ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ (ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ).

-Στὰ σαράντα τέσσερά μου χρόνια Ο Θεὸς μού φανέρωσε αυτό, ποὺ θὰ μὲ κράταγε μέχρι τέλους τής ζωής μου σταθερὸ στὴ στενὴ καὶ τεθλιμμένη οδό, ποὺ εἶχα επιλέξει: Τὸ τής -ατιμίας πόμα καθάρσιον-ποὺ λέει καὶ ο Αγιος Ἰωάννης ο Σιναΐτης.Απὸ τότε μέχρι τὴν τελευταία μου αναπνοή, ουτε στιγμὴ δὲ μ' αφησε η συκοφαντία, η προσβολή, η περιφρόνηση. Δὲ θέλω νὰ σού μιλήσω ουτε γιὰ περιστατικά, ουτε γιὰ πρόσωπα. Μπορεῖ νὰ σὲ σκανδαλίσω μὲ λογισμοὺς αγανάκτησης καὶ κατάκρισης. Δὲ θὰ μπορέσεις ετσι νὰ καταλάβεις, οτι καὶ τὴ συκοφαντία καὶ τὴν προσβολὴ καὶ τὴν περιφρόνηση εφτασα νὰ τ' αγαπήσω. Απορεῖς; Κι ομως, εμαθα νὰ τὰ βλέπω σὰν τὰ καρφιὰ τού σταυρού μου. Αυτὴ ηταν η οδὸς τής ανάστασής μου. Νά 'ναι ευλογημένα. Μὲ' μάθαν ν' αγαπώ, απαλλαγμένος απὸ τὴν αγωνία νὰ αρέσω, νὰ γοητεύω, νὰ τιμώμαι. Μὲ' μάθαν νὰ στρέφω τὸ βλέμμα στοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεμένους, στοὺς απλούς, καθημερινοὺς καὶ ανώνυμους ανθρώπους, στὸ χρυσάφι τής γής-

Αγιος Νεκτάριος Επίσκοπος Πενταπόλεως.