ΟΙ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ......( ΤΙΤΟ ΚΟΛΛΙΑΝΤΕΡ ).

Ο καιρός αλλάζει καί γίνεται από συννεφιασμένος αίθριος ή από ξηρός βροχερός.Τό ίδιο συμβαίνει καί μέ τούς ανθρώπους.Πρέπει να'ναι κανείς έτοιμος νά δεί τόν ήλιο νά σκεπάζεται από σύννεφα μερικές φορές.Καί οί Αγιοι έχουν τίς σκοτεινές τους στιγμές,τίς σκοτεινές μέρες καί εβδομάδες. Λένε οί ίδιοι ότι τότε τούς έχει αφήσει Ο Θεός,γιά νά μπορέσουν νά καταλάβουν καί νά εκτιμήσουν σωστά τόν εαυτό τους,βλέποντας πόσο οικτροί καί άθλιοι είναι,όταν στηρίζονται στίς δικές τους δυνάμεις καί δέν ενισχύονται από Τόν Κύριο.Οί σκοτεινές αυτές καταστάσεις,πού φαίνονται νά μήν έχουν κανένα νόημα,πού φαίνονται γελοίες καί άκαρπες,ενώ μάς πολιορκούν συγχρόνως αμφιβολίες καί πειρασμοί,είναι αναπόφευκτες. Είναι όμως δυνατό νά καταλήξουν καί σέ θετικά αποτελέσματα. Ενα ωραίο παραδειγμα γιά τήν κατανίκηση αυτών τών σκοτεινών ημερών μάς δίνει η οσία Μαρία η Αιγυπτία. Επί σαράντα οχτώ ολόκληρα χρόνια ζούσε στήν έρημο,πέρα από τόν Ιορδάνη. Εκεί πολύ συχνά τήν περικύκλωναν ορμητικοί οί πειρασμοί καί οί αναμνήσεις τής περασμένης αμαρτωλής ζωής στήν Αλεξάνδρεια. Τήν τραβούσαν δελεαστικά στά ίδια μονοπάτια,σπρώχνοντάς την νά εγκαταλείψει τήν διαμονή στήν έρημο πού ελεύθερα είχε διαλέξει.Ομως αυτή δέν άφηνε τόν εαυτό της νά νικηθεί καί νά υποχωρήσει. Επεφτε κάτω στή γή. Παρακαλούσε από τά βάθη τής καρδιάς της Τόν Κύριο νά σπεύσει νά τήν βοηθήσει. Καί δέν σηκωνόταν προτού ταπεινωθεί η καρδιά της καί ειρηνεύσει.Τά πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα. Επρεπε νά μένει επανειλημμένα καί γιά πολλά μερόνυχτα πεσμένη κατα γής.Καί χρειάστηκε νά περάσουν δεκαεφτά χρόνια,μέ τέτοιο σκληρό αγώνα.Υστερα όμως από αυτό τόν αγώνα, ήρθε ο καιρός τής γαλήνης καί τής ανάπαυσης. Μείνε λοιπόν κι εσύ ήρεμος καί γαλήνιος τίς μέρες αυτές.Μήν αφήνεις τόν εαυτό σου νά δελεαστεί από τίς χίλιες δυό γοητευτικές ευκαιρίες καί τούς πειρασμούς τής κοσμικής ζωής,γιατί τότε είναι πολύ πιό εύκολο νά νικηθεί.Μήν επιτρέπεις στόν εαυτό σου νά ονειροπολεί,αλλά επίβαλέ του νά βρίσκεται πάντα σέ εγρήγορση καί νηφαλιότητα. Μήν παραπονιέσαι καί μήν προσπαθείς νά βρείς καμία άλλη παρηγοριά,παρά φωνάζοντας:-Ο Θεός είς τήν βοήθειάν μου πρόσχες,Κύριε, είς τό βοηθήσαί μοι σπεύσον (Ψαλμ,ξθ΄2) καί προσελογίσθην μετά τών καταβαινόντων είς λάκκον,εγεννήθην ωσεί άνθρωπος αβοήθητος, εν νεκροίς ελεύθερος-(Ψαλμ.πζ΄5). Πραγματική βοήθεια δέν μπορείς από πουθενά αλλού νά περιμένεις.Καί έχε υπ'οψη σου τούτο:-Τήν περίοδο αυτή,δοκιμάζεται η υπομονή σου καί η σταθερότητά σου.Αν μείνεις σταθερός καύ υπομείνεις τήν δοκιμασία, ευχαρίστησε μέ όλη σου τήν καρδιά Τόν Θεό,πού σού έδωσε όλες τίς αναγκαίες γι αυτό δυνάμεις.Αν όμως δέν μπορέσεις νά αντέξεις καί πέσεις,χωρίς φυσικά καθόλου νά τό επιθυμείς,σήκω γρήγορα καί χωρίς νά χάσεις στιγμή,παρακάλεσε Τόν Κύριο ολόψυχα, νά φανεί σπλαχνικός καί ίλεος. Καί σκέψου...-Επαθα ότι μού αξίζει. Γιατί τό ίδιο τό σφάλμα σου είναι καί η ποινή σου. Είχες πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στόν εαυτό σου. Τώρα είδες τί είσαι καί τί αξίζεις. Απόκτησες μία σχετική εμπειρία πιά. Μήν λησμονήσεις νά ευχαριστήσεις ταπεινά Τόν Κύριο.

Τίτο Κολλιάντερ.Ο δρόμος τών Ασκητών.