ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗ 10η ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!!!

1. Άγιοι Κοδράτος, Ανεκτός, Παύλος, Διονύσιος, Κυπριανός και Κρήσκης
2. Οσία Αναστασία η Πατρικία
3. Άγιος Μαρκιανός ο Μάρτυρας
4. Άγιος Μιχαήλ ο Μαυρουδής
5. Όσιος Ιωάννης εκ Γεωργίας
6. Άγιος Ιερομάρτυς Λέων
7. Όσιος Άτταλος
8. Όσιος Αγάθων

Όσιος Άτταλος

Ό Όσιος Άτταλος τού Μπόμπιο γεννήθηκε στὴν Βουργουνδία ἀπὸ γονεῖς εὐγενεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐμπιστεύθηκαν τὸν υἱό τους στὸν Ἅγιο Ἀρίγιο, Ἐπίσκοπο τῆς Γκὰπ († 604), γιὰ νὰ διδαχθει τὰ πρῶτα γράμματα. Στὴν ἀναζήτησι τελειοτέρας εὐαγγελικῆς ζωῆς, ὁ Ἄτταλος ἀποσύρθηκε στὴν Μονὴ Λερίνου. Καθὼς ὅμως δὲν εὕρισκε ἐκεῖ τὴν αὐστηρότητα, ἡ ὁποία ἐπικρατοῦσε ἐπὶ ἡγουμενίας Ἁγίου Ὀνωράτου († Μνήμη: 16η Ἰανουαρίου), ὑποτάχθηκε στὴν πνευματικὴ καθοδήγησι τοῦ Ἁγίου Κολομβανοῦ († Μνήμη: 23η Νοεμβρίου),στὴν Μονὴ Λουξέϊγ. Μὲ τὴν ἀπόλυτη ἀποταγὴ καὶ τὴν ἀποκοπὴ κάθε σαρκικοῦ φρονήματος, ἀπέκτησε τὴν πλήρη ἐμπιστοσύνη τοῦ Γέροντός του, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀνέθεσε τὴν διεύθυνσι τῆς Μονῆς, ὅταν τὸν ἐξώρισε ὁ Βασιλεὺς Θεοδώριχος.Ὁ Ἄτταλος ὅμως, ὁ ὁποῖος προτίμησε ἀπὸ τὴν ἡγουμενία νὰ παραμείνη στὴν ὑπακοή, μετέβη στὴν Ἑλβετία νὰ συναντήση τὸν Ἅγιο Κολομβανό, καὶ κατόπιν στὸ Μπόμπιο τῆς Λογγοβαρδίας, στὸ Μοναστήρι τὸ ὁποῖο μόλις εἶχε ἱδρύσει ὁ Ἅγιος. Ἐκεῖ, μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ Ἁγίου Κολομβανοῦ, ἔγινε Ἡγούμενος, ἀλλὰ ἦλθε σὲ σύγκρουσι μὲ ὡρισμένους Μοναχούς, οἱ ὁποῖοι διεμαρτύροντο γιὰ τὴν μεγάλη του αὐστηρότητα. Παρὰ τὴν πραότητα καὶ τὶς πατρικὲς παραινέσεις τοῦ Ἁγίου,πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐγκατέλειψαν τὴν Μονή, μὲ πρόσχημα τὴν ἡσυχία, διαδίδοντες συκοφαντίες ἐναντίον τοῦ Ἡγουμένου τους. Δὲν ἄργησε ὅμως νὰ φανει ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ πρωτεργάτης αὐτῆς τῆς ἀνταρσίας ἀπέθανεν ἔξαφνα ὕστερα ἀπὸ ὑψηλὸ πυρετό, ἐνῶ ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς δὲν μεταμελήθηκαν, ἀπέθαναν καὶ ἐκεῖνοι ἀπὸ βίαιο θάνατο. Ὁ Ὅσιος Ἄτταλος ἐξακολούθησε νὰ διευθύνει τὴν Μονή του μὲ τὴν βοήθεια τῆς θείας Χάριτος καὶ ἔγινε ὀνομαστὸς γιὰ τὰ Θαύματά του. Πρᾶος καὶ συγκαταβατικὸς ἀπέναντι στοὺς ἀνθρώπους, παρέμεινε ἄσπονδος ἐχθρὸς τῆς αἰρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τῆς ὁποίας ἕνας ἀπὸ τοὺς ὕστατους ὀπαδοὺς ἦταν ὁ Βασιλεὺς Ἀριοβάλδος τῶν Λογγοβάρδων. Ἔλαβε τὴν πληροφορία, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ τὸν καλοῦσε γιὰ το μεγάλο ταξίδι καὶ ἐτακτοποίησε τὰ πάντα στὴν Μονή. Ὅταν τὸν κατέβαλε ὁ πυρετός, ἐζήτησε νὰ τὸν μεταφέρουν μέχρι τὸν Σταυρό, τὸν ὁποῖον εἶχε τοποθετήσει στὴν εἴσοδο τοῦ κελλιοῦ του, γιὰ νὰ τὸν ἀσπάζεται κάθε φορὰ ποὺ ἔμπαινε. Προσεκύνησε ἔνδακρυς τὸν τίμιο Σταυρὸ, ἔδωσε τὶς τελευταῖες παρακαταθῆκες του στοὺς μαθητές του καὶ παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Κύριο, στὶς 10 Μαρτίου του 626.