σου υποβιβάζεται, άν εύκολα ερεθίζεσαι όταν γιά κάποιον λόγο θά χρειασθεί νά μήν εκτελέσεις μίαν καλή πράξη πού σχεδίαζες,τότε νά είσαι βέβαιος, πώς η πηγή τής πράξης αυτής είναι θολή.

Ισως ρωτήσεις γιατί? Αυτοί πού έχουν πείρα τής πνευματικής ζωής απαντούν:-Τά εξωτερικά εμπόδια καί οί αναποδιές,ορθώνονται μόνον ενεντίον εκείνου πού δέν έχει παραδώσει τό θέλημά του στόν Θεό. Καί αυτό είναι καί γιά τόν ίδιο Τόν Θεό ένα-δέν τό πιστεύεις- εμπόδιο νά ενεργήσει ότι καλό μέ τά δικά Του χέρια.Μία καλή πράξη,καθαρή από κάθε εγωϊστικό στοιχείο,δέν είναι δική μου,αλλά Τού Θεού. Εναντίον όμως Τού Θεού κανένα εμπόδιο δέν μπορεί νά ορθωθεί- εκτός φυσικά τού εγωϊσμού μου.Μόνο γιά τά δικά μου σχέδια καί τούς δικούς μου πόθους- π.χ νά μελετήσω,νά εργασθώ,νά ξεκουρασθώ,νά φάω ή νά κάνω κάποια συνηθισμένη εξυπηρέτηση στούς συνανθρώπους μου- μπορεί ένα εξωτερικό εμπόδιο,νά ανακόψει τήν πορεία μου καί νά μέ εξερεθίσει. Γιά κάποιον όμως πού βρήκε τήν - στενήν οδόν τήν απαγουσαν είς τήν ζωήν- δηλαδή Τόν Θεό,υπάρχει μόνο ένα δυνατό εμπόδιο. Αυτό πού σημειώσαμε λίγο πιό πάνω,- η αμαρτωλή θέληση-. Αν θέλει ο άνθρωπος Τού Θεού νά κάνει κάτι αλλά δέν τού επιτρέπεται η εκτέλεσή του,μένει ειρηνικός.Πώς θά ήταν δυνατόν νά ερεθιστεί? Δέν κάνει κανένα σχέδιο,χωρίς νά τό εμπιστεύεται Στόν Θεό.

Είναι κι αυτό ένα μυστικό πού είχαν οι Αγιοι Τού Θεού.



Τίτο Κολλιάντερ Ο δρόμος τών Ασκητών.