Θέλεις να πάς στόν Παράδεισο ;
Νά κοιτάξεις στά γεράματα πατέρα, μητέρα, πεθερό ή πεθερά καί είσαι μέσα στόν Παράδεισο.
Φροντίζεις καί περιποιείσαι Τόν ίδιο Τόν Χριστό.
Ναί, όπως το ακούς !
Εννοείται ότι έχεις εξομολογηθεί.
Ένα βράδυ πού είχαμε ξεμείνει στό κελλάκι τού οσίου Παϊσίου αργά, μάς ρώτησε:
– Τώρα πού θά φύγετε, πού θά κοιμηθείτε;
– Έχουμε πρόγραμμα νά πάμε στήν Ξηροποτάμου.
– Δέν σάς παίρνει ό χρόνος, μάς λέει, θά βραδιάσετε.
Του λέμε:
– Γέροντα, δώστε μας τήν ευχή σας καί ή ευχή σας θ’ ανοίξει τίς πόρτες καί τά παράθυρα.
Όντως όταν φθάσαμε αργά, νύχτα, στή Μονή Ξηροποτάμου, βρήκαμε τήν εξώπορτα ανοιχτή -συμπτωματικά.
Μόλις μας είδαν οί πατέρες, παραξενεύτηκαν.
– Από πού είσαστε εσείς; ρωτάνε. Από πού ήρθατε;
– Τώρα μόλις μπήκαμε μέσα.
Μάς λένε:
– Οι πόρτες είναι κλειστές. Πώς μπήκατε;
– Όχι, τούς απαντήσαμε, ήταν ανοιχτές.
Απόρησαν, αλλά κατάλαβαν τί είχε γίνει.
Η ευχή τού Γέροντα το έκανε αυτό.
Όταν βλέπετε άγχος, νά ξέρετε, ότι εκεί έχει βάλει τήν ουρά του τό ταγκαλάκι.
Ο διάβολος δέν πηγαίνει κόντρα.
Άν υπάρχη μία τάση, σπρώχνει καί αυτός, γιά νά ταλαιπωρήσει καί νά πλανήσει τονυ άνθρωπο.
Τόν ευαίσθητο λ.χ. τόν κάνει υπερευαίσθητο. Όταν έχεις διάθεση να κάνεις μετάνοιες, σπρώχνει καί ό διάβολος νά κάνεις περισσότερες από τήν αντοχή σου καί, άν οί δυνάμεις σου είναι περιορισμένες, δημιουργείται μία νευρικότητα,
γιατί δέν τά βγάζεις πέρα,
καί στήν συνέχεια σου δημιουργεί άγχος μέ ελαφρά απελπισία κατ’ αρχάς καί μετά συνεχίζει…
Θυμάμαι, όταν ήμουν αρχάριος μοναχός, ένα διάστημα,
μόλις έπεφτα νά κοιμηθώ, μου έλεγε ό πειρασμός:
-Κοιμάσαι; Σήκω!
Τόσοι άνθρωποι υποφέρουν, τόσοι έχουν ανάγκη…
Σηκωνόμουν και έκανα μετάνοιες, ό, τι μπορούσα.
Μόλις έπεφτα να κοιμηθώ, άρχιζε ξανά:
-Οί άλλοι υποφέρουν κι εσύ κοιμάσαι;
Σήκω!
Σηκωνόμουν πάλι.
Μέχρι πού έφθασα νά πώ.
-Αχ, νά μού κόβονταν τά πόδια, τι καλά..
Θά ήμουν τότε δικαιολογημένος, αφού δέν θά μπορούσα νά κάνω μετάνοιες.
Μία Μεγάλη Σαρακοστή τήν έβγαλα μέ τό ζόρι, γιατί πήγαινα νά στριμώξω τόν εαυτό μου περισσότερο από τήν αντοχή μου.
Όταν νιώθουμε στόν αγώνα μας άγχος, νά ξέρουμε ότι δέν κινούμαστε στόν χώρο τού Θεού.
Ό Θεός δέν είναι τύραννος νά μάς πνίγει!
0 Σχόλια